Գործող քաղաքական համակարգի թույլատրելիության և հասարակական պահանջարկի պայմաններում Տարոն Մարգարյանը ցուցաբերում է մի քանի անգամ ավել արդյունավետ կառավարում, քան նրա նախորդները. Լևոն Մարգարյան
Լևոն Մարգարյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրում է.
Չնայած այս պահին որևէ պաշտոնական և հավաստի տեղեկատվություն չկա կառավարության փոփոխության և նոր վարչապետի մասին, բայց բավական բաց արվող արտահոսքերը բավարար են իրավիճակն ինչ-որ առումով հասկանալու համար: Ամեն դեպքում, հաշվի առնելով հայաստանյան քաղաքականության կուլիսային բնույթն ու ապրիլ-հուլիսից հետո ստեղծված նոր իրավիճակն ու այդ իրավիճակում ռուսական գործոնի կարևորումը, մեծ է վտանգը կոնսպիրոլոգիաների ծուղակն ընկնելու, ինչպես որ անում են շատ հաստիքով արևմտամետներ, 5 տարի առաջ դոմինանտ ռուսամետ-արևմտամետ դիսկուրսի կաղապարների մեջ տեղավորելով այժմ տեղի ունեցող դեպքերը: Փորձը ցույց տվեց, որ սև-սպիտակ դիխոտոմիան չի աշխատում և չի բացատրում ոչինչ, քանի որ գործընթացն ավելի բարդ է ու նյուանսներով լիքը:
Առայժմ պարզ է մի բան. կա ահռելի կուլիսային ճնշում ռուսների կողմից սկսած ապրիլից: Հուլիսից արդեն պարզ դարձավ, որ ռուսներն ամեն ինչ անելու են պառլամենտականի անցնող Հաայաստանում ինչ-որ կերպ ներկայանալու համար, դա կլինի թե գործադիրում, թե օրենսդիրում: Պառլամենտական կարգն ընդհանրապես ռուսների կաշմառն է, եթե առաջ աշխատում/սպառնում/սիրաշահում էին մի հոգու, ապա այժմ պիտի մտնեն բարդ կոմբինացիաների մեջ:
Կառավարության փոփոխություն նախատեսվում էր վաղուց և նոր կառավարության ՝ Սերժ Սարգսյանի խոսքերով վստահության կառավարության թեմայի մեջ ռուսական կողմը փորձ է արել ինչ-որ կերպ տեղավորվել:
Զուգահեռ ահռելի գումարներ են դրվել Համախմբում, Ալյանս, Օեկական Վերածնունդ կուսակցությունների մեջ որպեսզի ՏԻՄ ընտրություններին չեղած տեղից աղմուկ հանեն ՝ հետագա պառլամենտականին ընդառաջ հող ստեղծելու համար: Ամենայն հավականությամբ արդեն ՏԻՄ ընտրություններից հետո այս ուժերը կհամալրվեն ռուսահայ պոպուլյար սուբյեկտներով: Ընդ որում, եթե Կարապետյանի վարչապետացման հետ խնդիրներ առաջանան, նա արդեն կկարողանա ուղղակի համագործակցության մեջ մտնել Համախմբան հետ: Արա Աբրահամյանի քաղաքական հայտն էլ չի կորել: Չմոռանանք նաև, որ Կարապետյանի վարչապետացման հավանականության մասին սլիվը մամուլում հայտնվեց գազպրոմին մեր ունեցած ահռելի պարտքի շուրջ տևական աղմուկից հետո:
Կարապետյանի անձի շուրջ աշխատում է ինչ որ փիառ ծրագիր, որոնց հիիմնական թիրախներն են լինելու ՝ նրան ի համեմատ մեր լֆիկների որպես բարեկիրթ ինտելեկտուալ ներկայացնելը, մասնավորապես Երևանի քաղաքապետերի շարքում նրան առանձնացնելը: Բարեկրթությունը դեռևս բավարար պայման չէ, մանավանդ, եթե այդ բարեկիրթը մեր բարեկիրթը չէ: Մենք տեսել ենք նաև մեր բարեկիրթներին ՝ Տիգրան Սարգսյանի կառավարությանը և զգացել ենք նրանց ու տնտեսության, նրանց ու հասարակության միջև եղած հաղորդակցային ճգնաժամը: Ինչ վերաբերում է քաղաքապետերին և մասնավորապես նրանց կառավարման արդյունավետությանը ՝ գործող քաղաքական համակարգի թույլատրելիության և հասարակական պահանջարկի պայմաններում Տարոն Մարգարյանը ցուցաբերում է մի քանի անգամ ավել արդյունավետ կառավարում, քան նրա նախորդները, եթե չլինեին տրանսպորտի դեմ թանկացման ակցիաները, նա հավակնելու էր իշխանության ամենամեծ ռեյտինգն ունեցող գործիչը լինել: Արդեն վարչապետացումից հետո Կարապետյանի համար գործարկված փիառ խմբակները տարածելու են «Սերժը չի թողնում աշխատեմ» թեզը: Մեծ հույս ունեմ, որ իր վատ խասյաթի համաձայն, Սերժն իրոք չի թողնի նոր վարչապետին աշխատել և կանի այն, ինչ անումա ամենալավը ՝ քաղաքականապես «կփչացնի» ևս մեկ հավակնոտ սուբյեկտի, եթե 5 ամիսը բավարարի:
Հաատկանշական է նաև, որ ամերիկյան փորձագիտական շրջանակները, որոնք ինչպես մեր մոտ և ՌԴ-ում, այնպես էլ ԱՄՆ-ում հաճախ ներկայացնում են բաներ, որ իշխանութունն ուղիղ ասել չի կարող, հիասթափություն են հայտնում Հայաստանից և արդեն բացահայտ խոսում այն մասին, որ ռուսների կողմից կան ահռելի ճնշումներ: Սրան նախորդել էին ռուսական շրջանակների պնդումներն այն մասին, որ ամերիկացիներն ինչ որ բաներ են ձեռնարկում, հրապարակվել էին դեսպանատան իբր գործակալների անուններ: Իսկ Վարուժան Ավետիսյանը բանտից նամակ-վերլուծություն է գրում, որտեղ վերահստատելով ռուսական գաղութատիրության դեմ պայքարի առաջնահերթությունը, ռուսական գաղութատիրությունը համեմատում է ամերիկյանի հետ ՝ նշելով, որ վերջինս ի տարբերություն ռուսականի գործընկերային շանսեր է տալիս: Ենթադրում եմ, որ Ծռերի թեման այլևս դառնում է ֆոլկլյորային, իսկ նրանց քաղաքական հատվածը «պերեխվատ» է եղել: Վերոնշվածից կարող ենք ենթադրել, որ Հայաստանն արդեն ոչ միայն շահերի, այլև ինչ-որ գործողությունների առումով դառնում է ռուս-ամերիկյան հակադրության թատերաբեմ:
Միանշանակություն այս ամբողջ գործընթացներում չի լինելու, վերջնական հանգրվան նույնպես, ինչ-որ քայլեր, որոնք մենք կփորձենք ներկայացնել որպես ռուսների հաղթանակ, Հայաստանի կապիտուլացիա, մայդանի նախապատրաստում և այլն, ընդամենը երկար, նյարդային հակադրության հերթական փուլեր են: Ազատիչը շախմատ է խաղում, բախտի բերմամբ աշխարհում խառն են ավելի կարևոր բաներով և աշխարհի ուժային կենտրոնների ռիթմը թույլ է տալիս մեզ շախմատ խաղալ ու մանևրել, իսկ շախմատն անկեղծ ասած չնայած իր ինտելեկտուալությանը, դիտարժանության առումով անշուք և ձանձրալի խաղ է:
