ԱՄՆ-ում հայ մնալու համար մեծ է ծնողների դերը. Հարութ Բալյան
-ԱՄՆ-ում հայ մնալու, հայի տեսակը պահպանելու համար որքա՞ն է ծնողների դերակատարությունը:
-Ոչ միայն ԱՄՆ-ում , այլև ցանկացած օտար երկրում, հայ մնալու համար անչափ կարևոր է ծնողի դերը, մանավանդ, եթե երեխան գտնվում է անչափահաս տարիքում: Օտար միջավայրը, այլազգիների ներկայությունը և վատ շրջապատը արագ կարող են ազդել երեխայի վրա, ու ծնողը չնկատի, թե ինչպես է փոխվում իր երեխայի վարքագիծը: Իհարկե, անհրաժեշտ է նաև ազատ թողնել երեխային, որպեսզի ձևավորվի նրա աշխարհայացքը, բայց միաժամանակ պետք է լինի ծնող-երեխա վստահությունը: Այդ դեպքում երեխան միանգամից որոշումներ չի կայացնի, որը վատ հետևանքներ կունենա:
-Ծնողների խորհուրդ, որին միշտ հետևում ես:
-Գրեթե մշտապես հետևում եմ ծնողներիս խորհուրդներին: Ես միշտ ասել եմ, որ եթե ես որպես անհատ կայացել եմ` դա իմ ծնողների դաստիարակության արդյունքն է: Նրանք երբեք առիթը բաց չեն թողել ասելու, որ համեստությունը, ազնվությունը, հարգանքը մարդու հանդեպ ամենակարևոր հատկանիշներն են կյանքում և հետևում էին, որպեսզի ես ու եղբայրներս ապրեինք այդ սկզբունքներով:
-Արարքներ, որ երբեք չես անի, որովհետև մանկուց են այդպես սովորեցրել:
-Շատ ու շատ արարքներ կան, որ չեմ արել ու չեմ անի: Ցանկացած քայլ անելուց առաջ պետք է մտածես հարազատներիդ մասին ու ապրես այնպես, որ ծնողներիդ պատիվը բարձր պահես, իսկ օտարության մեջ դա ավելի պարտավորեցնող է, որպեսզի չշեղվես ու հայ մնաս` տեսակով և էությամբ:
-Սովորություններ, որոնք ծնողներիցդ ես ժառանգել:
-Երևի ընկերասիրությունը: 10 տարեկան եմ եղել , որ տեղափոխվել ենք ԱՄՆ: Մեծացել եմ այնպիսի միջավայրում, որտեղ կա տարբերվող մշակույթ, տարբեր սովորույթներ ունեցող ազգեր: Ծնողներս մեզ խիստ պարտադրում էին, որպեսզի տանը խոսենք հայերեն ու անում էին ամեն ինչ, որպեսզի մեր մեջ պահպանվի հայ լինելու գիտակցությունը:
-Քո ընտանիքում ի՞նչ ավանդույթներ կպահպանես, որ կա հայրական տանը:
-Իհարկե, կան ավանդույթներ. գրեթե բոլոր տոներին՝ Սուրբ Զատիկին, տարեդարձերին, մենք՝ ընտանիքի բոլոր անդամները, պետք է միասին լինենք` անկախ այն հանգամանքից, թե ինչքան կարևոր գործեր կլինեն. թողնում ենք ու միասին նշում տվյալ առիթը: Բնականաբար, իմ ընտանիքում կպահպանվի դա: Մայրս միշտ ասում է, որ ընտանիքի կողքին պետք է լինեն նաև այն մարդիկ, ովքեր մեր բարին են կամենում և երբեք մարդկային ջերմ վերաբերմունքը չփոխենք ոչ մի նյութական արժեքի հետ:
-ԱՄՆ-ում ապրող հայ երիտասարդը ինչպիսի՞ն պետք է լինի` ծնողների օրհնանքին արժանանալու համար:
-Իր ապրած կյանքով, իր վերաբերմունքով` դեպի մարդիկ: Մեզնից յուրաքնչյուրն անցնում է այն ճանապարհը, որով վաղուց անցել են նրանք: Եվ կա մի բան. իր զավակին բոլորից լավ ծնողն է ճանաչում: Թող բոլոր երկրներում հայ ծնողը ուրախանալու, հպարտանալու առիթներ շատ ունենա, օրհնանքներն էլ լինեն մարդկային արժեքները պահպանելու համար:
