Փաշինյանի խուլիգանությունը՝ լակմուսի թուղթ
Վերլուծական
Երևանի մետրոյում Նիկոլ Փաշինյանի տարօրինակ վարքը, արցախցի կնոջ վրա մատ թափահարելը, վիրավորելն ու սպառնալը այնպիսի սկանդալային ծավալներ են ընդունել, որ Փաշինյանն անձամբ ստիպված է եղել երեք անգամ ներողություն խնդրել՝ ընդ որում, իր իսկ կողմից վիրավորած կնոջը և նրա երեխային հրավիրելով կառավարություն կամ ցանկացած այլ վայր՝ նրանից ներողություն խնդրելու։
Հիշեցնենք, 1993 թ․-ին Արցախյան ազատամարտում զոհված դաշտային հրամանատար Մերուժան Մոսիյանի դստեր՝ Արմինե Մոսիյանի հետ խոսակցությունը վերածվել էր լեզվակռվի։ Ընդ որում, եթե Փաշինյանը հուներից դուրս էր եկել և բղավում էր մանկահասակ երեխայի մոտ, ապա արցախցի կինն իրեն չափազանց արժանապատիվ և վեհ էր պահում՝ ի տարբերություն գործող իշխանության պարագլխի։ Փաշինյանն առաջին անգամ չէ, որ դուրս է գալիս հուներից, վիրավորանքներ հասցնում արցախցիներին։
Եվ եթե մի դեպքում արցախցիներին «քույրեր ու եղբայրներ» է ասում, ապա իրականում ցույց է տալիս իր և իր թիմի վերաբերմունքը հենց տնավեր եղած, հայրենիք կորցրած արցախցիների հանդեպ։ Եվ իրենք էլ հասկանում են, որ այս սկանդալը ամենևին էլ հեշտ չի լինելու կոծկելը, առավել ևս, որ դիմացինն իրեն պահել է չափազանց արժանապատվորեն։ Որքան էլ Փաշինյանը փորձի մանիպուլացնել, ներողություն խնդրել, հայտարարել, թե չէր ցանկանում նման բան ասել, փաստն արդեն այն է, որ գործող իշխանությունը ատում է արցախցիներին, վաղն էլ կսկսի ատել սյունեցիներին, տավուշցիներին, գյումրեցիներին։ Խնդիրը մեկն է՝ ամեն գնով պահել իշխանությունը, և այդ ճանապարհին Փաշինյանը մի օր կարող է իրեն պահել ամենավերջին խուլիգանի պես, իսկ հաջորդ վայրկյանին էլ ներողություն խնդրել։
Գնդակն այժմ հայ հասարակության և ընտրողների դաշտում է, առավել ևս, որ հայ հասարակության մեջ գոյություն ունեն հստակ տաբուներ. երեխայի մոտ չի կարելի բղավել և ճչալ նրա մոր վրա, և դա որևէ կերպ չի տեղավորվում տղամարդկության որևէ չափանիշում։
Մանե Կիրակոսյան
