Դավադրության տեսություններ` անորոշ սցենարներով
Analysis
Մամուլում այսօր տեղեկություններ են շրջանառվել, իբր ռուսաստանցի միլիարդատեր Սամվել Կարապետյանն իր շուրջ է հավաքում կառավարության վերջին փոփոխությունների հետևանքով պաշտոնանկ արված առանցքային պաշտոնյաներին: Ըստ այդ տեղեկատվության` քավոր-սանիկային հարաբերությունների շնորհիվ՝ Կարապետյանին հաջողվել է շատ նրբորեն, անգամ Հովիկ Աբրահամյանին և Գագիկ Բեգլարյանին ընդգրկել վարչապետ Կարեն Կարապետյանի աջակիցների թիմում՝ ընդդեմ Սերժ Սարգսյանի 2018-ի վարչապետական հավակնությունների:
Հենց այս համատեքստում, ըստ նույն հրապարակման, հասկանալի է դառնում ԳՄ կազմում վերջին առանցքային փոփոխությունները:
Այն, որ դավադրության տեսությունները շարունակում են լրատվադաշտի առանցքում գտնվել` անժխտելի է: Սակայն այն, որ այդ տեսությունները հորինելը ևս շնորհքի հարց է` կրկին անքննելի է: Որովհետև ներքաղաքական այդպիսի սցենար կառուցելուց առաջ հարկավոր է գոնե տարրական պատկերացում ունենալ ներիշխանական հարաբերությունների և մարդկանց ամբիցիաների սահմանների մասին:
Դիցուք. Սամվել Կարապետյանը, ով, իբր, նրբորեն փորձում է փակել Սերժ Սարգսյանի վերարտադրության ճանապարհը: Ինչը պետք է ստիպեր նրան դա անել գործող վարչապետ Կարեն Կարապետյանի միջոցով, երբ նույն սցենարը կարող էր կարել իր հարազատ եղբոր հագով: Եղբայրը` Կարեն Կարապետյանը, ոչ պակաս հարգված գործիչ է, իսկ Սամվել Կարապետյանը այս դեպքում գործի կանցներ առավել ''ջիգյարով'': Եթե հաշվի առնենք, որ ռուսաստանահայ գործարարի եղբայրը ժամանակին առանձին քաղաքական խաղ սկսելու ամբիցիաներ ուներ, ինչը դադարեցվեց հենց Կարապետյանի հորդորով, ապա Սերժ Սարգսյանի դեմ դավեր նյութելու տեսությունը այստեղ սպառվում է:
Ինչ վերաբերվում է նախկին վարչապետ Հովիկ Աբրահամյանին, ապա այստեղ խնդիրը առավել քան հստակ է: Նախ, եթե լիներ այդպիսի սցենար` կարիք չէր լինի, որ երկրում վարչապետ փոխվեր, ցնցումներ լիներ. Սամվել Կարապետյանն ու Հովիկ Աբրահամյանը մտերիմ ընկերներ են, անգամ Աբրահամյանի վարչապետության օրոք Կարապետյանը երկրում խոշոր ներդրումներ կատարեց, հենց Աբրահամյանի հորդորով գնեց ՀԷՑ-ը, միասնական ծրագրով զեղչվեցին էլ. էներգիայի սակագները: Ի տարբերություն Աբրահամյանի օրոք կատարված հսկայական ներդրումների` Կարապետյանը ներկայումս զերծ է մնում երկրի տնտեսության մեջ այդպիսի հսկայական ներկայությունից, ինչը մամուլի հրապարակումների դավադրության տեսության մեջ չի տեղավորվում. իշխանափոխության նման ծրագրի դեպքում նա պետք է լայնորեն բացեր քսակը` վարչապետ Կարապետյանի իմիջը բարձրացնելու մտահոգությամբ: Ինչպես տեսնում եք` դավադրության տեսությունը այստեղ ևս կաղում է:
Հովիկ Աբրահամյանի ռեսուրսը բավարար է, որ անհրաժեշտության դեպքում սեփական խաղը խաղա, ինչ կարիք կա մաս կազմելու ներիշխանական անորոշ դավադրության` անհասկանալի է: Աբրահամյանը մշտապես կարողացել է իր ձեռքի տակ ունենալ իշխանական հսկիչ փաթեթ, մշտապես խոշոր խաղացողներին իր շուրջը հավաքելու կարողություն է ունեցել, մշտապես համարվել է իշխանության գորշ կարդինալը, ով ցանկացած պահի կարող էր քաղաքական վեկտորները, խոշոր գործարարներին և քաղաքական ուժերին տեղավորել իր առանցքի շուրջ, և իշխանության փաթեթը վերցնելու ցանկության դեպքում նման սցենարների կարիք չէր ունենա: Այդ ռեսուրսները մշտապես աշխատել են Սերժ Սարգսյանի օգտին անգամ նրա համար ամենաերերուն շրջանում: Ի վերջո, այդքան լծակների տիրապետող գործիչը ինչու պետք է մասնակցի մի դավադրության, որի գագաթը պետք է լինի հայաստանյան քաղաքական կյանքում լուրջ հենարան չունեցող Կարեն Կարապետյանը:
Ինչ վերաբերվում է Գագիկ Բեգլարյանին, ապա նրա ազդեցությունը երկրի կյանքում չափազանց համեստ է, և չեմ կարծում, որ իշխանափոխության սցենարիստները այդ մասին մամուլից պետք է իմանային: Նա քաղաքական խաղացող չէ, չի տիրապետում քաղաքական լծակների, ուստի որևէ սցենարի մեջ չի կարող դեր ստանձնել:
Այնպես որ վերոհիշյալ լուրերի տիրաժավորումը քաղաքական քարտեզը ևս մեկ անգամ խառնաշփոթի վերածելու նպատակ է հետապնդում: Իսկ իրականությունը սարերի հետևում չէ:
Կարեն Գրիգորյան
