Հաշմանդամ ազատամարտիկներին պետք է ազատել մեր չինովնիկների հաշվեհարդարներից. Համլետ Հարությունյան
Interview
Մայիսյան տոներին ընդառաջ` Orer.am-ը զրուցեց ԱԺ ՀՀԿ խմբակցության պատգամավոր Համլետ Հարությունյանի հետ, ով առաջին հերթին անդրադառնալով սահմանային լարվածություններին նշեց.
«Սահմանային լարվածությունը միշտ նկատելի է` հատկապես տոներին: Այդ ժամանակ մարտական տագնապի առաջին աստիճան է լինում սահմանապահ զորքերում: Կարծում եմ` տոների ժամանակ սահմանին ավելի լարված վիճակ կլինի, քան մյուս օրերին: Այդ իսկ պատճառով մեր զինվորներին զգոնության եւ զգուշության կոչ եմ անում: Զգոնություն այն առումով, որ թշնամին չկարողանա դիվերսիա իրականացնել եւ զգուշություն` թշնամու գնդակներից պաշտպանվելու համար»:
Հիշելով սպարապետ Վազգեն Սարգսյանի խոսքերը` պատգամավորը մեծ ոգեւորությամբ ընդգծեց. «21-րդ դարը մերն է լինելու: Ես ուզում եմ, որ մայիս ամսին ունեցած մեր հաղթանակները ամրապնդենք: Սրա հետ մեկտեղ ցանկանում եմ, որ ներքին տնտեսական, դիվանագիտական ճակատում եւս հաղթանակներ տանենք եւ հասցնենք դրանք մեր մայիսյան տոներին: Ես հուսով եմ ու լավատես, որ ամեն ինչ լավ կլինի»:
Իսկ հայրենիքի համար ոչինչ չխնայած զոհված ազատամարտիկների ընտանիքների եւ վիրավորների` դժվար կացության մեջ հայտնվելու եւ չքավորության մեջ ապրելու վերաբերյալ էլ Հ. Հարությունյանը նկատեց. «Ես հաշմանդամ ազատամարտիկի ծնող եմ եւ շատ լավ զգում եմ ու գիտեմ, թե ինչ պետք է անենք հաշմանդամ եւ զոհված ազատամարտիկների ընտանիքների համար: Մեր ամենամեծ թերացումն այս ոլորտում է: Զոհված ազատամարտիկների ընտանիքները պետք է պետական հոգատարության տակ գտնվեն: Հաշմանդամ ազատամարտիկներին պետք է ազատել մեր չինովնիկների հաշվեհարդարներից, ովքեր ազատամարտիկներին չեն վերցնում աշխատանքի, իսկ եղածներին էլ ազատում են: Եթե մենք զուգահեռ անցկացնենք մայիսի 9-ի հետ, ապա կնկատենք, որ Հայրենական պատերազմի ավարտից հետո չի եղել պատերազմի միջով անցած մի մարդ, ով առանց աշխատանքի կմնար»:
Հարցին, իսկ ինչու Հարությունյանը հանդես չի գալիս օրենքի նախագծով, որն էլ կկարգավորի խնդիրը, պատգամավորը պատասխանեց. «Օրենք ընդունելը մի բան է, հոգածությունը մեկ այլ բան: Հայրենիքի համար արյուն թափած մարդը պետք է օժտված լինի պետական այնպիսի հոգածությամբ, որպեսզի նրանք էականորեն տարբերվեն մնացածներից: Միջոցառումների ժամանակ փողոցով քայլելիս ազատամարտիկներն ինչ որ կերպ պետք է տարբերվեն, որ նրանք գոնե բարոյական հպարտություն ունենան»:
Սոսե Չանդոյան
