Ինչո՞ւ են լոլիկները համարվել մահացու և ինչպե՞ս տարբերել լավն ու վատը
Փնտրում եք բարձր վարձատրվող աշխատանք՝ սեղմեք ԱՅՍՏԵՂ
Լոլիկի սերմերը Եվրոպա են եկել 16-րդ դարում Հարավային Ամերիկայից. դրանք բերվել են նվաճողների կողմից, ուստի առաջին երկրները, որտեղ լոլիկը լայն տարածում է գտել, եղել են Իսպանիան և Պորտուգալիան: Արձանագրություններ կան, որ լոլիկի սերմերը նավ է բերել Հերնան Կորտեսը՝ նույն կոնկիստադորը, ով ոչնչացրեց ացտեկների պետականությունը, և ով լոլիկի հետ միասին վանիլն ու կակաոյի հատիկները բերեց Եվրոպա։
Այն ժամանակ նրանք չէին մտածում լոլիկի ուտելի հատկությունների մասին՝ այս թփերը բացառապես դեկորատիվ նպատակներով էին օգտագործվում, մանավանդ որ վայրի լոլիկի տեսակների պտուղները բավականին մանր էին և թթու։
Առաջինը, ով հայտարարեց, որ լոլիկը ոչ պիտանի է ուտելու համար, իտալացի բժիշկ և բուսաբան Պիետրո Անդրեա Մատիոլին էր, ով ժամանակին տպագրեց բավականին գրքեր, որոնք նկարագրում էին հազվագյուտ և էկզոտիկ բույսերը: Նա լոլիկն անվանել է թունավոր, քանի որ այն պատկանում է գիշերային ցեղատեսակի ընտանիքին, որը «թունավոր ընտանիք է՝ պարունակում է տոքսիններ և ալկալոիդներ»:
Ավելին, Մատիոլինը լոլիկը անվանել է «մեղավոր միրգ»։ Նա կարծում էր, որ լոլիկը նույն մանդրակն է, որը հիշատակվում է Աստվածաշնչում։ Մանդրակն ունի պատմություն, որը գնում է դեպի Հին Կտակարան. այն երկու անգամ հիշատակվում է որպես եբրայերեն «դուդայմ բառ», որը մոտավորապես թարգմանվում է որպես «սիրո խնձոր», կարծում էր բժիշկը: Իսկ եթե այո, ապա լոլիկը հաստատ չի կարելի ուտել։
Սակայն, ի տարբերություն Իտալիայի, Իսպանիայում լոլիկը այգիներից տեղափոխում էին խոհանոց, և նման նրբագեղություն հասանելի էր միայն բնակչության արտոնյալ հատվածներին։ Եվ այս նույն արտոնությունն ի վերջո դաժան կատակ խաղաց մարդկանց և լոլիկի հարաբերություններում: Ի տարբերություն սովորական մարդկանց, ովքեր օգտագործում էին փայտե սպասք, այն ժամանակվա արիստոկրատիան ակտիվորեն օգտագործում էր էմալապատ սպասք։
Այն ժամանակ կերամիկական ջնարակ պատրաստելու համար օգտագործվում էր կապարի օքսիդ. նման ճաշատեսակները պարզվում էին գեղեցիկ և գործնական և, իհարկե, հասանելի էին միայն Եվրոպայի հարուստ բնակիչներին: Սակայն, եթե խիստ աղի կամ թթու սնունդը մտնում էր նման ափսեների կամ անոթների մեջ, ապա այդպիսի սնունդը սկսում էր փոխազդել էմալի հետ, և կապարը մտնում էր սննդի մեջ։
Հաշվի առնելով լոլիկի բնական բավականին բարձր թթվային պարունակությունը՝ հենց դա է պատահել այս մրգերի հետ ամեն անգամ, երբ նրանք հարվածում են արիստոկրատի ափսեին: Այսպիսով, հենց լոլիկը մեղադրվում էր թունավորման հետագա ախտանիշների համար (սրտխառնոց, փսխում, որովայնի ցավ կամ նույնիսկ ցնցումներ):
Մինչև 18-րդ դարը բժիշկները զգուշացնում էին մարդկանց զգուշանալ լոլիկից, քանի որ, նրանց կարծիքով, դրանք առաջացնում էին ներքին արյունահոսություն, ստամոքսի խոց։
Այս ամենն այնքան ամուր էր արմատավորված, որ ինչ-որ պահի նրանք պարզապես դադարեցին ուտել: Ընդհանրապես՝ բոլորը գիտեին, որ դրանք մեղավոր և թունավոր մրգեր են, և, հետևաբար, դրանք աճեցվել են բացառապես գեղեցկության համար, և նրանց մտքով անգամ չի անցել գոնե մեկ հատ ուտել: Նախապաշարմունքներին վերջ դրեց Ռոբերտ Գիբոն Ջոնսոնը՝ Նյու Ջերսի նահանգի Սալեմ քաղաքի հասարակության հարգված անդամներից մեկը:
Ջոնսոնը խոստացել է, որ բոլորի աչքի առաջ լոլիկ է ուտելու, և վստահեցրել է, որ դրանից չի մեռնի։ Այս ակցիայի համար հավաքվել էր ամբողջ քաղաքը՝ մոտ երկու հազար մարդ։ Ամբոխը շրջապատել է տղամարդուն, ով կանգնել է տեղի դատարանի շենքի աստիճաններին, վերցրել լոլիկն ու կերել։ Մարդիկ աչք չէին կտրում նրանից, մի կին նույնիսկ ուշագնաց է եղել նման տեսարանից։ «Նա արեց դա! Նա դա արեց։ Նա դեռ ողջ է»: Անգամ կան փաստաթղթեր, որտեղ նկարագրված է ամբոխի արձագանքը Ջոնսոնի արարքին։ Թերևս Ջոնսոնը առաջին մարդն էր, ով ուտում էր լոլիկ Ամերիկայում, բայց նա, անշուշտ, կարողացավ ուշադրություն դարձնել այս մրգի կամ բանջարեղենի վրա: Հենց նրան հաջողվեց վերականգնել լոլիկի համբավը։
