Անմեղիուս Մարդիուսի նամակը` Քիմ Քարդաշյանին
Սիրելի' Քիմ, այն, որ դու արդեն Հայաստանում ես, ինձ հույս է տալիս, որ դու ճիշտ ուղու վրա ես: Ես չեմ ցանկանում քո և ընտանիքիդ գլուխը ծանրաբեռնել պատմական հայրենիք այցելելու քո հաստատակամ որոշման քննարկմամբ: Ես պարզապես ուզում եմ անկեղծ լինել քեզ հետ, և թեպետ մեծ է հավանականությունը, որ դու չես կարդա իմ ուղերձը, այնուամենայնիվ, հանձն եմ առնում գրել այս տողերը, որոնք ի սկզբանե որոշել էի հղել միայն քաղաքական գործիչներին, որոնց թիվը գնալով կրճատվում է Հայաստանում:
Բայց Հայաստանում, սիրելի Քիմ, ամեն ինչն է կրճատվում` մարդիկ, բնությունը, սարերը...
Առհասարակ Հայաստանն է կրճատվում: Ոչ այն պատճառով, որ հայերին կոտորել են 1915 թվականին և որ այդ կոտորվածների հիշատակը հարգելու համար դու կտրել և անցել ես օվկիանոսը: Հայերը սիրում են կրճատել առհասարակ այն, ինչն ամենից շատ են սիրում: Նրանք դա անում են մեծագույն վարպետությամբ, ապշեցուցիչ ճշգրտությամբ և հնարամտությամբ: Մի հարցրու պատճառը, ես այն չեմ կարող ասել, քանի որ չունեմ դրա պատասխանը. գիտես, միգուցե դա բնազդ է, միգուցե զբաղմունք, իսկ միգուցե ճակատագիր: Մի հարցրու ոչ մեկից, քանի որ ոչ ոք չունի պատասխան, իսկ միգուցե այն փնտրել անգամ չարժի:
Մենք հաճախ, երբ միայնակ ենք մնում մեր մտքերի հետ, վախենում ենք նրանցից, քանի որ թվում է` դրանք սոսկ մերը չեն, այլ որտեղից որտեղ ներթափանցել են մեր հոգիներ՝ աղճատելու ինքնաբավ ու ներդաշնակ լինելու պարզագույն ձգտումը:
Հայաստանը, սիրելի Քիմ, անընդհատ սիրելու երկիր է: Հայերին կոտորում են, հայերը՝ ողբում, նրանց փորձում են վերացնել, նրանք նոր սաղմեր են գցում, նրանց պատերազմ են պարտադրում, նրանք հաղթում են: Երևի չզգացիր, որ նրանք ամեն ինչ անում են բացի ապրելուց, որովհետև խաղաղ ժամանակ պարզապես ողբում են` պարտադրելով ողբալ իրենց հետ նաև մյուսներին. քեզ նույնպես պարտադրում են, միգուցե ավելի շատ` քան ողջ աշխարհին, քանզի դու հայ ես: Եթե մերժեիր ողբալ, ապա քեզ դավաճան կհռչակեին, բայց հիմա դու նրանց կուռքն ես: Արդեն հասցրել ես երևի ծանոթանալ «Ծովից ծով Հայաստան»-ի քարտեզին, երևի արդեն քո փոքրիկ դուստրն է ծանոթ Մեծ Հայքի բոլոր տասնհինգ նահանգներին: Քեզ հասցրել են պատմել Ավարայրի ճակատամարտում մեր բարոյական հաղթանակի մասին, իսկ երեկ քեզ ուղեկցեցին Ծիծեռնակաբերդ...
Եվ այդ ամբողջ ընթացքում աշխարհի մամուլը լուսաբանում է քո այցը: Հայաստանը ճանաչում են քո միջոցով, մարդիկ տեղեկանում են, որ տեղի է ունեցել Ցեղասպանություն, որը 100 տարի առաջ իրականացրել է Օսմանյան կայսրությունը: Սակայն ինչո՞ւ ես հենց հիմա ժամանում քո պապերի երկիր, սքանչելի Քիմ, ինչ է, մինչ այդ չգիտեի՞ր Ցեղասպանութան մասին, միգուցե նոր իմացար որ հայ ես, իսկ դու գիտես Հայր Մերը...
Ես ամենևին չեմ քաղաքականացնում քո այցը, թեպետ այս երկու օրում ավելին արեցիր, քան ՀՀ արտգործնախարարությունն ամբողջ 25 տարում: Դու նման ես ֆուտբոլիստի, ով «ջոկեր» է, ով խաղադաշտ է դուրս գալիս վերջին րոպեներին` որպես միակ հույս, որը կփրկի հանդիպումը: Քեզնից է կախված` արդյո՞ք աշխարհը կճանաչի Հայոց Եղեռնը, թե՞ հայ ժողովուրդը հերթական անգամ պահանջատիրոջ խրոխտ կեցվածքով կընդունի իր պարտությունը: Նորից հայերը հույսը դրել են կնոջ վրա...
Երբ տեսնում եմ այն բեռը, որի տակ հայտնվել ես դու, ես ուզում եմ քեզ տալ 5 խորհուրդ, որոնք հուսամ կանսաս այնպիսի արագությամբ, ինչպիսի արագությամբ փոխվում են քո շրթներկի գույները.
1. Անպայման այցելիր Մշակույթի նախարարություն, բայց նախարարին չհանդիպես, իրեն դա նույնիսկ քիչ է:
2. Ծայրահեղ հետաքրքրության դեպքում Երևանում տաքսի չնստես, քանի որ միգուցե պարզես, որ տաքսիստը քնել է քեզ հետ:
3. Փողոցում քայլելիս ուշադիր եղիր, հնարավոր է հանդիպես Գոռ Թամազյանին, նա քեզ է փնտրում:
4. Նախագահի հետ հանդիպման կգնաս միայնակ, առանց քրոջդ, քանզի նա կարող է գալ իր եղբոր հետ, և դու շատ կզղջաս:
5. Նույնիսկ աստղաբաշխական գումարի դիմաց չհամաձայնես գլխավորել «Բարգավաճ Հայաստան» կուսակցությունը:
Հ.Գ.
Փոխանցիր ամուսնուդ իմ ջերմ մաղթանքները, քանի որ նրան ոչ մեկ ուշադրություն չի դարձնում: Այդպես են հայերը, նրանք առաջնայինը երկրորդականից երբեք տարբերել չեն կարողանում: Փոխանցիր փոքր քրոջդ իմ ջերմ համբույրները` գրեթե այն աշխարհից ուղարկված, ու թող Ուրարտական գլխավոր՝ Խալդի Աստվածը պահպանի քեզ ու քո էկզոտիկ համերաշխ ընտանիքը:
Սեքսուալ, էհ առողջ լինես:
