Իշխանության և ընդդիմության բարդույթը Հայաստանում

Վերլուծական 26 Փետրվար, 2015 13:14

Հայաստանի երրորդ հանրապետության քաղաքական համակարգի ձևավորումը, առավել ևս` այդ ձևավորմանն ուղղված գործողությունները մշտապես լի են եղել հակասական տպավորություններով: Թերևս, դա է պատճառը, որ տրամաբանությունը երբեմն իր տեղը զիջում է կրկեսին, իսկ միակ կայացած «համակարգն» ու «ինստիտուտը»` մեր պաշտոնյաների ֆանտաստիկ արագությամբ հարստանալու ապշեցուցիչ տաղանդն է: Քաղաքական էլիտաները թվում է, թե համալրված են եղել պրագմատիկ, սառնասիրտ ու սթափ մտածող գործիչներով, սակայն մի աստիճան ցածր էշելոններում մշտապես առկա է եղել ավանտյուրիստների և արկածախնդիրների մի ամբողջ բանակ: Եվ, ցավոք սրտի, դրանից տուժել է պետությունը՝ երբեմն ներքին ներիշխանական գզվռտոցների, երբեմն էլ` ընդդիմադիր քաղաքական ուժերի հետ ունեցած իր, մեղմ ասած, ոչ կանոնակարգված հարաբերությունների պատճառով: Դա է պատճառը, որ քսանհինգամյա պատմության ընթացքում մեզ դեռևս չի հաջողվում քաղաքական առաջնայնությունը վեր դասել սեփական ամբիցիաներից, պետական շահը՝ անձնավորված վրաերթից: Պատմությունը կարելի է շրջել և մեկնաբանել յուրովի՝ հարմարեցնելով տվյալ քաղաքական մթնոլորտի քիմքին և համաձայն հայկական սինդրոմի` գեղեցիկ կերպով մատուցել հասարակությանը: Սակայն վերջնական արդյունքում պարադոքսների, հակասականությունների ու անվերջ ձգվող դիլեմաների անվերջանալի թնջուկը մեզ ստիպում է արձանագրել, որ Հայաստանի Հանրապետությունը նորից կանգնած է մուրճի ու սալի միջև, սակայն նույնիսկ այդ պարագայում ընտրության հնարավորություն չունի, ավելի ճիշտ` չունի այդ ընտրությունն իրականացնելու պարզունակ` իրեն ամրագրված իրավունքը: Մենք չենք ուզում հերթական անգամ մեղքն ամբողջովին գցել քաղաքական ուժերի վրա,առաջիկայում կփորձենք անդրադառնալ իշխանության ու ընդդիմության գործունեության, անձնավորված քաղաքականության ու «ձեռքի հետ հայրենիք պաշտող» կործանարար կատեգորիաների հետևանքներին, որի մեղավորը ակամա դառնում ենք նաև մենք՝ Հայաստանի Հանրապետության շարքային քաղաքացիներս: Նարեկ Ադամյան Orer.am, վերլուծաբան