Ո՞ր երկիրն է համարվում կահույքի հայրենիքը. «Փաստ»
«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
Ցանկացած տանը կամ բնակարանում կարելի է գտնել մեծ քանակությամբ տարբեր տեսակի կահույք։ Նման իրերը վաղուց են եղել մարդկային կյանքի մի մասը և օգտագործվել են անհիշելի ժամանակներից: Ներկայումս կահույքը բաժանված է երկու խոշոր խմբի՝ փափուկ և պահարանային։ Փափուկ կահույքը ներառում է տարբեր տեսակի բազմոցները, բազկաթոռները, թախտերը և այլն։ Պահարանային կահույքը համեմատաբար վերջերս համալրվել է որոշ նոր տեսակներով և ներառում է պահարաններ, հարդարման սեղաններ և այլն:
Եգիպտոսը ոչ միայն սֆինքսների ու բուրգերի, այլ նաև կահույքի ծննդավայրն է համարվում։ Հենց այնտեղ՝ փարավոնների դամբարանում են գիտնականները գտել աշխարհի առաջին փղոսկրե աթոռի ոտքերը, դրանք զարդարված էին մալախիտով և փիրուզով: Այն ժամանակ ոչ ոք նույնիսկ չէր մտածում փափուկ կահույքի մասին: Օրինակ՝ Եգիպտոսում փափուկ բազմոցներ ընդհանրապես պետք չէին, քանի որ կանանց իդեալական սանրվածքը պահպանելու համար անհրաժեշտ էր պառկել կոշտ մակերեսի վրա և նույնիսկ պարանոցի տակ դնել փայտե տակդիր, իսկ տղամարդիկ նման թախտերի վրա ոչ միայն քնում էին, այլ նաև աշխատում։
Փափուկ կահույքի առաջին տեսակը կարելի է անվանել «բինբեդը»: Նման կահույքը հայտնվել է Իտալիայում, սակայն կոնկրետ երբ, հայտնի չէ: Արտաքին տեսքով «բինբեդը» աթոռ է առանց ներքին փայտե շրջանակի։ Նրան ամրություն տալու համար որպես լցոնիչ օգտագործվել են արևածաղկի սերմերի կեղև, հնդկաձավար կամ լոբի՝ լցված կոպիտ գործվածքից պատրաստված պարկի մեջ։ Հետո սկսել են օգտագործել մի քանի պարկեր, որոնցից մեկը եղել է շարժական։
Ապա շքեղության սովոր ֆրանսիացի արքաներն են պատմության մեջ առաջին անգամ ներմուծել գործվածքով պատված կահույքի նորաձևությունը, որը կահույքը ավելի փափուկ էր դարձնում: Աստիճանաբար գործվածքների շերտերը շատացել են, բայց նույնիսկ դա չի բավարարել փափկասուն ազնվականներին։ Այսպիսով, նրանք սկսել են «լցոնել» կահույքը՝ կտորի տակ դնելով բուրդ, ձիու մազ և այլն: Էլիտար փափուկ կահույքի ծննդյան ժամանակաշրջանը համարվում է 17-րդ դարը։ Եվ, հավատացեք, այդ օրերին ոչ ոք չէր կարող պատկերացնել, որ մի օր փափուկ կահույքը հասանելի կդառնա բոլոր մարդկանց համար: Հետագայում յուրաքանչյուր նոր դարաշրջան փոխել է փափուկ կահույքի տեսակը, սկզբում հայտնվել են նորաձև բազկաթոռները՝ առանց թևերի, այնուհետև պուֆը՝ աթոռ առանց մեջքի, և սոֆան՝ բազմոց առանց մեջքի:
Իսկ սինթետիկ նյութերն, ի վերջո, ամբողջությամբ փոխարինել են բնական լցոնիչներին, փոխարինել են, բայց չեն չեղարկվել, այսօր էլ փափուկ կահույքում որպես լցոնիչ օգտագործվում է և՛ բնական բամբակ, և՛ սինտեպոն: Իհարկե, առաջինը, ինչպես և ամեն բնական բան, համարվում է շատ ավելի էլիտար, բայց չպետք է մոռանալ, որ որոշ մարդիկ ալերգիկ են բնական նյութերից, ընդ որում՝ շատ ավելի հաճախ, քան դրանց փոխարինողներից։ Վերոնշյալը վերաբերում է բացառապես Եվրոպային։ Արևելքը, որպես «նուրբ հարց», ընտրել է կահույքի զարգացման մեջ իր սեփական ճանապարհը: Նրանք ևս ունեցել են իրենց փափուկ կահույքը: Արևելքը հնարավորինս պարզեցրել է ամեն ինչ. եթե բազկաթոռ է կամ բազմոց, ուրեմն՝ այն մեկ մեծ բարձի տեսքով է, եթե աթոռների հավաքածու է, ապա մեկը անպայման «կսահի ու կմտնի» մյուսի մեջ:
Պահարանային կահույքը հայտնվել է այն ժամանակ, երբ մարդիկ սովորել են փայտ մշակել և օգտագործել: Առաջին նման կահույքը եղել է զանգվածեղ և անտաշ: Ներկայում կահույքի ստեղծման համար օգտագործվում են տարբեր տեխնոլոգիաներ և նյութեր, ինչը թույլ է տալիս պահարանային կահույքը դարձնել բազմաֆունկցիոնալ՝ կախված նպատակներից։ Այսօր էլ կահույքը շարունակում է գրել իր պատմությունը, ընդ որում՝ դժվարին պայմաններում, քանի որ գերիշխող են դարձել մինիմալիզմն ու բարձր տեխնոլոգիաները։ Կահույքը պետք է փոխակերպվի անճանաչելիորեն, որպեսզի իր տեղը գտնի նոր աշխարհում: Եվ նա հաջողությամբ անում է դա: Արտադրության մեթոդների բազմազանությունը (ներկառուցված և մեխանիկական), ցանկացած ոճի նկատմամբ հավասար ուշադրությունը և պոտենցիալ սեփականատիրոջ եկամուտներից անկախությունը հանգեցրել են նրան, որ կահույքն իր լավագույն դրսևորմամբ կա յուրաքանչյուր բնակարանում:
Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում
