Ներքաղաքական ճգնաժամից դուրս գալու համար կոնսենսուս և առողջ բանակցություններ են պետք, ոչ թե բևեռացում
Գուրգեն Սահակյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.
Պարզվում է, որ ատեղեկատվություն տարածելը Հայաստանում բավականին դյուրին է դարձել այն համատեքստում, որ վերջին օրերին, հայտնի օրինագծի վերաբերյալ հասարակության մոտ խորը թյուրըմբռնում է նկատվում: Մարդիկ բուն օրինագծի էությունից անտեղյակ, իրադարձությունները մեկնաբանում են այնպես, կարծես թե դավադրություն էր կազմակերպվել ժողովրդի իշխանության դեմ և փորձում էին այն խլել: Ու ամենազավեշտալին այս ամենի մեջ թերևս նրանց վստահությունն է այդ հարցում, այսինքն մարդիկ սովորել են կուրորեն հավատալ բաների, որոնք թեկուզև իրական չեն և առաջին և երկրորդ հայացքներից, անհասականալի է, թե ինչպես են նրանց մեջ դա սերմանում: Ինչևէ որոշակի չափով փորձենք շտկել իրավիճակն ու հանրությանը ներկայացնենք օրինագծի էությունն իրականում, դե գոնե ԲՀԿ-ՀՅԴ կուսակցությունների պատկերացմամբ: Դե եթե ՀՀԿ-ի վերաբերյալ որոշակի վերապահումներ կան ու դրանք տրամաբանված են, ապա այս երկու, շարժման հաղթանակից հետո համաձայնության կառավարությունում հայտնված ուժերի դեպքում, տրամաբանությունը լրիվ այլ է ու շատ օբյեկտիվ: Նշենք, որ եվրոպական մի շարք երկրներում այս նույն օրինագիծը կա և գործում է առանց խոչընդոտի և այն միտված է, դեմոկրատական երկրի գերագույն մարմնի՝ ԱԺ-ի կանոնակարգն անխափան և առանց խոչընդոտների իրականացնելուն: Եթե որոշակի քաղաքական ուժեր, դա իրենց համար վտանգ են որակում, դա դեռ չի նշանակում, թե դա այդպես է: Հասկանալի է, որ իրավիճակ է ստեղծվում, երբ քաղաքական ուժերի շահերը չեն համընկնում, դա նորմալ է դեմոկրատական երկրներում, սակայն դա չպետք է մի քաղաքական ուժի դրդի, որպեսզի ապատեղեկատվության կամ սեփական վարկածով տվյալ գործընթացը ներկայացնելուց հետո, ժողովրդին օգտագործեն որպես ճնշող գործիք:
Ներքաղաքական կյանքում քաոսային իրավիճակներն հենց նմանատիպ դեպքերում են խորանում, երբ լուծումներ և կոնսենսուսներ գտնելու փոխարեն, հակառակ գործողությունն է արվում, /տարանջատում, բևեռացում/ էլ ավելի սրելով իրավիճակը:
Արկածախնդրություն է սա, թե պահի ազդեցության տակ կայացված ոչ ճիշտ որոշում, դա կարևոր չէ, կարևորն այն է, որ այդ ապատեղեկատվական տեռորը պետք է կասեցնել, եթե նպատակ կա դաշտում հստակություն և կայութնություն հաստատելու համար, հակառակ դեպքում այն ինչ կատարվեց Հայստանում, որն իմիջայլոց շատ հզոր ու կայացած պետությունների համար կարող է ուսուցողական լինել, ուղղակի անիմաստ է դառնում:
Ներքաղաքական կյանքում քաոսային իրավիճակներն հենց նմանատիպ դեպքերում են խորանում, երբ լուծումներ և կոնսենսուսներ գտնելու փոխարեն, հակառակ գործողությունն է արվում, /տարանջատում, բևեռացում/ էլ ավելի սրելով իրավիճակը:
Արկածախնդրություն է սա, թե պահի ազդեցության տակ կայացված ոչ ճիշտ որոշում, դա կարևոր չէ, կարևորն այն է, որ այդ ապատեղեկատվական տեռորը պետք է կասեցնել, եթե նպատակ կա դաշտում հստակություն և կայութնություն հաստատելու համար, հակառակ դեպքում այն ինչ կատարվեց Հայստանում, որն իմիջայլոց շատ հզոր ու կայացած պետությունների համար կարող է ուսուցողական լինել, ուղղակի անիմաստ է դառնում:
