Եվրոպական դեմոկրատական արժեհամակարգ կոչվող փուչիկը պայթեց

Մինչ Եվրոպան մարդու իրավունքների իր կողմից հորինած բանաձևի քարոզով էր զբաղված ու իր կարծիքով հետամնաց երկրներին «համամարդկային» արժեհամակարգի իր չափանիշներն էր փորձում պարտադրել, այնպես ստացվեց, որ հենց ինքն ընկավ իր փորած փոսը:

Դժվար է ասել, թե ովքեր են եվրոպական ժողովրդի ինքնաոչնչացման բանաձևի իրական հեղինակները կամ նրանց հովանավորողները, բայց այն, որ եվրոպական ազգերն այսօր կանգնած են Կարմիր գրքում հայտնվելու վտանգի առջև, կույրն էլ է տեսնում: Այնտեղ սկզբում խիստ մոդայիկ դարձավ մարդը կենդանիով փոխարինելը և ժամանակակից ընտանիքները երեխա ունենալը փոխարինեցին շնով: Հետո մոդայիկ դարձան տարատեսակ անոմալ ամուսնությունները, որը կրկին սերունդ ունենալուց զրկելու պարզ հաշվարկի իրացումն էր: Ու քանի որ եվրոպացիներին ճագարի վերածած «գյուտարարների» ստեղծագործ միտքը նոր մառազմատիկ միավորումներ էր տենչում, հիմա էլ սկսվել է համամարդկային և քրիստոնեական արժեհամակարգին հակասող մեկ այլ ընտանիք կոչվող միավորումներ ստեղծելու քարոզը: Հիմա արդեն մարդ-կենդանի ամուսնությունները խիստ մոդայիկ են դարձել ժամանակակից Եվրոպայում ու պատկերացրեք, մի իրավիճակ, երբ ինչ-որ մեկը հավաքույթի կամ միջոցառման է ներկայանում ու մարդկանց որպես իր ամուսնուն կամ կնոջը «հրամցնում» հագած-կապած ուղտի կամ օրինակ՝ վանդակում գտնվող վարազի: Կասեք զավե՞շտ է: Ամենևին էլ ոչ: Իրականում, սա է ժամանակակից եվրոպական արժեհամակարգ ասվածը, որը խնամքով փաթեթավորվել ու ներմուծվել է մարդկանց ուղեղներ՝ որպես մարդու իրավունքներ:

Ու մինչ Եվրոպան նման բանտիկներով փորձում էր աշխարհին զարմացնել իր նորարարական «արժեհամակարգով», պրագմատիկ մուսուլմանները, հավատարիմ մնալով իրենց Ղուրանին, արմատներ էին գցում եվրոպական հողում: Նրանք անվրդով բազմապատկվում ու քառապատկվում էին ու նույն մարդու իրավունքներ կոչվող փաթեթից իրենց հարմար դրույթերի տակ ժպիտով թաքնվում, Եվրոպայի սրտում սեփական թաղամասերը «հիմնում» ու նոր տարածքներ «գրավում»: Այսօր արդեն, երբ տեղաբնակ եվրոպական ազգերի և այնտեղ վերաբնակեցված, բարգավաճած մուսուլմանների թվաքանակի հարաբերակցությունը դարձել է 1-ը ,2-ի, այսինքն, երբ մի եվրոպացուն բաժին է ընկնում մոտ 2 մուսուլման, ստացվում է, որ սեփական երկրում ու հողի վրա նրանք ոչ միայն պետք է պայքարեն ողջ մնալու համար, այլ պիտի պայքարեն, որ գոնե իրենց տեսակը կարողանան պահպանել: Ու հենց այստեղ էլ հարց է ծագում, թե իրականում ո՞րն է 21-րդ դարի եվրոպացու տեսակը՝ սեռական, կրոնական, կենդանական պատկանելության խառնաշփոթից ծնված ու անհասկանալի արժեհամակարգով դաստիարակված մա՞րդը, որի միտքն այնքան խառն է, որ ինքն էլ չգիտի, թե ինքը ով է, ում ամենաքիչը տասը տարի ժամանակ է պետք, որ ապրի ու հասկանա, թե ինքը կի՞ն է, թե՞ տղամարդ կամ առհասարակ մա՞րդ է, թե՞ կենդանի:

Սա էլ դեռ բավարար չէր, հիմա էլ Եվրոպային նոր աղետ է պատուհասել: Ոտքի են կանգնել իր կողմից շահած-պահած ու աճեցրած մուսուլմանները ու սրի քաշել քրիստոնյաներին՝ անուղղակի կերպով եվրոպացիներին ակնարկելով, որ հաջորդն իրենք են: Ստացվում է որ ճաշակ թելադրող ու ապրել սովորեցնող ժամանակակից Եվրոպան հայտնվել է իր կողմից հորինած բարձրաճաշակ թակարդում և էլ ուժ չունի ո´չ պաշտպանվելու, ո´չ պաշտպանելու և հիմա արդեն պետք է կարողանա ինքն իրեն հակասելով լվանալ մեղքերը: Եվ հեռու չէ այն օրը, որ ճաշակի ծննդատուն Եվրոպան կհայտարարի իր եվրոպական «մարդասիրական» համակարգի ֆիասկոյի մասին ու կփորձի հետ վերադառնալ դեպի բնություն ու բնական կյանք, բայց հարց է ծագում, թե այս դեպքում արդեն նույն բնությունը նրան կընդունի՞, թե՞ «կօգնի» խեղդվել սեփական ճահճում:

Արմինե Գրիգորյան