Նեխակույտը հողով փակելը ելք չէ

Դատարանների մուտքերը շրջափակելու ակցիան այդպես էլ հանգիստ չի տալիս շատերին: Մի մասն ահաբեկված հիշատակում է միջազգային կառույցների հայտարարությունները, մյուսներն էլ ամեն կերպ փորձում են մեղադրանքի որոշակի չափաբաժին կորզել իրենց զրուցակիցներից:

Սա անցումային իրավիճակին շատ հարիր մոտեցում է: Առավել ևս, երբ մարդիկ անցած մեկ տարում այդպես էլ չկարողացան կողմնորոշվել, թե որ թիմում են խաղում: Իրականում նման պատկեր չէր լինի, եթե իշխանափոխությունից հետո սկսված լայնածավալ առնետավազքի հանգվանն «Իմ քայլը» դաշինքը չդառնար և «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության անդամներն էլ իրենց մի քիչ զուսպ պահեին ու չհայտարարեին, որ իրենք են մշակույթն ու ամեն ինչ թելադրողը:

Նման բարձրագոչ հայտարարություններից հետո, ՔՊ-ականները պետք է կարճ ժամանակում գործով ապացուցեին, որ իսկապես իրենց շարքերում մասնագիտական բարձր հմտություններ ունեցողները միայն տեղ ունեն, բայց ինչպես պարզ դարձավ, կուսակցության ու դաշինքի շուրջ համախմբվեցին նաև այնպիսիք, որոնք պորտալարով կապված էին ու շարունակում են կապված մնալ հին ռեժիմի սպասարկուներին:

Եվ այս պայմաններում բնական է, որ եթե նոր իրավիճակ ի հայտ գա, առնետավազքի առաջամարտիկները նույն ճկունությունը կցուցաբերեն և կփորձեն տեղավորվել հակառակ ճամբարում, միայն թե մոտ լինեն կերակրատաշտին: Ինչ վերաբերում է դրսի կառուցների մոտ գերազանցիկ երևալու մարմաջին, ապա հիեցնենք, որ քավարանի միջով անցնող Հայաստանի համար պետք է որ այդքան էլ կարևոր չլինեն դրսի գնահատականները, քանի որ դրանք հնչեցնող երկրներն էլ են ժամանակին այդ ճանապարհն անցել և առանձնապես չեն հուզվել մյուսների կարծիքից:

Համակարգերը կեղտից մաքրելը, պարզվում է, բավական բարդ ու նուրբ հարց է, որը նաև զերծ չէ փորձություններից: Այնպես որ, ուրիշների աչքին գերազանցիկ երևալու փոխարեն պետք է ոչ թե սեփական նեխակույտը հողի տակ թաքցնելով զբաղվենք, այլ այն մաքրելով, քանի որ այդ նեխակույտի պատճառով ոչ միայն այդ և այլ տարածքները կվարակվեն, այլև ստիպված կլինենք մի օր դրա հոտից ազգովի կուրանալ:

Արմինե Գրիգորյան