Հեղափոխական առիթմիա. իշխանությունը դանդաղում է, ժամանակը՝ շտապեցնում. «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է.

Եթե չլինեին «Իմ քայլը» խմբակցության պատգամավորներ Վարազդատ Կարապետյանի, այնուհետ էլ Բաբկեն Թունյանի նախօրեի ելույթները, ապա վստահաբար կարելի էր նորընտիր Ազգային ժողովի աշխատանքային առաջին շաբաթը համարել քաղաքական ձախողման մեկնարկ: Այս երկու պատգամավորների հայտնած մտահոգություններն առ այն, որ չի կարելի օրեր շարունակ քննարկել հանձնաժողովների նախագահների ընտրության հարցը, հարց, որի որոշումը կախված չէ այդ քննարկումներից, մյուս կողմից էլ արագընթաց քայլերի անհրաժեշտության արձանագրումն ու ժամանակ խնայելու մասին կարևոր մեսիջները, հույս են տալիս, որ իշխող խմբակցությունում՝մասնավորապես ԱԺ–ում ընդհանրապես սթափ մտքի, իրավիճակի ադեկվատ գնահատման շանս դեռ կա:

Իսկ իրավիճակն այնպիսին է, ինչպես բնութագրեց Կարապետյանը՝ «մեզանից արագություն են ակնկալում մեր ընտրողները»: Կամ այլ կերպ ասած՝ ներկայիս ԱԺ–ն իր մեկնարկային գործունեությամբ բավարար չափով ներդաշնակ չէ այն ռիթմին, որ թելադրվում է հեղափոխությամբ, հեղափոխական սպասումներով: Այս արձանագրումը կարևոր է նաև նրանով, որ կարծես մոռացվել է Ազգային ժողովի հիմնական՝ հասարակությանը ծառայելու, նրա օրակարգը առաջ տանելու գործառույթը, փոխարենն առաջին պլան է եկել միջկուսակցական սակարկումների արատավոր պրակտիկան:

Մեր նախորդ հրապարակումներում քանիցս անդրադարձել ենք այն խնդրին, որ հեղափոխական իշխանությունը ունի ռիթմի խնդիր, խնդիր, որ ծագել է նույն այդ հեղափոխության բնական ռիթմի հետ անհամարժեք կերպով վարվելու հետևանքով: Սա սովորական իշխանություն չէ սովորական խնդիրներով, սա հեղափոխական ճանապարհով ձևավորված իշխանություն է: Չի կարող լինել այնպես, որ իշխանությունը ձևավորվի հեղափոխական ու արտահերթ տրամաբանությամբ, բայց իշխի լրիվ հակառակ տրամաբանությամբ՝ սովորական, հերթական, հանդարտ ընթացքով:

Այն հանգամանքը, որ հեղափոխական ռիթմից հետ ընկնելու խնդիրը բարձրաձայնում են հենց իշխող խմբակցության պատգամավորները, հույս է տալիս, որ կվերանայվի ընդհանուր քաղաքական դանդաղկոտության վերջին շրջանի մարտավարությունը: Ընդդիմությունը թե խորհրդարանի ներսում, թե դրանից դուրս նման մեսիջներ չի հնչեցնելու, չի ահազանգելու: Ընդդիմությանը, անկախ, թե ինչ ընդդիմության մասին է խոսքը, լիովին ձեռք է տալիս ունենալ դանդաղաշարժ իշխանություն, որ հետ է ընկնում հեղափոխության ռիթմից: Ավելին՝ իշխանությանը ներքաշելով անվերջ, անպտուղ քննարկումների, հարց ու պատասխանների մեջ, ընդդիմությունն իր հերթին է արգելակում իշխանությանը:

Նիկոլ Փաշինյանը օրերս ուղիղ եթերում բողոքում էր, թե մեդիադաշտում կան խոշոր խաղացողներ, որոնք փորձում են վարկաբեկել իրենց, հետևողականորեն դեկոնստրուկցիայի են ենթարկում իշխանությանը: Փաստացի Փաշինյանը ճիշտ է, բայց ոչ մինչև վերջ: Այն, որ մեդիադաշտում կան խաղացողներ, որոնք նշված մարտավարությամբ են շարժվում, անառարկելի փաստ է: Բայց այդ մարտավարությունը հաջողում է իշխանության շնորհիվ նաև: Իշխանությունը ընկղմված է մանր, ապաքաղաքական, ապահեղափոխական սակարկումների մեջ, ինչը հիանալի առիթ է այդ հակաիշխանական մարտավարության հեղինակների համար: Այնինչ, եթե իշխանությունը Ազգային ժողովի աշխատանքների սկսելուն պես մեկնարկեր խորքային բովանդակությամբ, նոր ասելիքով հագեցած օրակարգով, նույն այդ մեդիադաշտը դժվար թե կարողանար գտնել քննադատելու նյութ:

Իշխանությունը դանդաղում է, հետ է մնում իր իսկ սահմանած ռիթմից, իր իսկ սահմանած սպասելիքների նշաձողից: Գուցե դրա համար կան օբյեկտիվ պատճառներ, բայց դրանք չեն հետաքրքրում ո՛չ հասարակությանը, ո՛չ էլ, առավել ևս, իշխանության ձախողմանը օր առաջ սպասող տարատեսակ ուժային կենտրոններին: Իշխանությունն ինքն է ընտրել փոփոխությունների հեղափոխական տարբերակը, ինքն է սահմանել արտառոց ծավալի սպասելիքներ, հետևաբար չունի բողոքելու, նվնվալու, նեղսրտելու տեղ ու առիթ, իսկ եթե ունի էլ, ապա միայն ինքն իրենից: