«Մոխիտո». ինչպե՞ս են այն պատրաստում, և ի՞նչ է նշանակում անունը․ «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

Կոկտեյլների մեջ առաջատար համարվող մոխիտոն շատերի սիրած ըմպելիքն է, քանի որ այն ունի հատուկ թարմացնող և անսովոր համ: Այն հատկապես տարածված է ակումբներում, սրճարաններում և ռեստորաններում: Լինում է ալկոհոլային և ոչ ալկոհոլային, ելակի, խնձորի, նռան կամ մոշի համով: Բոլոր նրանք, ովքեր մեկ անգամ փորձել են այն, անպայման կփորձեն կրկին ու կրկին: Մոխիտոյի պատմությունն սկսվել է 1940-ականների կեսերից Կուբայում: Հավանայի Bodeguita del Medio կոչվող սրճարանում են այն սկսել պատրաստել և մատուցել այցելուներին:

Այդ ռեստորանը տեղակայված էր Կալե Էմպերադո տաճարի հարևանությամբ, որը տեղական տեսարժան վայր էր և հատկապես ժողովրդականություն էր վայելում բարձր դասի շրջանում: Այդ ժամանակ Կուբան դեռ «երկրային դրախտ» էր, և այնտեղ հատկապես սիրում էին հանգստանալ ամերիկացիները: Հենց ամերիկացի բնակիչներն են դեր խաղացել մոխիտոյի պատմության մեջ՝ տարածելով այն ամբողջ երկրագնդով: Լուրեր են շրջանառվում, որ այդ մարդկանցից մեկը եղել է հենց ինքը՝ Էռնեստ Հեմինգուեյը: Եվ մարդիկ իրենց կուռքի նման փորձել են այդ կոկտեյլը և հետո իրենք էլ են կախվածություն ստացել մոխիտոյից: Ներկայումս արդեն երկար ժամանակ է, որ մոխիտո կոկտեյլը ներառված է բազմաթիվ ռեստորանների և սրճարանների ստանդարտ ճաշացանկում ոչ միայն Կուբայի սահմաններում, այլ նաև նրա սահմաններից շատ հեռու, գրեթե աշխարհի բոլոր երկրներում: Ավանդական մոխիտոն հիմնված է հիմնական հինգ բաղադրիչների վրա: Ռոմն օգտագործվում է որպես ալկոհոլային բաղադրիչ:

Հատուկ մեղմ հաճելի համ տալու համար ռոմին ավելացվում է սոդայաջուր, շատ անանուխ, շաքար, իսկ վերջնական շտրիխն է լայմը: Բացի այդ, սառույցի խորանարդներ են ավելացվում խմիչքը զովացուցիչ դարձնելու համար: Այս բոլոր համային նոտաները խառնելու արդյունքում էլ ստացվում է շատ սիրված մոխիտո կոկտեյլը: Մարդկանց համար, ովքեր ալկոհոլ չեն օգտագործում, կա հատուկ տեսակի ըմպելիք` ոչ ալկոհոլային մոխիտո: Այն ըմպում են շոգ եղանակին, և հարմար է նույնիսկ երեխաների համար: Ռոմն այս դեպքում փոխարինվում է եղեգնաշաքարի լուծույթով, լայմն ու անանուխը ավանդաբար մնում են:

Գոյություն ունի «մոխիտո» անվանման ծագման երկու տարբերակ: Առաջինը ենթադրում է, որ այն առաջացել է իսպանական Mojo- ից (մոխո), որը թարգմանաբար նշանակում է «սոուս»: Դա պայմանավորված է նրանով, որ արտաքինից կոկտեյլը, կարծես, դասական լատինամերիկյան սոուս լինի, որը բաղկացած է ոչ թե լոլիկի և պղպեղի սովորական խառնուրդից, այլ բուսական յուղից, խոտաբույսերից և ցիտրուսային մրգերից: Ըստ երկրորդ տարբերակի, անվանումը գալիս է իսպանական Mojadito- ից (մոխիդիտո), որը թարգմանվում է որպես «շատ խոնավ»:

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում