ՀԱՊԿ անդամ լինելով ինչնե՞րս է ավելանում

Միայն անցնող շաբաթվա ընթացքում հայ-ադրբեջանական սահմանին թշնամին հայ դիրքապահների ուղղությամբ արձակել է 4000 կրակոց: Իհարկե, համեմատած նախորդ տարի դեկտեմբերին տիրող լարվածության հետ այժմ ավելի հանգիստ է, բայց դա չի նշանակում, որ պետք է բավարարվենք այս վիճակով: Ինչո՞ւ պետք է ընդհանրապես լինեն հրադադարի խախտումներ, իսկ միջազգային հանրությունը և հատկապես այն կառույցները, որոնք պատասխանատվություն են ստանձնել արցախյան հիմնախնդրի խաղաղ կարգավորման հարցում, ոչ մի գործնական քայլ չձեռնարկեն այդ խաղաղությունը պահպանելու ուղղությամբ: Եվ վերջապես, մենք նաև մի կառույցի անդամ ենք, որը պետք է որ երաշխավորեր մեր անվտանգությունը և որը համառորեն շարունակում է լռել: Խոսքս ՀԱՊԿ-ի մասին է:

Նախագահ Սերժ Սարգսյանի՝ ՀԱՊԿ նիստում ունեցած վերջին սուր և քննադատող ելույթից հետո մի պահ ակնկալեցինք, թե ինչ-որ բան կփոխվի, այսպես կոչված «գործընկերները» կհիշեն, որ որոշակի պարտավորություններ ունեն, բայց արդյունքում ոչինչ էլ չփոխվեց: ՀԱՊԿ անդամ մյուս երկրները շարունակեցին ու շարունակում են մնալ իրենց կերպարի մեջ, նրանք ձևացնում են, թե ոչինչ չեն նկատում: Համառորեն իր դաշնակցային պարտավորությունները չի ուզում կատարել նաև մեր «ռազմավարական դաշնակիցը»:
Ու նորից առաջ է գալիս նույն հարցը՝ մենք ի՞նչ ենք ստանում ՀԱՊԿ-ի անդամ լինելով, անիմաստ ժամանակ ե՞նք ձգում, թե՞ դա ինչ-որ հեղինակություն է տալիս մեզ, ինչնե՞րս է ավելանում: Սա հարց է, որ, կարծում եմ, ժամանակն է՝ որ իշխանություններին էլ հուզի և ցանկալի կլինի, որ առնվազն տրամաբանական բացատրություն տան հանրությանը, թե ինչո՞ւ ենք մենք այդ կառույցի անդամ, եթե փաստացի այն մեզ ոչինչ չի տալիս:

Հիմա ոմանք երևի կասեն, թե եթե ՀԱՊԿ-ի անդամ չլինեինք էլ, միևնույն է՝ ոչինչ չէինք ստանա: Այո՛, չէինք ստանա և կրկին միայն մենք ինքներս մեր հարցերը կլուծեինք, բայց գոնե անիմաստ ակնկալիքներ էլ չէինք ունենա, մեզ խաբված չէինք զգա ու նման հարցեր չէին առաջանա, քանի որ հստակ կիմանայինք, որ մեր անվտանգության միակ երաշխավորը մեր բանակն է, ուրիշ ոչ մեկ:

Կարեն Վարդանյան