Մի ժամանակ շատ էի քննադատում Հայաստանի քաղաքական դաշտի, հատկապես` Ազգային Ժողովի «ծերակույտը»՝ ակնարկելով «ՀՀԿ-ական ծերակույտի» մասին: Բազմիցս իմ հոդվածներում անդրադարձել եմ այն հարցին, որ մեր քաղաքական դաշտին սերնդափոխություն է պետք` նոր, երիտասարդ և առողջ մտածող կադրեր: Ցավոք, հիմա պետք է արձանագրեմ, որ ժամանակ առ ժամանակ սկսում եմ մտածել նաև հակառակ ուղղությամբ, որ գոնե Ազգային ժողովում, օրինակ` տարիքային որոշ սահմանափակումը չէր խանգարի: Այսպիսի հակասական մտքերն իմ մեջ օդից չեն ծնվում, դրանք սովորաբար լինում են երիտասարդ պատգամավորների՝ պատգամավորին անհարիր պահվածք դրսևորելու կամ պատգամավորին անհարիր խոսելաոճ կիրառելու դեպքում:
Մասնավորապես` ԲՀԿ-ական պատգամավոր Վանահ Բաբայանի մոտ սա առաջին դեպքը չէ, «Կենտրոն» հեռուստաընկերության հաղորդումներից մեկի ժամանակ պատգամավորն արդեն հասցրել էր աչքի ընկնել նյարդային պոռթկումներով ու ագրեսիվությամբ, իսկ ՀՅԴ-ական Արծվիկ Մինասյանին նվիրված՝ Վահան Բաբայանի արդեն հայտնի ֆեյսբուքյան գրառումն ամբողջացրեց պատկերը: Չեմ ուզում նորից անդրադառնալ այդ գրառման բովանդակությանը և մեկնաբանել այն, քանի որ դրան հաջորդած Արծվիկ Մինասյանի պատասխանը` Վահան Բաբայանին, իմ կարծիքով, առավել քան տեղին էր և սպառիչ, իսկ այս «հակամարտության» ելքն էլ Վահան Բաբայանի օգտին չէր, քանի որ ընթերցողն ավելի լավ է սկսում պատկերացնել, թե ինչ որակների տեր գործիչների հետ գործ ունի:
Ես այստեղ նորից ուզում եմ շեշտել տարիքային խնդիրը, Բաբայանի՝ երիտասարդ լինելու հանգամանքը: Միգուցե դրա հե՞տ է կապված արդեն 4 կուսակցություն փոխած պատգամավորի՝ չափից դուրս էմոցիոնալ լինելը և սեփական արտահայտություններին չհետևելը: Միգուցե ավելի մեծ տարիքում ավելի կշռադատվա՞ծ խոսեր՝ առանց վիրավորանքների, իսկ հեռուստահաղորդումների ժամանակ էլ առանց ձայնի տոնայնության անթույլատրելի բարձրացման: Սովորական ֆեյսբուքյան օգտատեր լինելու դեպքում երևույթն այսքան աչքի ընկնող չէր լինի, բայց մենք գործ ունենք ԱԺ պատգամավորի հետ, հետևաբար և պետք է ակնկալենք պատգամավորին հարիր կեցվածք: Եվ, եթե նայեմ այս տեսանկյունից, ապա ինչ խոսք, ծերակույտն ավելի գերադասելի է:
Կարեն Վարդանյան