Եթերայուղեր՝ և՛ հաճելի բուրմունք, և բուժիչ հատկություններ

Հին ժամանակներից ի վեր մարդիկ մտավոր և ֆիզիոլոգիական վիճակի վրա ազդելու համար օգտագործել են տարբեր տեսակի բուրումնավետ նյութեր: Հայտնի է, որ հին մարդիկ կարողանում էին բույսերից ուժեղ բուրող նյութեր ստանալ նույնիսկ մ.թ.ա. 5-րդ հազարամյակում: 

Պեղումների ժամանակ հայտնաբերվել են հին Հնդկաստանի, Չինաստանի, Եգիպտոսի, Հռոմի և Հունաստանի ժամանակների հնագիտական գտածոներ՝ տարողություններ, որոնք շատ նման են հոտավետ նյութերի համար նախատեսված տարաների: 

Բացի հին մարդկանց կողմից բուրումնավետ նյութերի օգտագործման այդ իրային ապացույցներից, կան նաև գրավոր վկայություններ, որտեղ գրված են դրանց պատրաստման հրահանգները և օգտագործման մեթոդները: 

Ավելի քան չորս հազար տարի առաջ հին շումերների կողմից գրված Գիլգամեշի մասին էպոսում նշվում է, որ «մայրու և միրրայի այրման ժամանակ առաջանում է հոտ, որը պետք է նպաստի աստվածների բարեհաճությանը և լավ տրամադրություն հաղորդի նրանց»: 

Քրիստոսի ծննդից առաջ վերջին հազարամյակի կեսերին ապրած մեծ իմաստուն Կոնֆուցիուսն իր ձեռագրերում գրել է, որ օծանելիքը և բուրումնավետ նյութերը ուրախացնում են ոչ միայն օգտագործողին, այլև նրա շրջապատի մարդկանց: 

Հին Եգիպտոսում եթերայուղերը օգտագործվում էին որպես դեղեր նյարդային խանգարումների և դեպրեսիաների դեպքում, ինչպես նաև որպես ախտահանիչ, մահացածների բալզամավորման և կենդանի մարդկանց երիտասարդացման միջոց: 

Եթերայուղերը օգտագործվել են նաև խոհարարության մեջ: 

Ճենապակյա և ապակյա տարաների մեջ փաթեթավորված վիճակում դրանց կարելի էր գտնել Բաբելոնի, Հունաստանի և Հռոմի շուկաներում: 

Բուրավետ նյութերի արտադրության գործարաններ գոյություն են ունեցել դեռևս մեր դարաշրջանից 500 տարի առաջ: Օրինակ՝ Կորնթոսում դրանք արտադրվում էին քսուքների, խեժերի, յուղերի և մզվածքների տեսքով: 

Եթերայուղի առկայությունը տանը շատ բան է ասել տան տերերի կարգավիճակի մասին: Դրանք նաև մեծապես գնահատվել են որպես նվերներ: 

Բուրավետ նյութերի արտադրության մեջ նորարարները եղել են հին Հունաստանի բնակիչները: 

Նրանք առաջինն են սովորել եթերայուղերը լուծել ձիթայուղի մեջ և ստանալ անուշաբույր քսուքներ: Նույն հույները նաև առաջինն էին, որ եթերայուղերը բաժանել են խմբերի՝ գրգռող, տոնուսավորող և հանգստացնող: 

Կենտրոնական Եվրոպա եթերայուղերը խաչակրաց արշավանքներից վերադարձող խաչակիրներն են տարել որպես ռազմավար, և սկսել են գնահատել այն: 

Դրանից հետո եվրոպացիներն իրենք էլ են սկսել յուղեր արտադրել՝ դրա համար օգտագործելով տեղական բույսերը: 

Ուսումնասիրելով յուղերի ազդեցությունը մարդու մարմնի վրա՝ ֆրանսիացի քիմիկոս Գեյթֆոսը ստեղծել է բուժական միջոց, որը մեզ հայտնի է «արոմաթերապիա» անվանումով: Այս հայտնագործությունը պատահական է եղել: 

Փորձեր կատարելիս գիտնականը ստացել է ձեռքի այրվածք, ցավը թեթևացնելու համար նա ձեռքը մտցրել է առաջին պատահած հեղուկով տարայի մեջ, որի մեջ եղել է նարդոսի յուղ: 

Այրվածքը յուղով պատահականորեն յուղելու արդյունքում վերքը, ոչ մի հետք չթողնելով, արագորեն լավացել է: Ավելի ուշ Գեյթֆոսը սկսել է փորձարկումներ կատարել յուղերի բուժիչ հատկությունները գնահատելու նպատակով: 

Արդյունքում Առաջին համաշխարհային պատերազմի ժամանակ նարդոսի յուղն օգտագործվել է գանգրենայի և թարախային վերքերը բուժելու համար: 

Ժամանակակից բժշկությունը արոմաթերապիան համարում է հիվանդի վերականգնման և հիվանդությունների կանխարգելման հիանալի միջոց: 

Այն օգտագործվում է ինչպես Ռուսաստանում, այնպես էլ Մեծ Բրիտանիայում, Գերմանիայում, Ֆրանսիայում և այլուր:

Նյութը հրապարակման պատրաստեց Orer.am-ը