Քաղցրաշենցիների հարցը հասել է դիվանբաշուն

Մարտի կեսերից քաղցրաշենցիներն սկսեցին բողոքել, որ «Վինար» ՍՊԸ-ն մթերված խաղողի գումարը չի վճարում: Գյուղացիները ստիպված փակել էին Երևան-Մեղրի միջպետական մայրուղին: Այն բացվեց, երբ ՀՀ գյուղատնտեսության փոխնախարարն այլ պաշտոնյաների հետ հանդիպեց ակցիայի մասնակիցների հետ և ընկերության անունից խոստացավ, որ հարցը կկարգավորվի:

Ակցիայի օրը ՀՀ գյուղատնտեսության փոխնախարար Ռոբերտ Մակարյանը Orer.am-ի հետ զրույցում տեղեկացրեց, որ ընկերությունը խոստացել է մարտի 25-ից մինչև ապրիլի 15-ն ընկած ժամանակահատվածում մարել գյուղացիների պարտքը: Սակայն, ինչպես ավելի ուշ պարզվեց, «Վինար» ՍՊԸ-ի սեփականատերը նշված ժամկետում չկարողացավ իր խոստումը կատարել: Քաղցրաշենցիները, Գյուղատնտեսության նախարարությունից հույսները կտրած, հասան ՀՀ կառավարություն և  սկսեցին հանդիպում պահանջել վարչապետի հետ: Վարչապետի հետ հանդիպումն էլ կայացավ, սակայն հարցն այդպես էլ չլուծվեց:  

Մարտի 15-ից արդեն անցել է մոտ երկուսուկես ամիս, սակայն Արարատի մարզի Արտաշատի տարածաշրջանի Քաղցրաշեն գյուղի խաղողագործների հարցը դեռևս  չի լուծվել: Ավելին, նրանց միացել են նաև հարակից գյուղերի խողողագործները, որոնց կրկին պարտք է  նույն ընկերությունը:

Փաստորեն, վարչապետի հետ հադիպումը նույնպես որևէ արդյունք չտվեց, և այսօր արդեն Արտաշատի մարզի մի քանի գյուղերի խաղողագործներ բողոքի ակցիա էին կազմակեպել ՀՀ նախագահի նստավայրի մոտ: Այս անգամ էլ նախագահականից նրանց պատասխանել են, որ մինչև հունիսի 1-ը բոլորի գումարները կվճարվեն: Անցյալի դառը փորձից ելնելով՝ գյուղացիները կրկին հույս չունեն, որ խոստումը նշված ժամկետում կիրականանա և որոշել են հերթական ակցիայի ժամանակ կրկին փակել միջպետական ավտոմայրուղին:

Այն, որ ընկերությունը պարտք է գյուղացիներին, պարզ է, սակայն, հավանաբար, ոչ թե չի ցանկանում իր պարտքը վճարել, այլ  չի կարողանում: Հակառակ դեպքում ո՛չ քաղցրաշենցիները ծայրահեղ քայլերի կդիմեին, ո՛չ էլ հարցը կհասներ նախագահական, այսինքն՝ ընկերության վիճակը լավ չէ: Այլ կերպ ասած՝ չի բացառվում, որ առաջիկայում նոր խորտակվող ընկերության մասին տեղեկություններ էլ ստացվեն, քանի որ, եթե միայն խաղողագործների մասով ընկերությունը մոտ 160 միլիոն դրամի չափով պարտք ունի, ուրեմն չի բացառվում, որ այլ պարտավորությունների մասով էլ պարտքեր կուտակած լինի: Հակառակ դեպքում ամեն ինչ կաներ, որ ոչ միայն գյուղացիների հարցը դիվանբաշուն չհասներ, այլև չէր կանգնի նման իրավիճակի առջև:

Ստացվում է, որ Հայաստանում բիզնես գործունեություն իրականացնող կազմակերպությունները գնալով խորտակվում են, իսկ դրանց առողջացման համար որևէ ջանք այդպես  էլ չի գործադրվում: Այսինքն, երբ գործերը լավ են, հարկային-մաքսայինով, հարկ ու տուրք հավաքելով կարելի է ընկերություններից քամել ինչ հնարավոր է, իսկ երբ այդ ամենի հետևանքով ընկերությունը հայտնվում է խորտակվողների ցանկում, հանգիստ  ու անվրդով սպասում են, մինչև վերջնական խորտակվի՝ առանց մտահոգվելու, որ ցանկացած փակվող բիզնես իր հետ փակում է բազում հույսի դռներ, այդ թվում՝ երկրի տնտեսության զարգացման հեռանկարի դուռը:

Եվ նման մոտեցմամբ, թե ինչպե՞ս պետք է զարգանա երկրի տնտեսությունը, պարզ չէ: Հստակ է միայն այն, որ գործող հարկային օրենքներով կարելի է հստակ հաշվարկել, թե որ բիզնեսը երբ կխորտակվի, իսկ նման պայմաններում տնտեսության զարգացման մասին խոսելը կարող է պարզապես ծիծաղելի լինել: Ու այսպես շարունակ «Յո՞ երթաս Հայաստան» …

Արմինե Գրիգորյան