Հայաստան-Թուրքիա արձանագրությունները հետ կանչելու անհրաժեշտության մասին մեկ անգամ չէ, որ բարձրացվել էր տարբեր քաղաքական ուժերի ներկայացուցիչների կողմից: Հատկապես այդ հարցը մտահոգում էր ընդդիմության ներկայացուցիչներին: Նույն կարծիքին էր իշխանական դաշտը և պահը, կարելի է ասել, գնալով հասունանում էր:
Ինչպես ԱԺ նախագահին ուղղված իր նամակում նշել է Սերժ Սարգսյանը՝ վեց տարիների ընթացքում Հայաստանը մշտապես հետևողական դիրքորոշում է ցուցաբերել արձանագրությունները կյանքի կոչելու հարցում: Նույնը չի կարելի ասել Թուրքիայի մասին, մանավանդ Էրդողանի կազմակերպած՝ Գալիպոլիի ճակատամարտի միջոցառումն ապրիլի 24-ին, որն արդեն լկտիության գագաթնակետն էր, դարձավ վերջին կաթիլը:
Բաժակը լցվեց, ուստի ՀՀ նախագահի որոշումը խիստ տրամաբանական էր և սպասելի: Ճիշտ էր ընտրված նաև ժամանակը. ապրիլքսանչորսյան միջոցառումները մոտենում են, և այս քայլը կդառնա միջազգային քննարկման առարկա: Կարելի է ենթադրել, որ միջազգային հանրության գնահատականները մեծիմասամբ ի օգուտ Թուրքիայի չեն լինի:
Այնպես որ, ըստ իս՝ ամեն ինչ տեղին էր, և ՀՀ նախագահի այս որոշումն այլ ձևով մեկնաբանելու որևէ հիմք չեմ տեսնում: Ավելին, կարծում եմ՝ սա այն եզակի հարցերից է, որի շուրջ իշխանությունն ու ընդդիմությունը կարող են համակարծիք ու միասնական լինել: Իսկ միասնականաությունն ու համախմբվածությունն այն է, ինչը մեզ հատկապես վերջերս շատ է պակասում:
Ընդդիմության ներկայացուցիչների և համակիրների կողմից չեն բացառվում նաև քննադատական մեկնաբանությունները, սակայն դրանով նրանք միայն ցույց կտան իրենց ոչ ադեկվատ և սուբյեկտիվ լինելը, և հերթական անգամ կհաստատեն, որ իրենք ոչ թե հանուն ժողովրդի և պետության շահերի են գործում, այլ պարզապես անձնական խնդիրներ են լուծում:
Կարեն ՎարդանյանOrer.am, վերլուծաբան