Աստված տա, որ մի օր իրականանա այն, ինչ պատկերացնում ենք. Հովհաննես Բաբախանյան
Դերասան Հովհաննես Բաբախանյանը արդեն տեւական ժամանակ է, ինչ ընտանիքի հետ միասին տեղափոխվել է ԱՄՆ մշտական բնակության: Life.panorama.am-ի հետ զրույցում դերասանը պատմեց օտար երկիր տեղափոխվելու, կարոտի հաղթահարման, հոլիվուդյան կինոասպարեզ մտնելու եւ Օսկարի կարմիր գորգին հայտնվելու երազանքների մասին:
-Պարոն Բաբախանյան, Հայաստանում, Դուք «անգործ» դերասանների շարքում չէիք,բայց նախըտրեցիք համալրել ամերկաբնակ հայ դերասանների շարքերը: Ի՞նչն էրխանգարում կամ պակասում Ձեզ հայրենիքում, որ որոշեցիք Ձեր երեխաներին մեծացնելհայրենիքից հեռու:
- Փառք Աստծո, երբեք անգործ չեմ եղել Հայաստանում եւ ոչինչ չի խանգարել ծառայել իմ գործին: ԱՄՆ տեղափոխվելուս միակ եւ բուն նպատակը իմ մասնագիտության մեջ ավելի հմտանալն ու տարբեր մշակութային շերտերի հետ անձամբ առնչվելն էր, նաեւ օտարալեզու պրոեկտներում աշխատել կարողանալը:
-Երբ տեղափոխվեցիք Միացյալ նահանգներ, Ձեր աղջիկները արդեն այնքան էլ փոքր տարիքում չէին, հետաքրքիր է՝ նոր բարքերին, նոր ապրելակերպին սովորելը դժվարչէ՞ր:
- Ճիշտ նկատեցիք, աղջիկներս էլ, տղաս էլ արդեն բավականին մեծ էին եւ դա ավելի օգնեց պահպանել իրենց իսկ տեսակն ու ավելացնել միայն նոր միջավայրից եկող լավն ու ընդունելին:
-Ինչպե՞ս հաղթահարեցիք կարոտը։
-Կարոտի դժվարությունները փորձում ենք հաղթահարել ամեն տարի պարտաճանաչ կերպով Հայաստան այցելելով:
-Երեխաների դաստիարակության հարցում, ի՞նչ եք կարծում, հնարավոր է զերծ մնալայն բոլոր ազդեցություններից, որոնք տալիս է օտար երկիրը: Իհարկե, օտար երկրներըիրենց լավ ներգործությունն էլ են ունենում, բայց հայի տեսակի համար ազգայինարժեքների պահպանումը խիստ կարեւոր է:
- Փառք Տիրոջը, մենք ունենք հզոր հայկական համայնք, Զորավոր Հայոց Եկեղեցի, որը հարգելով տվյալ երկրի արժեքները, կարողանում է պահպանել մեր աազգայինը, հայկական Եկեղեցին համախմբելով իր շուրջ այստեղ ապրող ողջ հայերին, ինքնավստահություն ու ուժ է ներշնչում:
-Պարոն Բաբախանյան, հետդարձի ճանապարհ տեսնո՞ւմ եք: Գուցե կգա մի օր, երբկվերադառնաք հայրենիք մշտական բնակության:
- Ամբողջ հարցն այն է, որ ես ապրում եմ եւ Հայաստանում, եւ ԱՄՆ-ում:
-Դատելով Ձեր գործունեությունից՝ նկատելի է, որ ԱՄՆ-ում դուք բավականին ակտիվգործունեություն եք ծավալում: Կցանկանայի, որ մանրամասնեք եւ պատմեք դրանցմասին:
- Այո, ես սիրում եմ իմ մասնագիտական զբաղվածությունը, կարծում եմ, որ շատ տխուր կլիներ ինձ համար, եթե չաշխատեի իմ մասնագիտությամբ: Ներգրավված եմ նաեւ թատերական պրոեկտների մեջ, իսկ վերջերս նկարահանվեցի բրիտանական գարեջրի գովազդային հոլովակում: Այսինքն՝ աշխատանքի պակաս դեռ չեմ զգում:
-Դուք եւ ձեր դուստրը կարծես փորձում եք հայտնվել հոլիվուդյան կինոասպարեզ,կխնդրեմ պատմել նաեւ այդ համագործակցությունների մասին:
- Էլլան՝ կրտսեր դուստրս, շատ է սիրում կինոն եւ փորձում է իր ուժերն այդ ասպարեզում: Այս տարի նա արդեն ավարտեց երկրորդ կուրսն ու փոխադրվեց երրորդ՝ ավելի դժվար շրջան: Աստված առաջ, տեսնենք ինչ կստացվի: Մենք միասին նկարահանվեցինք Ռոման Սիմոնի «Love and Lowther» ֆիլմում, իսկ հետո նույն ռեժիսորի հաջորդ ֆիլմում, որը կոչվում է «Black on red»:
- Ձեզ կտեսնե՞նք «Օսկար»-ի կարմիր գորգին, դա այստեղ ապրող հայերի համար մեծհպարտություն կլինի:
- Դրան հասնելու համար ես պետք է շատ ավելի շատ աշխատեմ: Աստված տա, որ մի օր իրականանա այն, ինչ պատկերացնում ենք:
-Վստահաբար շատ մեծ տարբերություն կլինի Հայաստանի եւ արտերկրի կինոշուկայիմիջեւ, բայց, այնուամենայնիվ, կցանկանայի լսել նաեւ Ձեր որակումները:
- Ես քանիցս ասել եմ, որ կինոաշխարհի կամ թատրոնի մարդու տեսակը նույնն է, պարզապես կան որոշ մշակութային տարբերություններ:
-Պարոն Բաբախանյան, հետաքրքիր է, ապրելով Հայաստանից հեռու, հետեւո՞ւմ եքՀայաստանում տեղի ունեցող իրադարձություններին, զարգացումներին: Կխնդրեի նշեիքնաեւ Ձեր գնահատականը կապված Հայաստանում առկա թատրոնի եւ կինոյիզարգացումների վերաբերյալ:
- Իհարկե, հետեւում եմ: Իսկ ինչ վերաբերում է հայ կինոյին կամ թատրոնին, ապա ասեմ, որ մենք իսկապես տաղանդավոր ազգ ենք եւ ունենք բարձր ազգային մշակույթ:
