«Ժառանգական» սկզբունքայնություն

Վերլուծական 8 Փետրվար, 2015 16:36

Եթե քաղաքական գործիչը նախկինում ազգային-պահպանողկան կուսակցության անդամ է եղել, իսկ հետո անդամագրվել՝ արևմտամետ լիբերալ կուսակցությանը, նման գործչից սկզբունքայնություն ակնկալելն անլուրջ է, ընդամենը պետք է հասկանալ, որ մարդն իր շահերով է առաջնորդվում: Բայց միայն «Ժառանգություն» խմբակցության ղեկավար Ռուբեն Հակոբյանը չէ, որ նման խնդիր ունի, այլ, ընդհանրապես, այդ կուսակցությունից շատերը: ԵՏՄ-ին անդամակցությանը կողմ լինելն արդեն իսկ դրա ապացույցն է: Ես ինքս դեմ եմ արևմտյան կողմնորոշմանը, բայց չէ՞ որ «Ժառանգության» ներկայացուցիչների մոտ այդ կողմնորոշումը միշտ արտահայտված է եղել: Հետևաբար, նրանք կարող էին հավատարիմ մնալ իրենց սկզբունքներին: Այլ հարց է, որ դա ձեռնտու չէր: Իսկ 2 օր առաջ Գագիկ Ծառուկյանի հրավիրած խորհրդաժողովում Ռուբեն Հակոբյանի խոսքը վկայեց մեկ այլ հարցում նրա սկզբունքայնության բացակայության մասին: Հակոբյանը հիշեց 1995-96թթ. կեղծված ընտրությունները, իսկ դրանք կեղծողը ԼՏՊ-ն ու ՀՀՇ-ական վարչակազմն էին: Փաստորեն, նա ընդունում է, որ նման բաներ եղել են, և այդքանով հանդերձ՝ Լևոն Տեր-Պետրոսյանի ու ՀԱԿ-ի հետ նույն եռյակում է և պայքարում է, իբրև թե, հանուն արդարության: Բայց ես ուղղակի չեմ հասկանում, թե ինչպես կարելի է պայքարել, օրինակ, կեղծիքների դեմ նախկին ընտրակեղծարարների հետ միասին, թալանի դեմ՝ նախկին թալանչիների հետ միասին, կամ ինչպես կարելի է լուրջ վերաբերվել նման «պայքարին»: Չնայած պետք է ասեմ, որ լուրջ վերաբերվողների թիվը գնալով նվազում է, և չեմ կարծում, թե Ռուբեն Հակոբյանն էլ այդքանը չի գիտակցում: Բայց որ գիտակցում է, ի՞նչ: Ի՞նչ կարող է անել, չէ՞ որ «Ժառանգությունն» էլ եռյակում երաժշտություն պատվիրող չէ, այլ ընդամենը՝ կատարող: Կարեն Վարդանյան