Րաֆֆին իմանա, շատ կզայրանա

Արդեն մոտ երկու տարի է` «Ժառանգություն» կուսակցությունում խառնաշփոթ է՝ գլուխը չգիտի, թե ոտքերն ուր են գնում: Եթե տարիներ առաջ կուսակցությունը քաղաքական դաշտում ընկալվում էր որպես նոր արժեհամակարգ ու նոր մշակույթ կրող կուսակցություն, ապա արդեն երկու տարի է` ամեն ինչ իրար է խառնվել: Կա´մ ժողովրդին ոտքի են հանում, հետո տանում են «Հայր մեր» աղոթելու, կա´մ օտար ափերում ուրիշի պատվերով սեփական նախագահին են փորձում խայտառակ անել, կա´մ էլ առանց կոնկրետ փաստի, նույն առոգանությամբ տարբեր առիթներով «սուր-սուր» մտքեր ասում ու հանգստանում:

«Ժառանգություն» կուսակցությունից քաղաքական դաշտին ժառանգություն մնացած «Ժառանգություն» խմբակցության ղեկավար Զարուհի Փոստանջյանը թուրն առած աջ ու ձախ հնձում է ու ամենևին էլ կապ չունի` ում «բոստանն» է հնձում, միայն հնձելու բան լինի: ՀՀԿ-ից պրծավ, հիմա էլ անցել է սեփական կուսակցությանը: Օրերս գրանցվեց ներկուսակցական հերթական պայթյունը, որին հաջորդեց Ռուբեն Հակոբյանի կուսակցությունից դուրս գալու մասին հայտարարությունը: Առիթն այս անգամ Սահմանադրական փոփոխությունների «դեմ» ու «կողմ» ճակատների ձևավորման շուրջ էր: Խնդիրն այն է, որ «Ժառանգականների» մի մասը դեմ է սահմանադրական փոփոխություններին, մյուս մասը դեմ չէ: Դեռ ավելին, ունի առաջարկներ, ինչը քննարկելու համար չի մերժել երկրի նախագահի հրավերը և հանդգնել է այցելել Բաղրամյան 26:

Բազմակարծությունը, անշուշտ, լավ բան է ու տեսականորեն, ինչքան կարծիք, այնքան տարբերակ, առողջ բանավեճ ու որպես արդյունք, արդար որոշում պետք է ենթադրի, բայց արի ու տես, որ «Ժառանգությունում» բազմակարծությունից չգիտես ինչու քաոս է ծնվում ու երկար չի մարում: Այս անգամ էլ կարծես կրկին խառնվել են՝ էլ «գող փիսո», էլ «քաչալ շուն», բայց չգիտես ինչու, այս անգամ կարծես թե դեռ բանը «դիվան բաշուն» չի հասել:

Չնայած մինչև տեղեկությունը մոլորակի մի մայր ցամաքից մյուսը հասնի, հետ գա, մի հատ էլ գիշերն ու ցերեկը բալանսավորվի, օրեր, շաբաթներ, գուցե ամիսներ անցնեն: Ու այս անգամ էլ երկար պարզ չի լինի, թե իրականում «Ժառանգությունում» ինչու ոչինչ չի ստացվում և ինչու է անվերջ այն ծվեն-ծվեն լինում: Գուցե հիմա էլ պատվերը դա՞ է:

Արմինե Գրիգորյան