Բաց նամակ Արդարադատության նախարար Արփինե Հովհաննիսյանին

Արմեն Մկրտչյանն իր ֆեյսբուքյան էջում գրում է.

Անկեղծ ասած Ձեր նշանակումը այս պաշտոնին որևէ կերպ չեմ ողջունել, որովհետև ունեմ համոզմունք, որ կոնկրետ անձերը չեն կարող համակարգը փոփոխող դառնալ: Սակայն հարցի լուծումը, որն ուղղելու եմ Ձեզ, տարիներ շարունակ բարձրաձայնվել ու որևէ լուծում չի ստաացել Ձեր նախորդների կողմից, հուսամ որ Դուք որևէ ադեկվատ լուծում կառաջարկեք:

Տարիներ շարունակ Հայաստայան բանտերում կալանք կրող անձինք չնչին բացառությունները չհաշված, զրկված են պայմանական վաղաժամկետ ազատվելու հնարավորությունից:

Ըստ վիճակագրության, եթե մինչև 2000-ականների կեսերը քրեակատարողական հիմնարկների վարչական հանձնաժողովները պայմանական ազատման համար անկախ հանձնաժողովներին են ներկայացրել այդ իրավունքը ունեցող դատապարտյալների 85 տոկոսին, ապա 2013 թ.-ից հետո՝ միայն 15-18 տոկոսին:
Երկրորդ ինձ մտահոգող փաստը տաբուի տակ գտնվող հոդվածներն են՝ մասնավորապես վաղաժամկետ ազատում կատեգորիկ կերպով չի կիրառվում ՀՀ Քր. Օր.-ի 104, 112, 113, 175, 176, 178, 179, 215, 266, 268 և այլ հոդվածներով վաղաժամկետ ազատումներ չեն լինում:

Ինչպես գիտենք, «Անկախ հանձնաժողովը» ստեղծվել է որպես միջանկյալ մարմին՝ դատապարտյալների վաղաժամկետ ազատման գործընթացը հսկելու և կոռուպցիոն ռիսկերը նվազեցնելու նպատակով: Սակայն որքան էլ պարադոք կարող է թվալ, «Անկախ հանձնաժողովի» գործելուց հետո զգալիորեն նվազել է վաղաժամկետ ազատվողների թիվը, և դա հանգեցնում է նրան, որ հիմա ամեն ամիս վաղաժամկետ ազատման ներկայացվող 110-130 դատապարտյալներից ազատվում է 3-5 մարդ, որոնց պատժի ավարտին մնացել են հաշված ամիսներ և եթե դատապարտված չեն տաբուի տակ գտնվող հոդվածներից որևէ մեկով:

Սակայն մենք գիտենք բավական ծանր հանցագործությունների մեջ մեղադրվող նախկին պաշտոնյաներ, ովքեր ներման արժանացել են իշխանությունների կողմից՝ Թամամյան Հովհաննես, Օհանյան Մարգար, Հովհաննիսյան Սամվել և այլն:

Մեր կալանավայրերում այսօր հազարավոր կալանավորներ կան, որոնց մեծ մասն իմ կարծիքով արժանի է պայմանական վաղաժամկետ ազատ արձակման, քանի որ տրված պատժի կեսից ավելին կալանավայրում անցկացրած մարդը կարող է ուղղման ճանապարհ բռնել: Իսկ ներման հնարավորություն չստացող կալանավորները ավելի ու ավելի են չարանում մարդկության հանդեպ, ինչն էլ հիմք է հանդիսանում, որ կրկնահանցագործների թիվը մեծանա: 

Կա տպավորություն, որ կալանավորների թվի պակասումը ձեռք չի տալիս, քանի որ կալանավորների վրա ծախսվող գումարների զգալի մասը շորթվում է ու կալանավորին չի հասնում: Ուստի որքան շատ կալանավոր, այնքան շատ գումար:
Այս ամենաթողությունը բերել է, բերում է, ու կբերի կոռուպցիոն բազմաթիվ ռիսկերի: Իսկ հանձնաժողովներ սարքելու ու երկարատև քննարկումներ անելու փոխարեն կառաջարկեի այսպիսի առարկայական խնդիրների լուծում տալ:

Դուք, որպես հայուհի և ապագա մայր առավել քան պետք է մտնեք այն բոլոր կալանավորների մայրերի ու կանանց դրության մեջ, քան այլոք:

Հուսամ նամակս անպատասխան չի մնա:

Հարգանքներով ՀՀ քաղաքացի Արմեն Մկրտչյան