«Հոպ զիլինա» խաղացող ընդդիմադիրը
Հրանտ Թոխատյանի դերասանական տաղանդի շուրջ երկար կարող ենք վիճել։ Մեկի համար նա լավ դերասան է, երկրորդի համար՝ միջակություն, երրորդի համար՝ ընդհանրապես դերասան չէ։ Անձամբ ինձ համար, Թոխատյանը հաջողված դերասան է։ Իսկ եթե քաղաքական առումով լիներ քաղաքացի, ապա կդառնար կատարյալ։
Ցավոք, պարոն Թոխատյանի մոտ այս վերջին գիծը կաղում է։ Մերթ ընդ մերթ, նա հանդես է գալիս այսպես ասած «ընդդիմադիր» ելույթներով, մասնակցում է ի պաշտպանություն «Հաց բերողի» ակցիային, հայտնվում է Խորենացի փողոցում և դառը կսկիծով խոսում է ժողովրդիս դաժան ճակատագրի մասին։ Իհարկե, անփորձների կամ քաղաքական կարճատեսերի համար, սա կարող է էքստազի հիմք հանդիսանալ։ Նրանք թերևս կասեն՝ ահա այսպիսին պետք է լինի իրական մտավորականը։ Նա պետք է հանդես գա իր ժողովրդի շահերից։ Ամեն ինչ իր տեղում կլիներ, եթե չլիներ մի փոքրիկ բայց։
Ավելի շուտ, ոչ թե փոքրիկ բայց, այլ բայցերի շարան։ Դեռ 2008 թվականին, երբ հայոց բեմի էքսցենտրիներից մեկը, ատրճանակով ներխուժեց Հյուսիսային պողոտա և սպառնաց այնտեղ հավաքված խաղաղ ցուցարարներին, խոսքը Վահրամ Սահակյանի մասին է, նրան ոստիկանության բաժնից «հանեց» Հրանտ Թոխատյանը։ Սա միակ դեպք չէ։ Հիշեցնենք, որ անկախ կադրից դուրս արված հայհոյանքներից, նա աջակցում էր Երվանդ Զախարյանի քարոզարշավին, երբ վերջինս ցանկանում էր դառնալ Երևանի քաղաքապետ։ Ավելին, այդ նույն Թոխատյանը, երկար տարիներ, Երևանի քաղաքապետի ՀՀԿ խմբակցության անդամ էր։
Ինչպես ասում են, շատ վատ սև խաղացող է։ Հավատ չի ներշընչում։ Եվ ահա, վերջին գործընթացներն եկան լույս սփռելու այս ամենի վրա։ Արաբկիր համայնքի պատմամաշակույթային հուշարձան հանդիսացող Կանազի մշակույթի պալատը նվիրում են Հրանտ Թոխատյանի հիմանդրամին։ Այս մասին հայտարարություն է տարածել «Երկիր Ծիրանի» կուսակցության ղեկավար Զարուհի Փոստանջյանը։
Տեքստն ամբողջությամբ չներկայացնենք՝ ընթերցողի համբերությունը չչարաշահելու համար։ Թերևս այստեղ, որպես հուզական վերջաբան, կարող էինք գրել Մեսչյանի հայտնի երգի տողերը, սակայն դրա կարիքն անգամ չկա, զի ամեն ինչ ի վերուստ էր որոշված։
Մարիա Պախուցկայա
