Եվ նորից Զարուհին. «Փաստ»
Society
«Փաստ» օրաթերթը գրում է.
«Ժառանգություն» խմբակցության պատգամավոր Զարուհի Փոստանջյանը նշել է. «Ժառանգություն» կուսակցությունը Հայաստանի Հանրապետության 25–ամյա պատմության ընթացքում իր սխալներով և ձախողումներով, հաջողություններով և հաղթանակներով մտել է նոր փուլ: Այս նոր փուլին նախորդած 2016 թվականը ոչ միայն հայ ժողովրդի համար բեկումնային տարի էր` ցնցումների և ժայթքումների իմաստով (պատերազմ և ապստամբություն), այլ նաև «Ժառանգություն» կուսակցության գործունեության բնականոն ընթացքի խաթարման իմաստով նույնպես:
Այժմ «Ժառանգություն» կուսակցությունը պետք է կայացնի կարևոր որոշում` 2017 թվականի քաղաքական գործընթացներին իր մասնակցության ձևի ու բովանդակության վերաբերյալ: Մերժելով «Ժառանգություն» կուսակցության իմ գործընկերների կողմից դաշինքով մասնակցությունը «Խորհրդարանական ընտրություններ» անվան տակ քաղաքական գործընթացին` իմ դիրքորոշման հիմքում ընկած է քաղաքականությամբ զբաղվելու հիմնական կանոնը` համաձայնություն սկզբունքների, ծրագրի և գաղափարախոսության շուրջ: Հուսով եմ, որ «Ժառանգություն» կուսակցությունն իր մեջ ուժ և իմաստություն կգտնի իր մասնակցությունը բերելու քաղաքական գործընթացներին սեփական անվան տակ: Հակառակ դեպքում` ես չեմ պատրաստվում միանալ որևէ միավորի»:
«Ժառանգության» մասին խոսելիս կարող ենք դիտարկում անել, համաձայն որի՝ այս կուսակցության գործելաոճը պետք է ներառել քաղաքագիտության դասագրքերում։ Այն կարող է լավ ձեռնարկ հանդիսանալ ապագա քաղաքագիտություն սովորողների համար այն իմաստով, թե ինչպես չպետք է զբաղվել քաղաքականությամբ։ Կուսակցության առաջնորդի աբսուրդ մտքերը, 2013–ի և հաջորդող գործընթացները, որոնք հետևողականորեն փոշիացնելով ընտրազանգվածը, հասան այս վիճակին, այդ ամենի վկայությունն են։
Այժմ էլ կուսակցությունը չի կողմնորոշվում, թե ինչ է անելու ու ում հետ է համագործակցելու։ ՏԻՄ ընտրություններին չմասնակցելն անհասկանալի պատճառներով հիմնավորելն էլ առավել խորացրեցին կասկածներն առ այն, որ կուսակցությունում ինչ–որ մի բան այնպես չէ։ Իսկ այդ ամենի արդյունքները մենք տեսնում ենք հենց այսօր։ Եթե անցնող գումարման խորհրդարանում, չլինեին Զարուհի Փոստանջյանի ոչ այդքան բովանդակային ելույթները և քաղաքական հնարքները, ապա կարող էինք ընդհանրապես փաստել, որ խմբակցություն, որպես այդպիսին, գոյություն չուներ։ Ճշմարտության համար պետք է փաստեմ, որ Փոստանջյանի վերջին բացահայտումն իրոք անակնկալ էր ինձ համար։ Այս պարզաբանումով նա անում է հետաքրքիր քաղաքական և սկզբունքային քայլ՝ հանդես գալով միայն կուսակցության և կուսակցության գաղափարախոսության դիրքերից։ Անշուշտ, վերջնական կարող ենք դիտարկումներ անել միայն այն ժամանակ, երբ պրոցեսները ավարտվեն, սակայն հիմա արդեն կարող ենք պնդել, որ Փոստանջյանի սկզբունքայնությունը չէր խանգարի շատ տղամարդ քաղաքական գործիչների։
Ակնհայտ է, որ «Ժառանգությունը» միայնակ չի կարող հաղթահարել հինգ տոկոսի սահմանը։ Եվ սա է այն միակ պատճառը, որ կուսակցության որոշ գործիչներ դռնեդուռ ընկած փորձում են ձևավորել ինչ–ինչ դաշինքներ։ Առանց ակնոցի էլ հասկանալի է, որ նրանք իրենց առաջ իշխանափոխության կամ նման խորքային խնդիրներ չեն դրել։ Բնական է, որ յուրաքանչյուր ոք, ով հինգ տարի ճաշակում է ոչինչ չանելու ու դրա դիմաց փող ստանալու բերկրանքը, կուզենա, որ այն շարունակվի ևս հինգ տարի։ Ու միակ ստիմուլը դաշինքներից որևէ մեկում ներառվելու ու հաջորդ խորհրդարանում իրենց տեղն ապահովելու համար, կարող է լինել միայն դա։
Այստեղ է որ Փոստանջյանը գնում է կտրուկ քայլի՝ փաստացի հայտարարելով, որ մանդատի չի տենչում։
Շարունակությունը` «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում:
