«Չոր օրենքը», ներդրողի հնարամտությունն ու անընդհատ զարգացումները՝ բլենդերի «կյանքում». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

Աշխարհի առաջին «բլենդեր»՝ խառնիչը (հարիչը) հորինել է Ստիվեն Պոպլավսկին 1922 թվականին: Այդ սարքի միջոցով նա ցանկանում էր սոդայով խմիչքներ պատրաստել: Այդ առաջին բլենդերը խառնել է օշարակը, ածխաթթվի երկօքսիդի բյուրեղները և ջուրը: Սկզբում բլենդերը կարծես աման լիներ տակդիրի վրա, իսկ ամանի մեջ պտտվում էր դանակը: Այդ սարքը ունակ էր միայն խառնել: Եվ ստեղծողը ենթադրել է, որ նման տեխնոլոգիան կարող է նաև օգտակար լինել ճաշ պատրաստելու ընթացքում: Նա կարծում էր, որ բլենդերը կարող է օգնել կարճ ժամանակում կերակուր մանրացնելուն: Այդ ժամանակ Ամերիկայում գործում էր «չոր օրենքը»:

Բայց, չնայած դրան, սպիրտային խմիչքներ վաճառող հաստատությունների քանակը միայն ավելանում էր: Ալկոհոլը արդեն վաճառվում էր որպես կոկտեյլների մաս, որպեսզի ոստիկանությունը «կպնելու» տեղ չունենա: Բարմենները անմիջապես սիրահարվել են այդ տեխնիկական նորամուծությանը: Նախկինում նրանց համար շատ դժվար և ժամանակատար էր կոկտեյլները խառնել սովորական շեյկերի մեջ: Հենց այդ պատճառով էլ բլենդերը միանգամից մասսայականորեն տարածվել է: Դրանից հետո էլ բլենդերի զարգացումը շարունակվել է: Ֆրեդ Օսիուսը այդ անավարտ սարքի թաքնված հնարավորությունները նկատել է 1935 թվականին: Նույն թվականին նա ստեղծել է բլենդերի մի նախատիպ, որը կարող էր օգտագործվել խոհանոցում: Նա այն անվանել է Waring Blender: Այդ գյուտը Osius ընկերությանը հայտնի է դարձրել որպես մատչելի, որակյալ խոհանոցային պարագաներ արտադրող:

Բլենդերի զանգվածային արտադրությունը զարգացնելու համար նրան հովանավոր էր պետք: Դա եղել է Ֆրեդ Ուորինգը: Այդ անձը գնահատել է տարբեր տեխնիկական նորամուծությունները և, իմանալով բլենդերի մասին, անմիջապես համաձայնել է հովանավորել դրա արտադրությունը: Նա այդ գործում ներդրել է շուրջ 25 հազար դոլար, որը այդ օրերին բավական մեծ գումար էր: Ուորինգը դա արել է այն պատճառով, որ կանխազգացել է ներդրման օգուտները և տեղյակ էր ընկերության գերազանց հեղինակության մասին: Բայց նրան չի հաջողվել հասնել ներդրողի ցանկալի արդյունքին: Վեց ամիս անց հովանավորը ստիպված որոշել է ինքը կատարելագործել սարքը: Մի քանի տարի անց թեմատիկ ցուցահանդեսում նա հանրությանն է ներկայացրել ստացիոնար բլենդերը: Ֆրեդ Ուորինգը կարողացել է ինքնուրույն լրացնել և կատարելագործել սարքի սկզբունքը, որը նա անվանել է Miracle Blender:

Այդ սարքը շատ չի տարբերվել ներկայի ժամանակակից սարքերից: Այն ունակ է եղել ոչ միայն խառնել, այլ նաև մանրացնել, տրորել, հարել բաղադրիչները: Երեսուն դոլարով յուրաքանչյուրը կարող էր գնել այդ սարքը: Իր մատչելի գնի պատճառով շատ ամերիկացիներ են սկսել այն գնել: Ուորինգը կասկած չի ունեցել սարքի առավելությունների վերաբերյալ և հաջողությամբ այն գովազդել է հյուրանոցներում և ռեստորաններում: Անցյալ դարի կեսերին Շվեյցարիայում Ռոջեր Փերինգետենը արտոնագրել է «բիմիքս» սարքը, որը հետագայում հայտնի է դարձել որպես «սուզվող» կամ ձեռքի բլենդեր: Այդ սարքում դանակը փոխարինելով պսակով՝ հնարավոր է դարձել խառնել և հարել սնունդը: Սարքը ունեցել է կառուցվածքի բաց համակարգ: Դրանից հետո ընդամենը չորս տարի անց վաճառվել է այդ սարքի միլիոներորդ օրինակը:

1955 թվականին Հաննովերի տոնավաճառից հետո սկսվել է ձեռքի բլենդերի համաշխարհային տարածումը: Մասնագետ խոհարարներն ու տնային տնտեսուհիները հասկացել են խոհանոցում բլենդեր օգտագործելու բոլոր առավելությունները: Հետագայում ևս բլենդերը բարելավելու բազմաթիվ դեպքեր են եղել: Օրինակ՝ ստեղծվել է համակցված բլենդերը՝ շարժական կցորդներով: Գործառույթով այն նման է եղել խոհանոցային կոմբայնին, բայց ավելի քիչ հզոր, պակաս տարողունակ, ավելի փոքր: Բլենդերի ստեղծման պատմությունն անգամ հիմա էլ ամբողջությամբ ավարտված չէ, երևի թե վաղն էլ որոշակի այլ բաներ կհորինվեն:

ԿԱՄՈ ԽԱՉԻԿՅԱՆ

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում