Գագիկ Գինոսյանի կարծիքով՝ օրվա ծաղր կլիներ, եթե մի օր Կոմիտասը հայտարարեր, որ այս կամ այն կուսակցությանն է սատարելու. «Փաստ»
Հասարակություն
«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
«Կարին» ազգագրական երգի ու պարի համույթի գեղարվեստական ղեկավար Գագիկ Գինոսյանի կարծիքով՝ մեր երկիրը պետք է ղեկավարեն նվիրյալներ, ովքեր ունեն անբիծ կենսագրություն և վայելում են ժողովրդի վստահությունը: Նրանք երբևէ չպետք է ապազգային որևէ քայլ, անազնիվ գործարք կատարած լինեն, բայց քանի որ ներկայի քաղաքական գործընթացների ճարտարապետներն այդպիսին չեն, ուստիև քաղաքական ողջ այս գործընթացների մեջ նրա համար հարազատ որևէ բան չկա:
Նա ցավում է, որ քվեաթերթիկում «բոլորին դեմ եմ» պատուհանն այլևս չկա և հնարավոր չէ սեփական դիրքորոշումն ավելի պարզ արտահայտել: Գ. Գինոսյանի դիտարկմամբ՝ բավականին վատ երևույթներ կան քաղաքական դաշտում, իսկ ամենավատն այն է, որ որևէ քաղաքական ուժ իր ծրագրում քաղաքացի դաստիարակելու ցանկության մասին չի խոսում: Ու քանի դեռ երկրում տիրում է անպատժելիության մթնոլորտը, ապա մոտ ապագայում մեր երկրում ոչինչ էլ չի կարող փոխվել:
«Քանի՞ հոգի գիտեք, որ երկիրը վնասելու համար այսօր ազատազրկված է: Ու քանի դեռ նրանք չեն պատժվել, մնացած արժեքների մասին մտածելը պարզապես ծիծաղելի է: Որևէ մեկի մտքով անգամ չի անցնում, որ Հայաստանում ոչ թե պետք է բնակիչներ ապրեն, այլ՝ քաղաքացիներ: Այսինքն՝ մարդն ով այստեղ ապրում է, իրեն պետք է լիիրավ քաղաքացի զգա և ոչ թե ժամանակավոր բնակիչ, որը հնարավորության դեպքում կարող է լքել իր հայրենիքն ու գնալ այլ երկիր՝ որոշ չափով ավելի բարեկեցիկ ապրելու համար»,– ասաց Գ. Գինոսյանը:
Նա համոզված է, որ մտավորականը, արվեստագետը, գիտնականը պետք է հասարակության ճարտարապետները լինեն ու չպետք է քաղաքականությամբ զբաղվեն: Եվ օրվա ծաղր կլիներ, որ եթե մի օր Կոմիտասը հայտարարեր, թե առաջիկա ընտրություններում այս կամ այն կուսակցությանն է պաշտպանելու:
«Մտավորականները պետք է լինեն մեր ազգային արժեհամակարգի ճարտարապետները, իսկ քաղաքական կուսակցությունները, օտար բառով ասած՝ այդ հասարակության «պրարաբները» (աշխղեկները) պետք է լինեն: Ցավոք, մենք տեսնում ենք քաղաքական «պրարաբների» հոծ զանգված, որոնք հերիք չի հավակնում են հասարակության ճարտարապետները լինել, դեռ մի բան էլ իրական ճարտարապետներին իրենց ձեռքի տակ որպես «պրարաբ» են աշխատեցնում: Այսինքն՝ մտավորականը, ով պետք է ազգային արժեհամակարգ ձևավորելու հավակնություն ունենար, ինքը քաղաքական գործչի ձեռքին խամաճիկ է դարձել և նրա գովքն է անում: Բայց եթե Արարատ լեռը տեսանելի լիներ, ապա դժվար թե մարդիկ սկսեին կողքի մանր բլուրներով հիանալ»,– ասաց Գ. Գինոսյանը:
Նրա կարծիքով հայ հասարակության ընտրությունը պետք է մեկը լինի՝ սեփական ճակատագրին տեր կանգնելն ու հայ լինելու հպարտությունը վերադարձնելը: Եվ եթե այդ ընտրությունում նա չի կարողանում հաղթել, մնացած բոլոր ընտրությունները խամաճիկության և ստրկամտության նոր փուլի ձևավորման իմաստ են ունենում:
«Ամեն ընտրություն մարդկանց նորովի կոտրելու, հիասթափեցնելու և մեկ անգամ ևս Հայաստանից հիասթափեցնելու նպատակ է հետապնդում: Եվ ինչպես Շեքսպիրն է ասում՝ «ինչ արժեք ունի ազատությունը, եթե դրա համար մարդն ամեն օր չի ելնում մարտի»: Եվ եթե հայն ամեն օր իր հայրենիքի ազատության գաղափարի համար չի պայքարում, ուրեմն նա ազատ, անկախ և ազգային հայրենիք ունենալուն արժանի չէ»,– ասաց Գ. Գինոսյանը:
Նա կոչ է անում մարդկանց տեր կանգնել սեփական ճակատագրին և ընտրել սեփական ազգը վեհացնելու, հայ լինելու և ազգային պետականությունը կառուցելու հպարտության վերականգնման օգտին քվեարկել: Պետականությունն ու պետությունը բացարձակ արժեք ճամարտակողներին էլ հիշեցնում է, որ թեև դա բացարձակ արժեք է, բայց ոչ վերջնական նպատակ:
«Պետությունը միջոց է, որպեսզի ապահովի ազգի անվտանգ կենսագործունեությունը և ապահովի ազգի բնականոն զարգացումը, ոչ թե նպատակ, որին պետք է ամեն գնով ձգտել: Իսկ եթե պետությունը վնասում է ազգի բնականոն զարգացմանը և նպաստում ազգի դեգրադացմանը, ապա դա ի՞նչ է նշանակում: Մենք այդպես էլ չհասկացանք, որ հայրենիք բառը ամեն ինչ է բնորոշում և ոչ թե լոկ տարածք: Եվ անկարևոր ու կարևոր տարածքներ հայրենիքում չեն կարող լինել: Ծիծաղելի է հայրենիքի այս կամ այն մասը կարևոր կամ անկարևոր կոչելը: Եվ պետք է բավականին լուրջ մտածել նման մարդկանց մասին, ովքեր դա չեն հասկանում: Ու երբ տարածքներ կորցնելուց սկսում ենք բանաձևեր մտածել, թե ինչպես կոչենք կորցրածը, որպեսզի մեզ «չդատեն», այդտեղ մենք սկսում ենք կորցնել նաև պետությունն ու պետականությունը: Եվ ցավալի է, երբ այդ բոլոր խոսքերի հեղինակներն այսօր քաղաքական վազքարշավի մեջ են, որն այսօր վազքարշավ է, բայց ինչքան ընտրությունները մոտենան, այն բռնցքամարտի է վերածվելու»,– ասաց Գ. Գինոսյանը:
Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում:
