Հնագույն սանրվածք, որ ժամանակ առ ժամանակ «մոդայիկ» է դառնում. «Փաստ»
«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
Ինչպես կարելի է կռահել, աֆրո սանրվածքները ծագել են սև մայրցամաքում: Աֆրիկացիները բնականից ունեն բավականին կոպիտ, անհնազանդ և ոչ այնքան գեղեցիկ մազեր՝ հատկապես ժամանակակից չափանիշներով: Մեկ այլ մեծ թերություն այդ մազերը հարդարելու և ուղղելու դժվարությունն է, բացի այդ, մազերի երկարությունը չի անցնում ուսային գիծը։ Սկզբում աֆրիկյան աբորիգեններն իրենց պարզ մազերի մեջ հյուսում էին չոր ծաղիկներ, բարակ պղնձե շղթաներ և այլ ոչ պիտանի իրեր։ Ժամանակակից աֆրիկացիներն օգտագործում են արհեստական մազեր՝ հյուսելու և դրանց երկարությունը մեծացնելու համար: Այդ միտումը ժամանակին ընդունվել է նաև հին եգիպտացիների կողմից: 5 հազար տարի առաջ ամուր, բազմաթիվ հյուսերով մազերը ժողովրդականության գագաթնակետին էին:
Կապույտ-սև, մեջտեղից բաժանված այնպես, որ ամբողջ սանրվածքը ձեռք բերի խիստ երկրաչափական ձև, կտրված տրապիզոիդ. սրանք աշխարհի այդ հնագույն պետության բնակիչների սանրվածքներն էին: Հյուսերի երկարությունը վկայում էր մարդու սոցիալական կարգավիճակի մասին, և ամենաերկար և շքեղ սանրվածքը կրել է, ինչպես կարելի է կռահել, փարավոնը։ Հնում աֆրո սանրվածքը, ի դեպ, չի ստեղծվել սեփական մազերի հիման վրա, օգտագործվել են կենդանիների մազեր և բուսական մանրաթելեր: Բայց եգիպտացիները չգիտեին, թե ինչպես հյուսել այդ բոլոր նյութերը իրենց մազերի մեջ, և եգիպտական փարավոնների և ազնվականների տպավորիչ սանրվածքները պարզապես կեղծամներ են եղել:
Ի դեպ, հին եգիպտացիների համար որոշիչ է եղել «հեղինակության» չափանիշը։ Ավանդաբար մուգ և ուղիղ մազերը համարվում էին ազնվականության և մաքուր արյան նշան, այդ իսկ պատճառով կեղծամներն ունեին մազերի ուղիղ բաժանման ձև: Այո, Նեֆերտիտիի շքեղ մազերը, որոնց մասին մենք կարող ենք դատել մեզ հասած արձանիկներից, կեղծամ են: Հին Եգիպտոսում տղամարդիկ, որպես կանոն, սափրում էին իրենց գլուխները, կանայք կարճ էին կտրում մազերը։ Դա ուներ, ի թիվս այլ բաների, գործնական նշանակություն. եգիպտացիները նման կերպ փրկվում էին շոգից ու միջատներից։ Այդ հնագույն քաղաքակրթության կեղծամները բաղկացած էին բազմաթիվ ամուր հյուսերից, որոնք խնամքով հյուսված և խիտ շարքերով դասավորված էին, շերտերը կտրված էին խստորեն նույն մակարդակի վրա, օրինակ՝ ականջի բլթակների հենց տակ, դա լեգենդար թագուհի Կլեոպատրայի նախընտրած սանրվածքն էր։
Այսպիսով, Եգիպտոսը նաև հայտնի «կարե» սանրվածքի ծննդավայրն է։ Կեղծամները, որպես կանոն, պատրաստում էին մազից, կենդանիների բրդից, մետաքսի թելերից, պարաններից, բուսական մանրաթելերից։ Դրանք առատորեն ներծծված էին անուշաբույր յուղերով, օծանելիքով։ Բացի էսթետիկ գործառույթներից, դրանք ունեին նաև գործնական արժեք՝ կեղծամները պաշտպանում էին գլուխը արևի կիզիչ ճառագայթներից։ Հին եգիպտացիների սանրվածքները արտացոլում էին աֆրիկյան ժողովուրդների յուրահատուկ փիլիսոփայությունը, դրանք արվում էին հատուկ նշանակությամբ՝ հյուսելու գործընթացում արտասանվում էին դրական հմայանքներ: Համարվում էր, որ նման սանրվածք կրելը հաջողություն է բերում և վախեցնում չար ոգիներին (ինչպես հավատում էին նաև եգիպտացիները): Միայն «լուսավորված», հարմոնիկ մարդիկ կարող էին վարսահարդարներ լինել, դա անհրաժեշտ էր աստվածներին չվիրավորելու համար:
Ներկայում աֆրոն փարթամ, ծավալուն սանրվածք է, որը մոդայիկ է դարձել 1970-ականներին աֆրոամերիկացիների շրջանում: Բանն այն է, որ Միացյալ Նահանգներում ստրկության ժամանակ (մինչև 1860-ական թվականները) աֆրոամերիկացիները սովորաբար հարդարում էին իրենց մազերն՝ ընդօրինակելով գերիշխող սպիտակ բնակչության այն սանրվածքները, որոնց մեջ նրանք ապրում էին։ Աֆրո սանրվածքը ստեղծվում է սանրելով, մազերի ծավալը մեծացնելով և նրանց կլորացված ձև տալով, ինչպես՝ լուսապսակ, ամպ կամ գնդակ: Մարդկանց համար, ովքեր չունեն բնական գանգուր մազեր, աֆրո սանրվածքը սովորաբար ձևավորվում է կրեմով, գելով կամ այլ կերպ: Նմանատիպ սանրվածքները բնորոշ են նաև Ավստրալիայի և Օվկիանիայի բնիկներին:
Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում
