Նա պիտի լինի նույնքան տղամարդկային, որքան որ ես կարող եմ կանացի լինել․ Ալիսա Մելիքսեթյան
Citylife.am-ը գրում է.
Citylife- Ալիսա, բավականին յուրօրինակ և ոչ հաճախ հանդիպող անուն ունեք: Արդյո՞ք ձեր անվան ընտրությունը որևէ նախապատմություն ունի:
Ալիս- Անունս հայրս է ընտրել, և հնչել է, այսինքն կնքվել է որպես Ալիս, սակայն ծնունդս լինելով սովետական միությունում, փաստաթղթում գրվել է Ալիսա.. իսկ Ալիս անունը հորս ծանոթ է եղել արևելյան, հմայիչ մի պարուհու շնորհիվ։
Citylife- Ի՞նչը Ձեզ դրդեց կամ ոգևորեց, որպեսզի ընդունվեք հենց թատերական ինստիտուտ:
Ալիս– Ես չեմ մեծացել արվեստագետներով շրջապատված միջավայրում, որ այդ հոսքի կամ ամենօրյա դաստիարակության արդյունքում, բնականոն հունով ընտրեմ դա որպես ինձ ճանապարհ: Առաջին անգամ ռեժիսոր կամ դերասան մոտիկից տեսել եմ 17 տարեկանում, երբ մայրիկիս հետ վերջապես գտանք թատրոնի և կինոյի ինստիտուտը և ընդունվեցի նախապատրաստական բաժին: Իսկ երգել, պարել և «լուրջ» բեմադրություններով հանդես եմ եկել 3 տարեկանից քույրիկիս հետ միասին։ Դպրոցական տարիքում արդեն բակային մակարդակի ելույթներ էին: Պարզապես, մեր ընտանիքում երաժշտությունը, կինոն անսպառ են եղել ծնողներիս, պապիս, մորեղբորս, հորեղբորս շնորհիվ:
Citylife- Համարվում եք դրամատիկական թատրոնի դերասանուհի: Ի՞նչ է Ձեզ տվել թատրոնը:
Ալիս– Ես թատրոն ընդունվեցի ավելի ուշ, քան պետք էր, սկզբում իմ որոշմամբ, իսկ հետագայում այդպես ստացվեց: Թատրոնում, այն էլ` Հ.Ղ. անվան դրամատիկական, ես չեմ աշխատում, այլ սովորում եմ, և ինձ թվում է՝ մինչև վերջ էլ այդպես կլինի…
Citylife- Ի տարբերություն արտերկրի դերասանուհիներին, հայ դերասանուհիները ավելի փակ են և հրաժարվում են ներկայանալ բաց, համարձակ տեսարաններում: Ինչպիսի՞ն է Ձեր տեսակետը, պատրաստ եք արդյո՞ք ներկայանալ բաց տեսարաններում:
Ալիս– Ես կարծում եմ, որ այդ կարծրատիպը գնալով մեզ մոտ էլ է փոխվում, եթե հետադարձ հայացք նետենք հինգ կամ տասը տարի առաջ, ապա այդ պրոգրեսսը կտեսնենք։ Սակայն այստեղ հարցն այլ է, և առավել ուշագրավ ու գերխնդիրային է որակը, որը ցավոք չենք կարողանում ապահովել: Ասեմ ավելին, բաց տեսարան ասելով, իհարկե, գիտեմ՝ Դուք ինչ ,նկատի ունեք, իսկ ես ավելացնում եմ դրան նաև հոգու մերկությունը….,որը էլ ավելի բարդ ու ռիսկային է, և եթե կա պրոֆեսիոնալ ֆիլմ, դերասանի առջև դրված հստակ գերխնդիր, իր կերպարի լիարժեք, ամբողջական ընկալումն ու ասելիքը ապա պետք է աշխատանքը կատարվի մաքսիմալ: Ամոթ է կիսով չափ, մասամբ գործ անելը, այդ դեպքում վաստակդ էլ այդպիսին կլինի, ինչ գործ էլ որ անես։
Շարունակությունը՝ այստեղ:
