«Մեր ամենօրյա սնունդը ծածկում է հացին ավելացրած նյութերի պահանջը»,. կենսաբան
Այսօր լրագրողների հետ զրույցում կենսաբան Վարդուհի Մելիքյանը նշեց, որ դեմ է ցորենի հարստացման գաղափարին, քանի որ գտնում է, որ հացը մի շարք վիտամիններով հարուստ է:
Նա շեշտեց, որ բացի հացից մարդիկ նաեւ այլ սննդամթերք են ընդունում, որոնք նույնպես վիտամինաշատ են:
«Եթե հարստացնում ենք ալյուրը եւ այն նախատեսված է բոլոր խավերի համար, ապա ցանկանում եմ իմանալ՝ բանակում օգտագործվող հա՞ցն էլ է ավելացվում, չէ՞ որ նրանք էլ մեր ազգաբնակչության մի մասն են: Մեր ամենօրյա սնունդը ծածկում է հացին ավելացրած նյութերի պահանջը, այստեղից հարց է առաջանում՝ իմաստ ունի՞ ավելացնել դրանց քանակը»,- ասաց նա՝ ընդգծելով, որ առ այսօր պատասխան չի եղել հարցին, թե ալյուրի պահպանման, թխման ժամանակ հարստացված նյութերը փոխազդեցության մեջ չե՞ն մտնում տեխնոլոգիական գործընթացներից առաջացող բազմաթիվ նյութերի հետ: Նա շեշտեց, որ հատկապես երկաթն ու ֆոլաթթուն մի շարք այլ սննդամթերքներում առկա են:
«Քունջութը պարունակում է 66 միլիգրամ երկաթ, իսկ օրական պահանջը 15 միլիգրամ է, այստեղից կարող են ենթադրել նաեւ, որ հացը ծածկում է երկաթի պահանջմունքի 50 տոկոսը: Այդ նյութերի ավելացումը բացասական ազդեցություն կունենա հատկապես տարիքավոր մարդկանց վրա, կազդի նաեւ հացի գնի վրա: Օրական հացի օգտագործման չափաբաժին է նախատեսված՝ 450-500 գրամ, բայց մեր հասարակությունը շատ է սիրում հաց օգտագործել, իսկ այդ հարստացված նյութերի ավելացումը կարող է վնասել»,- ընդգծեց նա։
Ըստ կենսաբանի, հացը կարելի է հարստացնել, սակայն ոչ բոլորի սպառման համար: Նրա կարծիքով՝ պետք է լինի ազատ ընտրություն, կամ բժշկի նշանակում, այսինքն՝ օգտագործեն մարդիկ, որոնք այդ ավելացրած նյութերի կարիքն ունեն:
«Միայն հա՞ց ուտենք, անվտանգության չափանիշներ գոյություն ունի, որը չի կարելի գերազանցել: Բացի սա, հացը նյութական մշակույթ է, եթե մենք կորցնում ենք հացը, կորցնում ենք մեր մշակույթը, ինչո՞ւ չենք պահում հացի ստեղծման մեր մշակույթը: Հացի հարստացման պարտադրանքը գալիս է միջազգային կառույցներից, նրանք ցանկանում են ամեն ինչ դարձնել իրենցը, քանի որ սննդամթերքը դառնում է զենք»,- եզրափակեց Վարդուհի Մելիքյանը:
