Իշխանական պատգամավորը կոպտագույն սխալ է գործել, որի համար պետք է պատասխանատվության ենթարկվի
Վերլուծական
Առաջին անգամը չէ, որ իշխանական տարբեր օղակների ներկայացուցիչները աչքը սարքելու փոխարեն հոնքն էլ հետն են հանում, հետո իրենց սխալները լղոզելու համար սկսում են իրենց իսկ խոսքը մեկնաբանել և ապարդյուն փորձեր անել, թե իրականում ինչ են նկատի ունեցել:
«Իմ քայլը» խմբակցության պատգամավոր Անուշ Բեղլոյանի շուրջ սկսված աղմուկը այդ օրինակներից մեկն է: Ուշագրավ է, սակայն, որ նա, առանց վարանելու, փորձում է պնդել, թե իր ելույթի կոնտեքստից դուրս հատվածի հիման վրա են իր ընդդիմախոսները հայտարարություններ արել, որոնք, սակայն, չեն համապատասխանում իրականությանը: Ուշագրավ է, որ երբ լրագրողները, որպես ապացույց ներկայացրեցին Բեղլոյանի ելույթի տեսագրությունը, նա սկսեց իր խոսքերը ինչ-որ համատեքստում տեղավորելու փորձեր անել, որը այդպես էլ համոզիչ չդարձավ:
Հիշեցնենք, որ ձայնագրության մեջ պատգամավորն անգլերենով ասում է, որ՝ մենք պետք է առաջ նայենք և ոչ թե վերադառնանք հին խոսակցություններին, թե ում հողերն են դրանք և ով է սկսել պատերազմը:
Եվ եթե, այդքանից հետո պատգամավորը սկսում է պնդել, որ իր խոսքերը համատեքստից կտրված են ներկայացվում, ապա նրան պետք է հիշեցնել, որ Ադրբեջնանն արդեն 30 տարի է զբաղված է իրականությունը խեղաթյուրելով և եթե յհայկական կողմից որևէ մեկը իրեն թույլ է տալիս սխալ հաշվարկած բառ կամ արտահայտություն անել, դա շատ արագ կտվում է բոլոր հնարավոր և անհնար համատեքստերից, ադրբեջանական քարոզչամեքենայի կողմից սեփական շահերին հարմարեցված եղանակով տիրաժավորվում է ոչ միայն սեփական, այլև միջազգային լրատվական և այլ հարթակների միջոցով: Ուստի, որևէ մեկը, առավել ևս քաղաքականություն մուտք գործած անձը իրավունք չունի սայթաքելու:
Եվ այս դեպքում ամենևին էլ կարևոր չէ, թե իրականում պատգամավոր Բեղլոյանը ի՞նչ է նկատի ունեցել կամ ի՞նչ համատեքստում է նման արտահայտություն արել: Փաստն այն է, որ իշխանական պատգամավորը կոպտագույն սխալ է գործել, որի համար պետք է պատասխանատվության ենթարկվի:
Ի դեպ, առաջին անգամը չէ, որ ԱԺ «Իմ քայլը» խմբակցության պատգամավորները, Փաշինյանամերձ շրջանակները կամ նույն ինքը՝ Փաշինյանը ինչ-ինչ արտահայտություններ են անում, առանց մտածելու, թե դրանք ինչպես կընկալվեն հակառակորդի կողմից, որտեղ կտիրաժավորվեն, ինչ ձևով և հետ վերադառնալով ինչպես մեջքից կհարվածեն ոչ միայն սեփական ժողովրդին, այլև պետության շահերին:
Ուստի, իշխանությունների մեծամտական նկրտումներով ու ամենագիտական կեցվածքներով հայտնի իշխանական տարբեր օղակներում գտնվող անձանց պետք է մեկ անգա ևս հիշեցնել, որ ոչ թե գլուխները կորցրած և ինքնամոռաց ասեն ինչ ուզում են և ինչպես ուզում են, այլ հստակ ու միանշանակ ձևակերպեն իրենց մտքերը: Հակառակ դեպքում, իրենց անփութության պատճառով եղածի սխալներին մի մեծ կծիկ էլ իրենք կավելացնեն, դրանք թողնելով ներկա և ապագա սերունդներին: Այնպես որ, եթե այսօր հաջողվի սեփական սխալները լղոզել, ապա վաղվա խնդիրները գնալով ավելանալու են:
