Նրանք երկու մասի բաժանեցին ՍԱ ու կպցրեցին 3-ամյա աղջկա մարմնին. դա նրան երկրորդ կյանք պարգևեց (լուսանկարներ)

Կիան Հոնգուանը չինացի մի աղջնակ է, ով ընդամենը 3 տարեկան էր, երբ նրա կյանքը կտրուկ փոխվեց։ Աղջիկն ընկավ մեծ բեռնատարի անիվների տակ, որը ճզմեց նրա մարմնի ստորին հատվածը։ «Ես ամեն ինչ իմ աչքերով տեսա։ Ես կանգնած էի փողոցի մյուս մայթին ու ոչինչ չէի կարող անել։ Այն մղձավանջային պատկերը, երբ փոքրիկ դստրիկս անհետացավ բեռնատարների անիվների տակ, հետևում է ինձ այդ օրվանից», – կիսվում է աղջկա մայրիկը՝ Ջո Հուանյ-Պինգը։

Կիանը ողջ մնաց վրաերթից հետո, բայց բժիշները ստիպված էին ամպուտացնել նրա մարմնի ստորին հատվածը։ Աղջկա աղքատ ծնողները հնարավորություն չունեին թանկարժեք պրոթեզներ ձեռք բերելու, բայց, բարեբախտաբար, Կիանի պապիկը խիստ ստեղծարար ու լավատես մարդ դուրս եկավ։ Երբ աղջկա վերքերը բուժվեցին, նա երկու կես արեց բասկետբոլի գնդակը, նստացրեց դրա մեջ իր կիսատված թոռնիկին, կպցրեց գնդակի ներքին մակերևույթին և երկու փայտե բռնակներ տվեց աղջկան, որոնց միջոցով աղջիկը սկսեց ինքնուրույն շարժվել։

«Ուշքի գալով՝ ես զգացի, որ ոտքերս սառույցի պես սառն են։ Ես խնդրեցի մայրիկիս, որ ինձ կոշիկներ հագցնի, բայց նա, ոչինչ չպատասխանելով, գրկեց ինձ, ու ես զգացի, թե ինչպես են նրա արցունքները թրջում դեմքս։ Ես ամեն ինչ հասկացա։ Ես այլևս երբեք կոշիկներ, գուլպաներ, շրջազգեստ ու տաբատ հագնել չէի կարող... սակայն հիմա ես կարող եմ գնդակ հագնել», – հիշում է Կիանը։

Իրենց գյուղում Կիանին սկսեցին «Բասկետբոլ-աղջիկ» ասել։ Չինական ԶԼՄ-ների ու համացանցի շնորհիվ Կիանի պատմությունը տարածվեց ամբողջ երկրով մեկ։ Արդյունքում արդեն 12 տարեկանում Կիանը ստացավ ժամանակակից պրոթեզներ, ինչը հնարավոր դարձավ շնորհիվ հայրենակիցների նվիրատվությունների։ Ողբերգությունից 9 տարի անց աղջիկը կրկին ոտքի կանգնեց։

Սակայն իր կյանքի կարևորագույն իրադարձության համար նրան ոտքեր ամենևին պետք չեկան։ Կիանը սկսեց հաճախել հաշմանդամ երեխաների սպորտային խմբակ։ «Ես պետք է շատ ավելի շատ ջանքեր թափեի, քան այլ երեխաները, որովհետև ես անընդհատ խորտակվում էի ոտքերի բացակայության պատճառով», – հիշում է Կիանը։ Սակայն ոտքերը կորցրած աղջիկը չէր կորցրել իր կամքի ուժը և չհանձնվեց։ 2 տարի տքնաջան մարզումներից հետո նա հաղթեց Չինաստանի հաշմանդամ-երեխաների լողի մրցաշարում ու ոսկե մեդալ նվաճեց։ Այսօր նա օրական 4 ժամ մարզվում է և երազում է հաղթել Պարա-օլիմպիական խաղերում։

Նույնիսկ հիմա, երբ գեղեցկուհի կին դարձած 20-ամյա Կիանն իրեն կարող է ցանկացած պրոթեզ թույլ տալ, նա պահում է իր կիսատ բասկետբոլի գնդակը։ «Դրանով շատ ավելի հարմար է դուրս գալ լողավազանից», – ծիծաղում է նա։

Կիանն օրինակ է ծառայում շատերի համար։ Երբեմն մարդուն թվում է, թե մեր վերջին ուժերն ու ոգեշնչումը լքել են մեզ, թվում է, թե կյանքը կորցրել է իր ողջ իմաստը, բայց այդպիսի պահերին պետք է հիշել խիզախ Կիանին։ Կարևոր չէ, թե ինչպիսին է քո մարմինը, կարևորն այն ներքին ուժը, համառությունն ու կամքն են, որոնք մղում են մեզ նորանոր հաղթանակների ու կանխորոշում են հիմնական արդյունքները։