Սահնակային սպորտ՝ ամենաէքստրեմալ մարզաձևերից մեկը. «Փաստ»
«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
Սահնակ սիրում են բոլոր փոքրիկները, դե՝ մեծերը նույնպես: Բայց զվարճալի, հաճելի ժամանցից զատ, այն նաև ինքնուրույն մարզաձև է:
Սահնակային սպորտը ուժեղ կամքի տեր մարդկանց համար նախատեսված մրցումների տեսակ է, որը ներառում է սահնակով սահք հատուկ գծերի երկայնքով: Ձմեռային մարզաձևերի շարքում այն զբաղեցնում է պատվավոր տեղերից մեկը։
Նայելով անցած տարիների պատմությանը՝ կարող եք տեսնել, որ սահնակները հայտնվել են դեռևս 8-րդ դարում։ Նորվեգացի վիկինգներն էին սիրում սահել ժամանակակից սահնակներ հիշեցնող սարքերով: Դա նպաստում էր ճարպկության, ուժի և արագաշարժության հմտությունների ձեռքբերմանը, որոնք նրանց պետք էին թշնամի ցեղերի վրա հարձակվելու համար:
Սահնակային սպորտը, որպես այդպիսին, հայտնվել է միայն 19-րդ դարի կեսերին, այն բանից հետո, երբ Շվեյցարիայի զբոսաշրջիկներն սկսել են սահնակներով սահել ձնառատ լանջերով: Այնուհետև կառուցվել է 4 կիլոմետր երկարությամբ առաջին մրցուղին: 20-րդ դարի սկիզբը նշանավորվել է Գերմանիայի Դրեզդեն քաղաքում Սահնակային սպորտի միջազգային ֆեդերացիայի ստեղծմամբ: Աշխարհի առաջին առաջնությունն անցկացվել է Նորվեգիայում՝ Օսլոյում, 1955 թվականին, սակայն սահնակային սպորտը Օլիմպիական խաղերի մաս է դարձել միայն 1964 թվականին։
Սահնակային սպորտի մրցումները համարվում են ամենաէքստրեմալ մարզաձևերից մեկը: Ժամանակակից աշխարհում նման մրցույթները բավականին թանկ արժեն ու համարվում են էլիտար։ Այստեղ կարևոր են ուշադրությունն ու սառնասրտությունը, հակառակ դեպքում մասնակիցը կարող է լուրջ վնասվածքներ ստանալ՝ երբեմն կյանքի հետ անհամատեղելի։
Օլիմպիական խաղերի ծրագրում ներառված են կանանց և տղամարդկանց անհատական, ինչպես նաև տղամարդկանց զուգախաղեր։ Բարձրությունից իջնելը տեղի է ունենում ինչպես մեկտեղանոց, այնպես էլ երկտեղանոց սահնակներով։ Սահնակորդը հրում, ապա պառկում է սահնակին, սկսում է արագ սահել ներքև՝ զարգացնելով ժամում մոտ 140 կմ/ժ արագություն: Երթուղու երկարությունը մոտավորապես 1 կիլոմետր է, լայնությունը՝ 1,3-ից 1,5 մետր։ Վայրէջքի երկայնքով լինում է մինչև 20 պտույտ: Սահնակային սպորտի կանոնները բավականին պարզ են, հաղթողը նա է, ով ամենաարագն է:
Անհատական մրցումներում մարզիկները կատարում են օրական երկու վազք, մրցումները տևում են երկու օր, այնուհետև հաշվարկվում է չորս մրցավազքի միավորների գումարը, և միայն դրանից հետո է որոշվում հաղթողը։ Զույգերի մրցումներում մեկ օրում անցկացվում է երկու մրցավազք, մրցավազքերից մեկում ցույց տված լավագույն ժամանակն էլ որոշում է հաղթողին: Կանանց մրցումներում հեռավորությունն ավելի կարճ է, քան տղամարդկանց դեպքում:
Սպորտային սահնակները տարբերվում են սովորական սահնակներից. դրանք պետք է ունենան որոշակի ֆիքսված քաշ: Սահնակորդները հագնում են կոմբինեզոններ, որոնք կարող են նվազեցնել օդի դիմադրությունը: Սահնակին սկզբնական արագացում հաղորդելու նպատակով օգտագործվում են շիպերով ձեռնոցներ: Կոշիկները պետք է ունենան հարթ, կոշտ ներբաններ, իսկ գլուխը պաշտպանելու համար անհրաժեշտ է մինչև կզակը հասնող դիմակով սաղավարտ:
Արագընթաց սահքի համար գոյություն ունեն սահնակի մի քանի տեսակներ: Դրանցից մեկը սկելետոնն է, որն առանց ղեկի է. սահնակորդը պառկում է փորի վրա և սահնակի կառավարումն իրականացվում է կոշիկների վրա գտնվող հատուկ ցցերի միջոցով։ Երկրորդ տեսակը նման է սկելետոնին, բայց ունի վերահսկողության հնարավորություն. մարզիկը պառկում է մեջքի վրա՝ ոտքերը առաջ, և իր մարմնի քաշի օգնությամբ կառավարում սահնակը՝ միաժամանակ քաշելով գոտիները կամ սեղմելով դրանք ոտքերով:
ԿԱՄՈ ԽԱՉԻԿՅԱՆ
Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում
