Հայրն աղջկան անծանոթ տղայի հետ բռնեցրել էր անկողնում․ նրա արձագանքն ապշեցրել է բոլորին
blog.1in.am-ը գրում է.
Մի անգամ առավոտյան տան աստիճաններով իջնելիս առաջին հարկում տեսա հետևյալը․ 17-ամյա աղջիկս ինչ-որ անծանոթ տղայի հետ հանգիստ քնած էր, հավանաբար՝ բուռն գիշերից հետո։ Լուռ անցա, նույնքան լուռ նախաճաշ պատրաստեցի։ Այնուհետև բարձրացա երկրորդ հարկ՝ արթնացնելու կնոջս, տղայիս ու կրտսեր աղջկաս։ Նրանց զգուշացրի, որ ներքևում մարդիկ են քնած, և նրանց արթնացնել պետք չէ։
Մեր խոհանոցը գտնվում է ննջարանի դիմաց։ Նախաճաշում էինք, և ես հանկարծ գոռացի․ «Երիտասարդնե՛ր, նախաճաշը պատրաստ է»։ Երբեք չէի տեսել, որ ինչ-որ մեկն այդքան արագ հանգնի շորերն արթնանալուց հետո։ Նրանք եկան խոհանոց։ «Նախաճաշը պատրաստ է»,- շատ բարձր բղավելով առաջ քաշեցի աթոռները։ Ամբողջ ընտանիքս լուռ էր, նրանք նայում էին իրենց ափսեներին ու վախենում էին շարժվել։ Երիտասարդի համար դա ամենադժվար 3 մետրն էր, որը նա անցել էր երբևէ։ Նա շատ լարված էր։ Դիմեցի տղային․«Ընկեր, ես պատրաստվում եմ քեզ հարց տալ։ Պատասխանը կարևոր է բոլորիս համար։ Դու կատուներ սիրու՞մ ես»։
Նա գեղեցկադեմ, բարի տղա էր։ Նկատելի էր, որ կրթություն չի ստացել, բայց հիմար չէ։ Նրա մեջ ինչ-որ տարօրինակ բան կար։ Աղջիկս վստահեցնում էր, որ նա շատ հոգատար ու ուշադիր է։ Նրանք ծանոթ էին մոտ մեկ ամիս։ Նա միշտ աղջկաս ճանապարհում էր տուն, ամեն առավոտ հեծանիվով գալիս էր աղջկաս դպրոց ճանապարհելու, հետևում էր, որ նա անի տնային հանձնարարությունները, հոգ էր տանում, երբ նա հիվանդ էր։ Ավելին, այդ տղան հանդուրժում էր աղջկաս ծանր բնավորությունը, ժամանակ ու եռանդ էր դնում իրենց հարաբերություններում։ Նրանք սիրում ու գնահատում էին միմյանց։ Ո՞վ եմ ես, որ աղջկաս խորհուրդ տամ սովորել սեփական սխալների վրա։
8 ամիս անց տղայիս հարցուփորձ արի այդ տղայի մասին։ Նա պատմեց, որ տղան անօթևան է։ Նրա հայրը հաճախ է բռնություն գործադրել, իսկ մի օր ինքնասպան եղել։ Մայրն անառակությամբ է զբաղվել և հրաժարվել նրանից։ Մինչև 15 տարեկանը նա ապրել է մետաղի ջարդոնի վերածված ինչ-որ բեռնատարում, իսկ դրանից հետո ապրել է փողոցում։ Նա քնել է այգիներում, աշխատել շինարարությունում։
Ես ճանաչեցի տղայի, ում սիրահարված էր աղջիկս, ով հոգատար ու ժպտերես էր, հարգալից, պատրաստ էր օգնել նույնիսկ առանց դիմելու։ Ճակատագրի հեգնանքով նա նույնիսկ մանուկ հասակում երեխա չի եղել։ Նրա հայրը հանցագործ է եղել, մայրը՝ անառակ։ Երբեմն նրան կերակրել են հարևանները, հաճախ մնացել է քաղցած։
Նա շատ էր կապվել մեզ հետ։ Հաճախ կարոտում էինք նույնիսկ, երբ աշխատանքից հետո չէր գալիս մեր տուն։ Ցանկանում էի, որ նա երջանիկ լինի։ Պատմությունը պատմեցի ընտանիքիս անդամներին, նրանք լալիս էին։ Դժվար է խոսել այս մասին, բայց ավելի դժվար է հասկանալ, որ աղջիկս, ով սիրում էր նրան, թողնում էր, որ նա ամեն գիշեր քնի․․․ փողոցում։
Մի անգամ մեր տան բանալիներ տվեցի նրան ու ասացի, որ ամեն երեկո սպասելու ենք նրան։ Հաջորդ շաբաթ սենյակ ազատեցինք և նրա հետ գնացինք կահույք գնելու։ Դա տեղի է ունեցել 200 թվականին, իսկ հիմա՝ 15 տարի անց, նրանք մեզ 3 հիանալի թոռնիկ են պարգևել։
