Եռյակը, որը զարմանալիորեն դեռ եռյակ է մնում (Ստեփան Դեմիրճյանի գրպանային կուսակցությունը չեմ հաշվում), կարծես թե նոր ռազմավարություն է որդեգրել՝ իրական քանակական ավելացման և որակական բարձրացման չհասնելով` որոշել է բարձրացնել բեմադրությունների «կլասը»: «Կլաս» ասվածն էլ միայն իրենց չափանիշներով է: Օրինակ հումորը լինում է ճաշակով և անճաշակ, և «ճաշակին ընկեր չկա» ասացվածքն այստեղ իրոք տեղին է, նամանավանդ, որ Տեր-Պետրոսյանի ճաշակին իսկապես որ ընկեր չկա, նաև իր նավթալինոտ անեկտոդների վրա ծիծաղողներ չկան: Ես, իհարկե, կարող եմ հասկանալ ԼՏՊ-ի ձգտումը՝ արդարացնել իր և հայազգի հումորիստ Պետրոսյանի ազգանունների նմանությունը, բայց դե պետք է ընդունել, որ առաջին նախագահի մոտ հումորը չի ստացվում, և նույնիսկ Եվգենի Պետրոսյանի շատ հնացած հումորների հետ մրցունակ չի: Հավանաբար տարիքից է, քանի որ բացի անճաշակ հումորից՝ Տեր-Պետրոսյանի «քաղաքագիտական վերլուծություններն» էլ բովանդակային առումով գնալով ավելի ու ավելի են կաղում:
Մասնավորապես, առաջին նախագահի մոտ գնալով աղավաղվում են պատկերացումները իրական ընդդիմության և այդ ընդդիմության դերի, նշանակության և խնդիրների մասին: Ներկայումս, ըստ նրա, իրական ընդդիմությունը պետք է պայքարի ոչ այնքան իշխանությունների դեմ և հանուն ժողովրդի, որքան «20-30 ջղաձգվողների» և մի խումբ մարգինալների դեմ: Իսկ ով ընդհանրապես իր հետ համամիտ չէ, նա հիստերիկ է: Սա ոչ թե ես եմ ասում, այլ բխում է Տեր-Պետրոսյանի դարակազմիկ ելույթից, իր իսկ ասած խոսքերից: Տարիքային է:
Բայց, ի տարբերություն Տեր-Պետրոսյանի, մյուս առաջնորդ Գագիկ Ծառուկյանի մոտ տարիքային խնդիրներ չկա: Խնդիրն այստեղ ավելի շատ լեզվաբանական-ձևաբանական է՝ մարդը խոսում է իր մասին երրորդ դեմքով՝ հավանաբար մտածելով, թե դրանով կընդգծի իր կարևորությունը՝ «Ծառուկյանին չեն կարող վախեցնել, Ծառուկյանն ամեն ինչ տեսել, բայց չի փոխվել: Ծառուկյանը մինչև վերջ իր գործն առաջ է տարել...» և այդպես շարունակ: Նա նույնիսկ իշխանափոխություն պարտադրելու խոստում տվեց: Իհարկե, կարող է տալ, չէ՞ որ անողը մի երրորդ անձ է՝ Ծառուկյանը: Հետո էլ ԲՀԿ առաջնորդը կարող է ասել, թե ինքը չի ասել՝ ես կանեմ, այլ ասել է՝ Ծառուկյանը կանի: Միգուցե երգիչ և դերասան Ծառուկյանի՞ն է նկատի ունեցել:
Րաֆֆի Հովհաննիսյանն էլ այս անգամ պարզ արտահայտեց իր ասելիքը, բայց դե ասողին լսող է պետք: Եվ հերթական անգամ նրան հասկացրեցին, որ ինքը եռյակում անելիք չունի: Այս մի հարցում եռյակայինների հետ չեմ կարող չհամաձայնվել՝ «Ժառանգությունն» իսկապես այնտեղ անելիք չունի և ցավալի է, որ դա չի հասկանում Րաֆֆի Հովհաննիսյանը և կրկին դիմում է ինքնանվաստացման՝ հայտնվելով այլընտրաքաըննդիմության կողքին:
Իսկ ինչ վերաբերում է քանակային ավելացումներին, ապա թեպետ իրականում, նաև պաշտոնական տվյալներով քանակային նվազում է միայն եղել (նախրոդ՝ 16.000-ի փոխարեն արդեն մոտ 14.500), սակայն լևոնզուրաբյանական աղբյուրներն այս անգամ արդեն նշում էին վեցանիշ թվեր՝ 100 հազար և ավելի: Դե, իսկ լևոնզուրաբյանական աղբյուրների «հավաստիության» մեջ մենք բազմիցս համոզվելու առիթ ունեցել ենք:
Հուսով եմ` հաջորդ հանրահավաքում ականատես լինել ավելի նոր նորարարությունների:
Կարեն Վարդանյան