Իսկ ինչո՞վ է Լիմինդրովիչը պակաս Իվանիշվիլիից և ոչնչով պակաս չլինող Ծառուկյանից

Վերլուծական 8 Դեկտեմբեր, 2014 10:44

Օրերս ԱԺ գործարար-պատգամավոր Սամվել Ալեքսանյանը, որի մոտ քաղաքականության մեջ միակ բանը, որ ստացվում է՝ հումորն է, իր հերթական «բոցն» էր արել՝ ասելով, թե «պադձեռժկա» ստանալու դեպքում 2018-ին կարող է առաջադրվել որ պես ՀՀ նախագահի թեկնածու: Ինչպես և ակնկալվում էր, լրատվամիջոցների և սոցիալական ցանցերի «լայքահավաքներն» այս հումորը նաև լուրջ ընկալելու փորձեր արեցին՝ հարստացնելով «լայքերի» իրենց հավաքածուն. հայաստանյան այսօրվա իրականության դեպքում դա զարմանալի չէ՝ հաշվի առնելով մեր լրատվական դաշտի, բլոգային հարթակի և ֆեյսբուքյան հարթակի առանձնահատկությունները: Իսկ հիմա եկեք մի պահ կտրվենք իրականությունից, անցնենք ֆանտաստիկայի ժանրին և առաջնորդվենք այն սկզբունքով, որ ամեն հումորի մեջ որոշակի ճշմարտության տոկոս կա: Եվ պատկերացրեք, որ հայաստանյան իրականության դեպքում դա էլ զարմանք չի հարուցի: Ընդհակառակը, տրամաբանական հարց կառաջանա՝ ինչու՞ ոչ: Ինչու՞, օրինակ, մեկ այլ գործարար, օլիգարխ, քրեական պատմությունների հետ կապ ունեցող անցյալով գործիչը կարող է հիմնել կուսակցություն, առաջնորդել շարժում, նույնիսկ հավակնել երկրի նախագահ դառնալուն, իսկ մյուսը, որը նույն տիպի գործարար է, օլիգարխ է, նույն տիպի անցյալով և նույն ինտելեկտի տեր՝ չի կարող: Ավելին, որպես բիզնեսմեն, Սամվել Ալեքսանյանը նույնիսկ ավելի բարեխիղճ հարկատու է, քան շատ այլ օլիգարխներ ու քրեաօլիգարխներ: Այնպես որ, կարծում եմ, որ նույնիսկ հումորը լուրջ ընկալելու դեպքում ոչ զարմանալու առիթ կա, ոչ էլ առավել ևս վայնասուն բարձրացնելու: Այստեղ ինձ թվում է, որ Սամվել Ալեքսանյանն ավելի շատ PR-ի խնդիր ունի և այդ հարցում Ծառուկյանից կարող է օրինակ վերցնել: Օրինակ, հիշում ե՞ք, թե ինչպես Ծառուկյանը կարողացավ ԼՏՊ-ին դարձնել իր «PR-շիկ» ու «մամլո խոսնակ», և վերջինս նույնիսկ հրապարակավ այսպիսի հռետորական հարց տվեց, թե ինչո՞վ է Ծառուկյանը պակաս Իվանիշվիլիից: Հիմա նույն հաջողությամբ մեկ այլ գործիչ էլ կարող է Սամվել Լիմինդրովիչի մասին նույնատիպ հռետորական հարց տալ, թե ինչո՞վ է Լիմինդրովիչը պակաս Իվանիշվիլիից և ոչնչով պակաս չլինող Ծառուկյանից: Կարեն Վարդանյան