Երբ խոսում են տղամարդիկ, կինը պետք է լռի. սրանք, բնականաբար, իմ խոսքերը չեն, քանի որ քաղաքակիրթ մարդիկ ինկվիզիցիոն դարաշրջանին բնորոշ նման մտածելակերպը վաղուց են արդեն թաղել, նույնիսկ հոգեհացն են վայելել: Բայց ոչ երբեք ՀՀԿ-ական պատգամավոր Վարդան Այվազյանը. նա դեռ շարժվում է այս սկզբունքներով՝ չգիտես ինչու կապելով դա հայ տղամարդ լինելու հանգամանքի հետ: Հասկացաք, որ խոսքս այն տեսանյութի մասին է, որտեղ Վարդան Այվազյանը լրագրողներին բացատրում է, թե ինչու է կոպտել և վիրավորել Զարուհի Փոստանջյանին: Կարճ ներկայացնեմ՝ քանի որ ինքը հայ տղամարդ է, և վիճում էր Նիկոլ Փաշինյանի հետ, Զարուհին չպետք է միջամտեր, քանի որ երկու տղամարդկանց վեճին կինն իրավունք չունի միջամտել, և քանի որ իր կինն ու աղջիկը դաստիարակված են և այդպես են անում: Սա հայ տղամարդու սահմանումն է ըստ Վարդան Այվազյանի:
Տեսնու՞մ եք: Իսկ ես գիտեի, թե Հայաստանում ընդամենը մեկ տղամարդ կա՝ Ռոբերտ Քոչարյանը: Ոչ, արդեն երկուսն են: Իսկ մնացածը, ովքեր գտնում են, որ կինը ձայնազուրկ չէ, խոսելու իրավունք ունի, կամ տղամարդ չեն, կամ էլ տղամարդ են, բայց ոչ հայ, ասենք՝ ուդմուրտ տղամարդ են:
Այս կապակցությամբ ես՝ ուդմուրտս, Վարդան Այվազյանին, սակայն, կուզեի հիշեցնել, որ նախ անձնական և ընտանեկան կյանքը դա զուտ անձնական տիրույթ է և կարիք չկա այն դարձնել հանրության սեփականություն: Պարոն Այվազյանը պետք է գիտակցի, որ ոչ ոքի հետաքրքիր չէ իր ընտանիքի դրվածքը, փոխհարաբերությունները: Եվ բացի այդ՝ Ազգային Ժողովն արդեն իր ընտանիքը չէ, և նա չի կարող այնտեղ թելադրել նույն դրվածքը և պահանջել շարժվել իր՝ ինկվիզիցիոն դարաշրջանին բնորոշ սկզբունքներով:
Ես կարծում եմ, որ իրեն քաղաքակիրթ համարող ազգի և պետության համար նման մտածելակերպ ունեցող պատգամավոր պահելն ուղղակի անթույլատրելի ճոխություն է: Դրա փոխարեն Այվազյանին կարելի էր աշխատանք առաջարկել Պատմության թանգարանում՝ որպես Հայաստանի երկրորդ տղամարդու նմուշ:
Կարեն Վարդանյան