Երբ նախազգուշանում ես մի բանից, պարտադիր չի, որ վտանգն արդեն լինի: Ամեն դեպքում որպեսզի կանխարգելել այս, թե այն անցանկալի երևույթը, պատրաստակամ է պետք լինել: Մարդկանց մանկուց են սովորեցնում պաշտպանվելը, սովորեցնում են վատը լավից, վտանգավորն անվտանգից տարբերելը: Սակայն բացի այդ կյանքն էլ իր հերթին է լումա ներդնում մարդու դաստյարակության մեջ: Այն կոփում է, բայց ոչ բոլորն են նույնատիպի կոփված լինում:
Դրա համար օգնության է գալիս մարդկային փորձի փոխանակումը, խորհուրդներն ու մարդկային օգտակարությունն իրար հանդեպ: Այսպիսով, մարդկանց իրար սատարելն ու միասին լինելը, թե կոնկրետ երկրում, թե ամբողջ Երկրում կարևոր գործոն է: Բայց կա ևս մի բան, երբ մարդ ինչքան էլ շրջապատված է բարեկամներով, թե թշնամիներով, նա միայնակ է իր աշխարհիկ կյանքում: Սա նշանակում է, որ որևիցե խնդրի առաջ կանգնելու պահին, ամեն անհատ պիտի կարողություն ունենա այն լուծելուն, բացի ինքնապաշտպանության անհրաժեշտությունից նաև դիմացինին պաշտպանելու կարողություն ունենա:
Շատ դեպքերում սա պետք է գալիս: Պատրաստված լինելն ու "անցանկալին" պարտադիր դիմավորելը տարբեր հասկացություններ են այս դեպքում, ինչպես զգուշանալն ու պայքարելն ինչոր բանի դեմ, այնպես, ինչպես անառողջ կյանք վարելն ու հետո ապաքինվելը, որը շատ ավելի դժվար է, երբեմն անհնարին, քան պրոֆիլակտիկան: Ի վերջո, ասում են. "ինչ կցանես, դա էլ կհնձես": Եվ նույնիսկ եթե երբեմն բացառություններ են լինում, և հնձվում է այն ինչ չէիր ցանել, այստեղ գալիս է հավատարիմ խորհուրդը. "մի հուսահատվիր": Եվ որովհետև սա անարդարություն չէ, սա կյանքն է մեզ կոփում...
Ann Exus-ի ֆեյսբուքյան գրառումը