Զովացուցիչ և ալկոհոլային կվաս. կարող եք և տանը պատրաստել
Մի բաժակ համեղ սառը կվասը ծարավը հագեցնելու լավագույն միջոցներից է:
Բացի դա, այդ ըմպելիքը շատ օգտակար է և պարունակում է բազմաթիվ ամինաթթուներ և ֆերմենտներ: Կվասը սլավոնական ավանդական թթվաշ ըմպելիք է, որը ստանում են ալ յուրի, ցորենի կամ գարու ածիկից, ինչպես նաև աշորայի հացից խմորումով, և հաճախ դրան ավելացնում հոտավետ խոտաբույսեր, մեղր և մեղրամոմ։
Կվաս պատրաստում են նաև ճակնդեղից, մրգերից և հատապտուղներից: Անցյալում հաճախ կվասը հիմք է հանդիսացել նաև սառը ապուրների պատրաստման համար։ Կվասը շատ հին ըմպելիք է։
Այդ խմիչքի առաջին նախատիպերն ունեցել են միջանկյալ դիրք կվասի և գարեջրի միջև և ի հայտ են եկել մ.թ.ա երրորդ հազարամյակում Եգիպտոսում: Կվասին նմանվող ըմպելիքներ են նկարագրել Հիպոկրատը, Հերոդոտը և Պլինիոս Ավագը:
Մրգային կվասը հայտնի է եղել նաև Բաբելոնում, չնայած այն այնքան էլ տարածում չի գտել: Սլավոններին կվասը հայտնի է հազար տարուց ավելի։
Հայտնի է, որ արևել յան սլավոնները դրա բաղադրատոմսն ունեցել են Կիևյան Ռուսիայի կազմավորումից շատ առաջ։
Կվասը ռուսական գրավոր աղբյուրներում առաջին անգամ հիշատակվում է 996 թվականին Նեստոր տարեգրի «Տարիների ժամանակագրություններ» ստեղծագործության մեջ։
Ըստ այդ տարեգրության, իր մկրտությունից հետո իշխան Վլադիմիր Մեծը հրամայել է ժողովրդին բաժանել կերակուր, մեղր և կվաս։
Ըստ այդ նույն Նեստորի փոխանցման, Անդրեաս առաքյալը տեսել է, թե ինչպես են սլավոններն իրենց բաղնիքներում կվասով ցողվում։
Կվաս կարողացել են պատրաստել նաև Լեհաստանում, Լիտվայում և Լատվիայում: 9-14-րդ դարերում սլավոնական ազգերը պատրաստել են նաև ալկոհոլային կվաս և այն ժամանակներում հարբեցողներին անվանել են «կվասնիկ», իսկ հարբելը՝ «զակվասել»: Այն տարիներին կվասը եղել է տոնակատարությունների և հարսանիքների հիմնական ոգելից խմիչքը։ Արդյունքում կվասը դարձել է Ռուսաստանի ամենասիրված ըմպելիքներից մեկը: Սա հասկանալի է, քանի որ այն պատրաստելը շատ հեշտ է և ոչ շատ թանկ է նստում: Քանի որ կվասը բավականին սովորական ըմպելիք է, այն պատրաստվել է գրեթե յուրաքանչյուր ընտանիքում: Այդ պատճառով էլ կան կվաս պատրաստելու շատ տարբեր բաղադրատոմսեր:
Նախահեղափոխական Ռուսաստանում հայտնի է եղել մոտ 300 տեսակի կվաս, և այս ըմպելիքը պատրաստվել է բավականին մեծ քանակությամբ՝ տարեկան մոտ 200 լիտր կվաս մեկ անձի հաշվով:
19-րդ դարում հայտնաբերվել է, որ բացի գերազանց համից և ծարավը հագեցնելու հատկությունից, կվասը նաև շատ օգտակար հատկություններ ունի՝ օգնում է մարսողությանը, բարելավում է նյութափոխանակությունը և նորմալացնում է աղիների բնական միկրոֆլորան: Ավելին, այն ունի հակաբակտերիալ հատկություն, և դա պայմանավորված է նրա կազմի մեջ գտնվող ածիկի առկայությամբ:
Կվասը օգնել է մարդկանց երկար ժամանակ պաս պահել և չհիվանդանալ: 20-րդ դարի 90-ականների սկզբին կվասը սկսել է զիջել իր դիրքերը տարբեր գազավորված ըմպելիքներին: Բացի դա, ԽՍՀՄ-ում այդ խմիչքի՝ ստանդարտ դեղին տակառներով հակասանիտարական փողոցային վաճառքը ևս հանգեցրել է այդ խմիչքի բացասական ընկալմանը: Շշերով կվասի առաջին արտադրություն եղել է 1995 թվականին Լակինսկու գործարանում: Դա նվիրված է եղել Հաղթանակի օրվան, ուստի և անվանվել է «Հաղթող»:
Սա ֆերմենտացված առաջին կվասն է, որը կարող է պահվել ավելի քան 30 օր: Իհարկե կվաս կարելի է գնել խանութում, բայց ավելի լավ է այն տանը պատրաստել: Ավելին, դա անելը դժվար չէ: Կվաս և գարեջուր պատրաստելու համար գրեթե նույն բաղադրիչներն են օգտագործվում, բայց տեխնոլոգիաները զգալիորեն տարբերվում են: Գարեջուրը ստացվում է ալկոհոլային խմորման արդյունքում, իսկ կվասը՝ թթվային:
