Մայրաքաղաքի գրեթե կենտրոնում`<Հայրենիք> կինոթատրոնի հրապարակում, Շենգավիթ վարչական շրջանի ոստիկանության ու դատախազության շենքերի հետնամասում, յոթ հատ 14 հարկանի ու շատ այլ բազմաբնակարան շենքերի հարակից տարածքով հոսող ջրատարի հունի մեջ տարիների ընթացքում կուտակվում է մեծ քանակի աղբ: Նեխած ու գարշահոտ այս տարածքը վերածվել է անթիվ առնետների ու մոծակների բուծարանի և այժմ տարբեր հիվանդությունների տարածման աղբյուր է:
Բնակչության բազմահազարանոց զանգված ունեցող թաղամասում համաճարակի առաջացման կլասիկ նախապայման է ստեղծված: Օրհասական այս խնդիրը երևի թե կարելի է լուծել մի քանի աշխատանքային օրվա ընթացքում, իսկ պահանջվող դրամական միջոցների քանակը այնքան աննշան է, որ անհարմար է անրադառնալ այդ հարցին: Փաստորեն, նժարի վրա են դրված ջրատարի հունը մաքրելու մի քանի հարյուր հազար դրամ արժողության աշխատանքների իրականացումը, կամ հակառակ դեպքում, մոտ հինգ հազար բնակիչ ունեցող թաղամասում հնարավոր համաճարակի վերացման համար պահանջվող անհամեմատ մեծ միցոցները:
Խնդրի սոցիալական կողմը` առաջին դեպքում կունենանք հոգատարության շունչ առած, հավատով լցված և ապագային վստահ նայող երախտապարտ հասարակություն, կամ հակառակ դեպքում, անելանելիության ու անտերության ճնշող զգացումից տառապող հուսահատ ու անկառավարելի զանգված: Հաշվի առնելով, որ նշված թաղամասում բնակարանների զգալի մասը նախկինում բաշխվել են Խուլ ու Համրերի Միության կողմից քննարկվող խնդիրը քաղաքակական ու սոցիալական նշանակությունից բացի ունի նաև բարոյական կողմ: Խնդրի լուծման նախընտրելի տարբերակըՙ աղբահավակ կառույցի հեռացումը բնակելի զանգվածից, ակնհայտ է բոլոր մեղսունակ մարդկանց, բացառությամբ նրանց ովքեր քաղաքացիների արդարացի պահանջների նկատմամբ ցուցաբերվող արհամարհանքը նպատակ ունեն վերածել դժգոհության ալիքի:
Գագիկ Ճաղարյանի ֆեյսբուքյան գրառումը