«Ես քո սիրուց ընկա ձիուց». Հովիկ Արգամիչը տվեց 12 կետերի պատասխանը

Վերլուծական 4 Հոկտեմբեր, 2014 9:03

Եվ կրկին մեր սիրելի ու պառապանծ այլընտրաքաընդդիմության կամ ընդդիմաայլընտրանքի մասին, բայց այս անգամ հայրենի և անզուգական մեր Կառավարության հետ միասին, որովհետև այս երկուսը միասին ամբողջություն են կազմում ինչպես իրար սիրող զույգը, իսկ թե զույգի կեսերից որ մեկը որ դերում է՝ դա էլ թող ընթերցողը որոշի: Հիմա բացեմ փակագծերը: Ուրեմն ընդդիմաայլընտրանքությունը, որ հիմա եռյակ է, վերջերս այնքան էր ոգևորվել Ուիլյամ Վոլոսի կերպարով, կինոյի մեջի տղա խաղալու հնարավորություններով և առյուծների վանդակներով, նաև լաչառաբանության և ճղճղաբանության արվեստում իրենց ունակությունները ցուցադրելով, որ սկսեց մոռանալ իր համար նախկինում օրակարգային հարցերը: Օրինակ, շատ գեղեցիկ ձևով հետին պլան մղվեց մարտի 1-ի հարցը, հետո էլ կամաց-կամաց եկավ ավելի առաջ՝ դեպի ոչ հեռավոր անցյալ ու հասան 12 կետերին: Հասան անտեսելու իմաստով, քանզի Ուիլյամ Վոլոսին նմանակելը մեծ ջանքեր ու էներգիայի ծախս է պահանջում, և նման էյֆորիայի մեջ հայտնված մարդը արդեն սկսում է Շմայսի ասած՝ «արհամարհած» ունենալ (բայց Շմայսի ասած ձևով) իրենց իսկ առաջարկած 12 կետերի ճակատագիրը: Այստեղ, իհարկե, արդարության հաար պետք է նշեմ, որ նախկին քառյակից ՀՅԴ-ն ոչ Ուիլյամ Վոլոսին փորձեց նմանակել, ոչ էլ Շմայսին, հետևաբար և դուրս մնաց «անմահների դասից», քանզի սկզբունքայնության նշույլները հակացուցված են այդ դասում տեղի արժանանալու համար: Դառնամ 12 կետերի ճակատագրին, որն օրերս հայտնի դարձավ, քանի որ այլընտրանքաըննդիմության սիրելի վարչապետի գլխավորած Կառավարությունը, այսինքն՝ նույն ինքը Հովիկ Արգամիչը, տվեց 12 կետերի պատասխանը, որը ամբողջությամբ ներկայացնելու կարիք ևս մեկ անգամ չեմ զգում, մանավանդ որ ներկայացնելու բան էլ չկա: Մարդիկ նստել, մանրամասն պատասխանել էին կետ առ կետ, հիմա մենք համաձայն ենք դրանց հետ, համաձայն չենք՝ այլ խնդիր է: Ժամանակին 12 կետերով հասարակության առաջ հերոսացող քաջարի քառյակի (իմա՝ եռյակի) հեչ պետքը չէր իրենց պահանջների ճակատագիրը: Նույն կերպ էլ, վստահ եմ, վարվելու են սահմանադրական փոփոխությունների և Շրջանառության հարկի մասին օրենքի պարագայում՝ իրենց բաժին ժամանակը ձգելու են, քաղաքական դիվիդենտները շահեն, բայց երբ գա իրական քայլերի և քաղաքական բանավեճի ժամանակը՝ մոռանան ժողովրդին էլ, իրենց առաջ քաշած խնդիրներն էլ: Ինչ է ստացվում՝ փառապանծ ընդդիմությունն առանձնապես չառարկեց էլ՝ չնայած այն բանին, որ իրենց 12 պահանջները փաստացի շատ գեղեցիկ ձևով և վարպետորեն մերժվեցին: Չառարկեցին՝ ուրեմն համաձայն են, ուրեմն էլ հարց ու պատասխան չկա, վերջ, փակվեց գնաց: Թեման փակվեց, մնում է քյաբաբնոցում նշելը, դա էլ արդեն դժվար լուսաբանվի: Այսինքն, ոնց պտտվում ենք՝ վերջը էլի քյաբաբն է, Կառավարությունը՝ քյաբաբային, այլընտրաքաընդդիմությունը՝ քյաբաբային, և այս պարագայում ժողովուրդն էլ կամաց-կամաց քյաբաբանում է: Այլ կերպ ասած՝ համատարած քյաբաբացման պրոցես է սկսվում: Հա, մեկ էլ վերջերս շատ ցցուն է դառնում այլընտրանքաընդդիմության սերը առ վարչապետ: Մնում էր,՝ ի պատասխան կառավարության պատասխանի, sms գրեին՝ «Ես քո սիրուց ընկա ձիուց»... Կարեն Վարդանյան Orer.am, վերլուծաբան