Հեռագնա սիրո արդյունքները. բաց նամակների նախապատմությունից
Analysis
Armenia24.info-ն գրում է.
«Սասնա ծռեր» խմբավորման անդամ Պավլիկ Մանուկյանը բաց նամակով դիմել է Վիտալի Բալասանյանին: Հիշեցնենք, վերջերս նա հարցազրույց էր տվել ու նշել, որ Սերժ Սարգսյանը մեծահոգի է գտնվել «Սասնա ծռերի» նկատմամբ:
Մինչ բուն թեմային անդրադառնալը, գանք նախապատմությունից: Ակնհայտ է, որ խմբի անդամները նեղացած են Վիտալի Բալասանյանից: Թերևս նա ինչ-որ խոստումներ էր տվել, որոնք չեն իրագործվել: Սակայն եկեք հակառակ տեսանկյունից նայենք իրերի ընթացքին: ՊՊԾ-ում նրանց հանդիպման քիչ կադրերից կարելի է ենթադրել, որ Վիտալի Բալասանյանն առանձնապես չէր եկել ինչ-որ բան խնդրելու: Ակնհայտ է, որ նա իրեն պահում է տիրաբար: Չենք ուզենա կրկին անդրադառնալ նրա քրոջ որդու պահվածքին: Թե ի՞նչ են խոսել ներսում կամ պայմանավորվել, կողմերը լավ կլինի, եթե դրա մասին հստակ ու հոդաբաշխ արտահայտվեն, որպեսզի հասարակությունը թույր տեղեկություններից ելնելով, չբաժանվի երկու բանակի՝ Վիտոյին հայհոյողներ ու պաշտպանողներ: Մյուս կողմից, «Սասնա ծռերն» այն վիճակում չէին, որ պահանջներ դնեին ու սպասեին դրանց ի կատար ածմանը: Նախ նրանք սխալ էին հաշվարկել փողոցի ու քաղաքացիների ընդվզման էֆֆեկտը, իսկ այնուհետ հայտնվել էին լիակատար մեկուսացման մեջ:
Գալով Վիտալի Բալասանյանին, փաստենք, որ նա երբեք չէր գնա այնպիսի քայլի, որ վնասեր Սերժ Սարգսյանին: Սա աքսիոմա է: Բացատրեմ թե ինչու: Նախ, ղարաբաղյան կլանն ունի մի քանի ճյուղավորումներ: Նրանք ընտանիքի նման են, իսկ Բալասանյանն այդ ընտանիքի մասն է կազմում: Նախորդ ընտրություններում, չունենալով Սարգսյանի «դաբրոն», Արցախում հերոս ընկալվող Բալասանյանը պարտվեց: Ասեմ, որ իր հեղինակությամբ բնավ չի զիջում Բակո Սահակյանին, ավելին՝ տեղ-տեղ գերազանցում է: Հետագայի դիտանկյունից, դժվար է գնահատել. Բալասանյանն իրո՞ք ուզում էր դառնալ նախագահ, թե կատարում էր արցախյան ընտանիքի պատվերը: Որ տարբերակն էլ լինի, հերոսի կոչումով չես կերակրվի: Այլ կերպ ասած, Բալասանյանը պետք է ծառայություն մատուցեր Սարգսյանին, որպեսզի վայելեր ընտանիքի բարիքները: Արդյունքներն ուշացնել չտվեցին: Նա ՊՊԾ-ում, թերևս ուներ մեկ խնդիր ժողովրդական լեզվով ասած՝ «կուտ տալ» խմբի անդամներին: Դա նրան հաջողվեց, հատկապես ելնելով այն հանգամանքից, որ մինչև մահ գնացող խումբը, գոնե նրանք էին հայտարարում, այդպես էլ մահվան չգնաց: Ընթերցողի մոտ թող սխալ կարծիք չձևավորվի, թե ես մեղադրում եմ նրանց չմեռնելու համար: Որքան քիչ զոհ, այդքան լավ: Սակայն խումբը, կարճամիտ էր իր քաղաքական հաշվարկներում: Մյուս կողմից էլ, ցայտնոտի մեջ հայտնվածն այլ ելք չուներ:
Պավլիկ Մանուկյանի նամակը, այդ քաղաքական կարճամտության հերթական դրսևորումն է: Քաղաքագիտական ոչինչ չկա նամակում, միայն հուզառատ դրսևորումներ ու զեղումներ են: Ի վերջո, «Սասնա ծռերի» հետևորդները կամ կողմնակիցները դեռ չեն պատասխանել այն տհաճ հարցին, թե 2008 թվականի նախագահական ընտրությունների ժամանակ, Պավլիկ Մանուկյանը բռնություն գործադրել է Լևոն Տեր-Պետրոսյանի վստահված անձի նկատմամբ, թե ոչ: 2013 թվականի նախագահական ընտրություններին, բռնություն գործադրել է Րաֆֆի Հովհաննիսյանի վստահված անձի նկատմամբ, թե ոչ: Նրանց համար սա անդուր թեմա է ու միշտ խուսափում են ուղղակի պատասխանից: Բնական է, տհաճ է, երբ մարդուն փաստի առջև ես կանգնեցնում: Իսկ եթե այդ լուրերը ճիշտ ե՞ն: Ապա Մանուկյանի նամակի մի շատ հուզական դրվագներ պարզապես դառնում են ֆալսիֆիկացիա: Իհարկե, չենք ժխտում այն հանգամանքը, որ մարդը որոշել է սրբագրել իր անցյալը և ուղղել իր սխալները: Բայց ինչպես ասում են՝ գնացքը գնացել է:
Ատոմ Ոսկանյան
