Ինչու՞ շոուբիզնեսի բազմաթիվ ներկայացուցիչներ նախընտրեցին ռաբիզը
Բլոգ
Գարիկ Պետրոսյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է.
Կար մի ժամանակաշրջան, որ մեր երգիչ-երգչուհիների մեծ մասի կատարումները սոուլ ոճի մեջ էին: Անկեղծ ասած դա բավականին տհաճ էր, որովհետև նախ` հիթային չէին երգերը, երկրորդը` հանդիսատեսը հոգնել էր մոնոպոլիզացված երգարվեստից: Հիմա ամեն բան փոխվել է, շոու բիզնեսի դաժան աշխարհը հաղթեց բոլոր մոնոպոլիաներին և սկսեց թելադրել իր պահանջները: Մեր կատարողներից շատերի երգացանկը փոխվեց: Նախկինում ժողովրդական, պոպուլյար և այլ ուղղությունների ներկայացուցիչները կամաց-կամաց սկսեցին իրենց երգացանկներում ռաբիզ ոճի երգեր ընդգրկել: Երկրպագուների մեծ մասին դա դուր եկավ, իսկ շատերի մոտ առաջացրեց տարակուսանք: Ի՞նչն էր պատճառը, որ երգարվեստը սկսեց նահանջ ապրել:
Հարցին լիարժեք պատասխանելու համար, անհրաժեշտ է անցկացնել գոնե մեկ զուգահեռ: Մի քանի օր առաջ զրուցում էի մի հիանալի շինարար-վարպետի հետ, որը, չնայած պատկառելի տարիքի, դեռ ստեղծագործում է: Այո, բառը տեղին եմ օգտագործել, որովհետև ժամանակին նրա կառուցած տները իրոք արվեստի գործեր էին: Վարպետը բողոքում էր, որ մարդիկ սկսել են ավելի անճաշակ դիզայնի վերանորոգումներ պատվիրել` ուղղորդվելով նորահայտ, հաճախ ինքնակոչ դիզայներների խորհուրդներով: Շինարարի գործը կատարելն է, նա իրավունք չունի խառնվելու պատվիրատուի ցանկություններին: Ստիպված իմ շինարար բարեկամը կատարում է պատվիրատուների ամենազարմանազան պատվերները:Ի վերջո նրա եկամտի աղբյուրը հենց այդ պատվիրատուներն են,,,, Հիմա վերադառնանք մեր հերոսներին: Սոուլ երգեր երգելով ` այսօր երգիչ-երգչուհիները գումար վաստակել չեն կարող, կամ կարող են, բայց այնքան քիչ, որ անգամ չի հերիքի նոր երգեր գնելու, գործիքավորելու և այլ, իմիջիայլոց շատ հսկայական, ծախսերը հոգալու համար: ՈՒզած չուզած կատարողները ընտրում են ֆինանսական եկամուտ ապահովող ուղղություն: Գաղտնիք չի, որ այսօր ամենաեկամտաբերը դա հենց ռաբիզ երաժշտությունն է: Այսինքն թե` փող տվող մասսան նախընտրում է ռաբիզը, իսկ ով վճարում է, նա էլ իրավունք ունի պատվիրելու իր նախընտրած երաժշտությունը: Պարզ է, որ արվեստագետը չպիտի ընդառաջ գնա անճաշակությանը, բայց որևէ մեկը բարոյական իրավունք անգամ չունի մարդուն փող աշխատել արգելելու: Թե երբ երաժշտական այսօրինակ տենդենցները կփոխվեն` դժվար է ասել քանի որ մինչ օրս մենք ռեստորանային արվեստը ասոցացնում ենք հենց ռաբիզի հետ: Գուցե արդեն գործում են հատուկենտ օբյեկտներ, որտեղ ռաբիզի մուտքն արգելված է, բայց դե բոլորս էլ գիտենք, որ ցանկացած ուրախության ու քեֆի ժամանակ իշխում է հենց ռաբիզ երաժշտությունը: ՈՒմ այն տհաճ է, դուրս կարող է գալ սրահից, բայց միևնույն է, հետո կվերադառնա, ու հետզհետը կխառնվի «պատրոն դաշի» ու «ջան ախպերսի» տակ տվայտվող մասսային:
Արվեստագետները միշտ հանդիսանում են հասարակությանը ուղղորդող ու բարձր արժեքներ ստեղծողները բոլոր հասարակարգերում: Մեր պարագայում կրկին ինչ-որ բան փչացել է, ու արվեստագետները հասարակության գեղագիտական ճաշակը բարձրացնելու ու թելադրելու փոխարեն` ենթարկվում են այդ նույն հասարակության պահանջներին:
