«Ազգային ինքնություն»
Ինձ համար դժվար է բացատրել,թե ինչ է ազգային ինքնությունը:Կարծում եմ այն բառերով պետք չէ և չենք էլ կարող բացատրել:Յուրաքանչյուր հայ պետք է իր մեջ կրի իր երկրի ազգային ինքնությունը ՝ պատմություն,ազգային արժեքներ և այլն:
Կարևոր բաղադրիչ է նաև հայրենասիրությունը:Իսկ ի՞նչ ասել է հայրենասիրություն:Մի՞թե դա բառերով բացատրելու է,թե՞ պետք է օրինակով ցույց տալ,իսկ միգուցե՞ պետք է թողնել,որ մարդն այն զգա:Չեմ սիրում երբ ինձ տալիս են այդ հարցը:
2016թ. Ապրիլի 1-ի լույս 2-ի գիշեր,2020թ. Սեպտեմբերի 27 կարծում եմ այս մի քանի բառի մեջ մի մեծ վիշտ է թաքնված,որի մասին գիտենք միայն մենք ՝ հայերս:
Երբ 18-ամյա տղան առանց մեկ ակնթարթ մտածելու կարող է կյանքը զոհաբերել հանուն հայրենիքի,մի՞թե սրանից լավ հայրենասիրության օրինակ կա…չեմ կարծում:
Պատերազմը շատ բան է փոխել մեր կյանքում.մենք էլ առաջվա պես անհոգ չենք,մեր սրտում կորցնելու վախ կա և դա անտեղի չէ:
13 տարեկան էի երբ սկսվեց ապրիլյան քառօրյան, և իհարկե լավ ջարդ տվեցինք դրանց և ես այնքան հպարտ էի,որ հաղթող ենք,որ ես հայ եմ:Ես այսօր էլ եմ հպարտ հայ լինելուս համար,բայց ես կուզեի,որ հպարտությունս եմքիս դրոշմված լիներ,որ ես լինեի հաղթող ազգի զավակը,այլ ոչ թե հայրենակորույս մի աղջիկ՝ ով հպարտ է,որ ծնվել է և մեծացել է հաղթանակած երկրում,ով աջ ու ձախ գովերգում էր իր երկիրը,մայիսի 9-ը,Շուշին:Բայց միշտ չէ,որ մեր երազանքներն իրականանում են:
Ես ծնվել և մեծացել եմ Արցախում ՝ Մոնթեաբերդ /Մարտունի/ քաղաքում ՝ Մոնթեի ազատագրած քաղաքում:Հայրս մասնակցել է Արցախյան առաջին ազատամարտին և իհարկե,Շուշիի ազատագրմանը:Ցավոք հորս մասի պատմությունները ինձ պատմում են ընտաիքիս ավագ անդամները,բայց դա ոչ մի կերպ չի խանգարում ինձ հպարտանալ,որ ունեմ նման հայր:
Հորս մասին շատ բան չգիտեմ,նրան վերջին անգամ տեսել եմ 5 տարեկանում,իսկ դրանից հետո նա դարձավ իմ հերոսը:
2008թ.-ի հոկտեմբերի 22-ը հոգումս դաջեց հայրենասիրությունը ՝ ինձ երբեք չեն ասել,որ ես պետք է հայրենասեր լինեմ,դա ինքնըստինքյան է ստացվում:
Շատ բան չեմ պատմի հորս մասին՝ միայն այն,որ նա հայրենասիրության տիպիկ օրինակ է ,և որ հենց հայրենասիրությունն է ազգային ինքնության համար մեկ բաղադրիչը:
Անուշ Հայրիյան, ՀՊՄՀ Լրագրություն 3֊րդ կուրս
