Ամեն մի նորը՝ լավ մոռացված հինն է

ՀՀ-ում իշխանափոխությունից հետո հետաքրքիր զարգացումների ենք ականատես դառնում, երբ իրենց մոլի «հեղափոխական» համարող երբեմնի «քաղակտիվը» աստիճանաբար վերածվում է կաբինետային չինովնիկների՝ մոռանալով, որ իրենք, իրենց բառերով ասված, «ժողովրդի ընտրյալն ու ծառան են և ամեն ինչում հաշվետու են նրան»։ Առաջին հայացքից թվում է, թե ոսկի խոսքեր են ու ինչքան մաքրություն ու ասելիք կա դրանց մեջ, բայց դա միայն առաջին հայացքից, քանի որ առօրեական պատկերը արմատապես այլ է։

Իշխանության քաղցրությունը համտեսելուց հետո Փաշինյանն ու թիմակիցները հաստատուն քայլերով սկսեցին օտարվել ու բարիկադվել հանրությունից՝ տարբեր առիթներով այս կամ այն կերպ շրջանցելով անմիջական կոնտակտից ու շփումից։ Ի դեպ՝ փոխվել է նրանց վերաբերմունքը նաև լրատվականների ու լրագրողների հանդեպ։ Դեռևս «հեղափոխության»  օրերին հանրությանը անհայտ այսօրվա քաղաքական էլիտան, անասկանալի ու անտրամաբանական ելույթներով «համեմում» էր յուրաքանչյուր հայի առօրյան՝ ապագայի հանդեպ «աներևակայելի ֆանտաստ ժանրի խոստումներ տալով»։ Այդ ժամանակ նրանք երազում էին եթերում երևալու և հանրային հարթակում կայանալու համար, դրա համար նրանց այդ փուլում լրատվականները հարկավոր էին օդ ու ջրի նման, իսկ հիմա քաղաքական դասավորվածությունն ու ընդհանուր պատկեն այլ է՝ մարդիկ գերզբաղված ու կքած են «հայոց պետականության խնդիրների տակ» և չունեն օրակարգային կարևոր հարցերի վերաբերյալ մեկնաբանություններ տալու համար։

Տարօրինակ է պատկերը նաև քաղաքական այլ ուժերի հետ ունեցած իրենց հարաբերություններում՝ հատկապես ինտրիգային է ընդդիմադիր սեկտորի հետ ընթացող մարտավարության հարցերում։

«Իմ Քայլի» մոտ հետաքրքիր տենդենց է նկատվում: Այս քաղաքական թիմը կտրականապես հրաժարվում է կատարել սեփական նախընտրական խոստումները, սակայն մեծ ջանասիրությամբ և եռանդով օրակարգ է բերում այն առաջարկությունները և նախագծերը, որոնք նախկին իշխանության հոգեզավակներն են, և ավելին՝ ժամանակին կտրուկ դիմադրության են արժանացել ընդդիմադիրների, այսօր արդեն իշխանության ղեկը իրենց ձեռքը վերցրածների կողմից:

Այդպես եղավ կուտակային կենսաթոշակային ֆոնդի հարցում, այդպես եղավ համայնքների խոշորացման հարցում, այժմ տեսնում ենք, որ նույնը կրկնվում է Հողային օրենսգրքի հարցում: Դժվար է ենթադրել, որ «Իմ Քայլը» կհրաժարվի նախկինների առաջարկները կյանքի կոչելու այս զավեշտալի ծրագրից, քանի որ չափից դուրս ակնհայտ է քաղաքական թիմի մոտ սեփական պրոդուկտ ստեղծելու ունակության պակասը: Սակայն այս դեպքում էլ ստացվում է, որ այն ժամանակ ընդդիմության կարգավիճակով Փաշինյանն ու իր թիմը պարզապես դասական պոպուլիզմով էին զբաղվում և ընդամենը կեղտ էին փնտրում քաղաքական օպոնենտների վրա՝ այսօր արդեն այդ կեղտը մաքրելով և դարձնելով սեփական քաղաքական գիծ:

Ստացվում է մի պատկեր, երբ ժամանակին ԱԺ ամբիոնից կուրծք ծեծող և ամբոխահաճո հայտարարություններ անող Փաշինյանն ու իր հավատարի շրջապատը, ով հայտարարում էր, թե սրանք ռեժիմի բերած բանաձևերն են և բոլորին դեմ էր քվեարկում, հիմա արհեստավարժորեն «իրենցով» են արել այն նախագծերն ու օրենսդրական նախաձեռնությունները, որոնք մշակվել և իրավական փաստաթղթի տեսք են ընդունել նախորդ՝ «քրեաօլիգարխիկ ռեժիմի» օրոք։

Հ․գ․ Ինչպես ասում են՝ քաղաքականությունը հնարավորինի արվեստ է, և մենք դրանում համոզվում ենք գրեթե ամեն օր։