Առաջին հայացքից թվում է, թե Նաիրա Զոհրաբյանը վերելք ապրեց, դարձավ կուսակցության նախագահ, բայց այդ ամենը միայն առաջին հայացքից...
Ընդամենը պետք է հարց տալ, թե ո՞ր կուսակցության, չէ՞ որ սա արդեն այն ԲՀԿ-ն չէ, որը Հայաստանում իր հզորությամբ երկրորդ քաղաքականն ուժն էր: Ի՞նչ մնաց ԲՀԿ-ից:
Նախ սկսենք նրանից, թե ինչ կար. իսկ կար փող, շատ փող, ռեսուրսներ, բայց ոչ գաղափարական հենք, որովհետև եթե գաղափարական հենքը լիներ, չէր լինի առնետավազքը, և այսօր ԲՀԿ-ից մի բան գոնե կմնար: Փողը կար, բայց այլևս չկա, որովհետև կուսակցությունը լքեց ոչ միայն հիմնական փողի աղբյուր Գագիկ Ծառուկյանը, այլ կուսակցությունից փախան նաև բոլոր նրանք, ովքեր գոնե Ծառուկյանի մեկ հարյուրերորդի չափով կարող էին փողի աղբյուր հանդիսանալ: Բայց վերջ, չկան, նույնիսկ Տիգրան Ուրիխանյանը խոսնակի պաշտոնից հրաժարվեց՝ երևի արդեն հեռանկար չտեսնելով: Ոչ փող կա, ոչ էլ երևի նույնիսկ հավաքվելու տեղ: Չէ՞ որ էլ չկան «Կանյաչնին», «Փարավոնը», 150 միլիոն դոլարանոց հյուրանոցը, էլ որտե՞ղ պիտի հավաքվեն: Այսինքն, ԲՀԿ-ն, կարելի է ասել, մնաց «սոված ու տկլոր»: Չկա նաև Վարդան Օսկանյանը, ով ընդգծված արևմտամետ էր և ուղիղ կամուրջ կարող էր հանդիսանալ ԲՀԿ-ի և արևմտյան գրանտներ ստանալու աղբյուրների միջև: Եթե գոնե գաղափարական հենք լիներ, էլի կարելի էր նման կուսակցության նախագահ դառնալն ինչ-որ ձեռքբերում համարել, բայց գաղափար էլ չկա, և ինչպես հասկացանք՝ չի էլ եղել:
Կա Նաիրա Զոհրաբյանը, Վահան Բաբայանը և էլի մի քանիսը, սակայն դեռ հայտնի չէ, թե որքան կլինեն: Անունը դեռ ԲՀԿ է, բայց ԲՀԿ-ից վերջին Կ-ն է մնացել: Մարտավարությունը դեռ հայտնի չի, որովհետև դրա համար նախ գաղափարական հենք է պետք: Միայն մի բան գիտեն, որ արդեն ընդդիմություն են. դե դա էլ Նաիրա Զոհրաբյանի վաղուցվա ցանկությունն էր, և այն միակ հարցը, որտեղ նա շահեց: Բայց ի՞նչ ընդդիմություն՝ անփող, անուժ: Լավագույն դեպքում կարող են խոսել, սուր ելույթներ ունենալ, ազդարարել ռեժիմի խուճապի մասին, հանրահավաքներով սպառնալ...
Չնայած հանրահավաքներով էլ սպառնալն արդեն արդիական չէ, քանի որ էլ չեն կարող երթուղայիններով ու փողով մարդ բերել հանրահավաքին, որովհետև չկա: Փող չկա:
Չէ, Նաիրա Զոհրաբյանի վիճակն ամենևին էլ նախաձելի չէ:
Կարեն ՎարդանյանOrer.am