«Եթե հույս չունես, որ առաջ կգնաս, ուրեմն մի էլ սկսիր. չի եղել մի պահ, որ հույսս կորցնեմ»․ «Փաստ»
Interview«Փաստ» օրաթերթը գրում է
Պարբերաբար հանդիպում ենք պատմությունների, որոնց հերոսները սեփական ուժերով, զրոյից հետաքրքիր նախաձեռնություններ են սկսել: Տիգրան Մաղլոջյանի մասին ինքս տեղեկացա մեր «ամենագիտակի»՝ սոցիալական ցանցերի միջոցով:
Տիգրանը բացառապես հասարակ պղնձյա մետաղալարերով յուրօրինակ զարդեր է պատրաստում: Ապրանքանիշն էլ կոչել է իր ազգանունով: Նրա խոսքերով, այն տարբերվող է, նման ազգանուն Հայաստանում և աշխարհում շատ քիչ կհանդիպենք:
Տիգրանն ասում է՝ նպատակ ունի նաև արծաթյա զարդեր պատրաստել, բայց դա արդեն ապագայի հարց է: «Առաջ գնալու, աճելու համար շատ մտքեր ունեմ, բայց հիմա օգտագործում եմ միայն պղնձե մետաղալարեր և պատրաստում եմ բացառապես զարդեր»,-«Փաստի» հետ զրույցում նշում է նա:
Զարդեր ստեղծելու և դրանցով նաև գումար վաստակելու մասին ենք զրուցում: «Իմ գեների մեջ կա ստեղծագործելու ջիղը, փոքր տարիքում մոտ 5 տարի հաճախել եմ նկարչության դասերի:
Տարբեր ոլորտներում ուժերս փորձեցի, բայց հետո հասկացա, որ աշխատանքս իմ ձեռքերով պետք է ստեղծեմ: Ձեռքիցս ինչ-որ բաներ գալիս էին, որոշեցի այնպիսի իրեր պատրաստել, որ Հայաստանում համարյա չլինի: Դրա համար սկսեցի օգտագործել պղինձը»,-ասում է մեր զրուցակիցը:
Հետաքրքրվում եմ՝ իսկ նման զարդերի նկատմամբ հետաքրքրություն կա՞: «Այո, վերջին 4-5 ամիսներին հետաքրքրությունն ավելի է մեծացել:
Իհարկե, ամենասկզբում՝ մոտ մեկ տարի առաջ, երբ նոր-նոր էի զարդերը ստեղծում և դրանց վաճառքով զբաղվում, շատ մարդիկ ուղղակի տեղյակ չէին դրանց մասին: Հետո նաև սոցիալական ցանցերի միջոցով էջս բավական տարածվեց, հավանողների թիվն ավելացավ:
Սա էլ նպաստեց, որ պատվերների քանակն ավելանա, հիմա հազիվ եմ հասցնում, որոշել եմ Գյումրիում մի քանի խանութներում ներկայացնել աշխատանքներս, հետագայում նաև Երևան կբերեմ, վիրուսը մի քիչ խանգարեց ծրագրերին»,-ընդգծում է Տիգրանը:
Այժմ նա աշխատում է տանը, բայց մտադիր է փոքրիկ արհեստանոց ստեղծել տան հարակից հատվածում, ցանկություն կա ցուցահանդեսների մասնակցելու և անգամ կազմակերպելու:
Տիգրանն ինքնուս է, զարդերի պատրաստումը սովորել է ուսուցողական տարբեր կայքերի ու տեսանյութերի միջոցով: «Տարբեր տեսանյութերից ու հոդվածներից հասկացա, որ նմանատիպ զարդերը բավական տարածված են ԱՄՆ-ում, Եվրոպայում: Կամաց-կամաց սկսեցի կատարելագործել իմ աշխատանքները:
Հետաքրքիր է՝ հիմա, երբ կողք կողքի եմ դնում այժմյան և դեռ սկզբնական շրջանի իմ աշխատանքները, հասկանում եմ, թե որքան շատ է տարբերությունը: Ընդամենը ժամանակ էր պետք, որ ձեռքս սովորեր: Մարդիկ, որոնք տեսնում են աշխատանքները, ասում են՝ վատ չի ստացվում»,-նշում է երիտասարդ զարդագործը:
Ցանկացած նախաձեռնության մեկնարկին մարդն ամեն դեպքում պետք է որոշակի, թեկուզ քիչ քանակությամբ գումար ունենա: Տիգրանն ասում է՝ իր պարագայում սկզբնական շրջանում ֆինանսական մեծ բարդություններ չեն եղել:
«Զարդերը պատրաստում եմ հասարակ գործիքներով, որոնք հնարավոր է բոլորն էլ իրենց տանն ունենան: Հիմա, օրինակ՝ գործիքները շատացել են՝ ավելի լուրջ ու մանրակրկիտ աշխատանքներ ստեղծելու համար:
Գնում եմ տարբեր հաստությունների պղնձյա մետաղալարեր, որոշակի գումար եմ ծախսում նաև քարերը գնելու համար: Ամեն ինչ անում եմ, որ աշխատանքներս մեկը մյուսին նման չլինի»,-ասում է մեր զրուցակիցը:
Մեր երկրում, հատկապես բարձրաստիճան պաշտոնյաների մակարդակով մշտապես խոսվում է անհատական ջանքի և դրա կարևորության մասին, բայց, իհարկե, գաղտնիք չէ՝ երբեմն ցանկացած փոքրիկ հիասթափություն՝ լինի անձնական ու ֆինանսական խնդիր, թե բյուրոկրատական քաշքշուկ, կարող է ստիպել մի կողմ թողնել երազանքները կամ էլ դադարել աշխատել ինչ-որ նախագծի վրա:
Տիգրանն ասում է՝ երբ ժամանակին պետք է սկսեր զարդերի պատրաստումը, խորհուրդ ստանալու նպատակով զանգահարել է Արտակ Թադևոսյանին, ով ևս զարդեր է պատրաստում, բայց պարկուճներից, փամփուշտից ու արկերի մնացորդներից:
«Արտակին հարցրեցի՝ ի՞նչ խորհուրդ կտաս, աշխատանքն առաջ կգնա՞: Ինքն էլ ի պատասխան ասաց՝ եթե հույս չունես, որ կկարողանաս առաջ գնալ, ուրեմն մի էլ սկսիր: Ամեն ինչ պետք է հույսերով սկսես: Չի եղել մի պահ, որ հույսս կորցնեմ: Առավել ևս հիմա, երբ ամեն ինչ ստացվում է, պատվերները շատանում են: Համոզվում եմ, որ աճելու էլի տեղ ունեմ, սա ընդամենն սկիզբն է: Ես մինչև հիմա առաջնորդվում եմ Արտակի խորհրդով»,-ասում է Տիգրանը:
Նա այժմ պատվերներ է ստանում տարբեր երկրներից և փոստի միջոցով առաքում զարդերը: «Հունաստանում բնակվող մի հայ, որն այնտեղ զարդերի խանութներ ունի, իմ աշխատանքները հավանել էր և պատվիրել, բայց վիրուսի տարածումը խանգարեց մեր հետագա քայլերին: Պատվերներ ունեմ Լոս Անջելեսից, Լիոնից և այլ քաղաքներից:
Իմ ստեղծած զարդերը կրում են այն մարդիկ, որոնց համար այնքան էլ կարևոր չէ՝ դրանք ոսկուց են, արծաթից, թե սովորական մետաղալարից: Գուցե անգամ պատրաստված լինի հասարակ փայտից, բայց եթե լինի ճաշակով ու գեղեցիկ, ապա մարդն այն կկրի: Նույնը նաև իմ զարդերի դեպքում է»,-եզրափակում է Տիգրան Մաղլոջյանը:
Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում
