Իշխանությունները քաղաքական դաշտը վերածել են փոխադարձ մեղադրանքների հարթակի. «Փաստ»
Analysis«Փաստ» օրաթերթը գրում է
Հայաստանը դժվարին ժամանակներ է ապրում։ Մի կողմից՝ համավարակի առաջ բերած առողջապահական և հումանիտար ճգնաժամն է, իսկ մյուս կողմից՝ տնտեսական դեպրեսիան։ Սրան էլ գումարվում են սահմանում լարվածությունը և Ադրբեջանի հարձակումները։
Պատմությունը ցույց է տվել, որ հայ ժողովուրդը ավելի դժվարին ժամանակներ է ունեցել, քան հիմա է, և ըստ այդմ՝ հնարավոր է հետևողական քայլերով հաղթահարել առկա իրավիճակը։ Սակայն ներկա դժվարությունները հնարավոր կլինի հաղթահարել միայն պետական կառույցների, հասարակության և քաղաքական շրջանակների համատեղ ջանքերով, իսկ դրա համար պետք է հանրությանը համախմբել ընդհանուր նպատակների շուրջ։
Մեզանում անընդհատ խոսվում է միասնական լինելու մասին, բայց դրանք իրականում այդպես էլ մնում են խոսակցությունների մակարդակի, կամ եթե համախմբում տեղի է ունենում, ապա շատ կարճ ժամանակով ու արտաքին վտանգով պայմանավորված։ Ինչպե՞ս է այդպես ստացվում, երբ մշտական միասնականության համար բոլոր հնարավորությունները կան։
Այս իրավիճակի պատճառը հասարակության ներսում հաստատված թշնամանքի մթնոլորտն է, երբ իրատեսական և իրավիճակից բխող քայլերին ու հայտարարություններին փոխարինում են ամեն քայլափոխի փիառվելու դրսևորումներն ու շոուները, իսկ բովանդակային քննարկումներին փոխարինում են ատելության խոսքերը, հայհոյանքներն (հատկապես սոցցանցերում) ու մեղադրանքները՝ անկախ նրանից, թե դրանք որքանով են տեղին։
Իսկ ամենամտահոգիչն այն է, որ պետական շահերը ստորադասվում են անձնական ամբիցիաներին։ Եվ դրա արդյունքում չկա պետություն-հանրություն համագործակցության դաշտ։
Իշխանությունները կարծում են, թե իրենց չի հաջողվում առկա իրավիճակը հաղթահարել, քանի որ իրենք իդեալական են աշխատում, սակայն հանրությունը պատշաճ չի կատարում պետության նկատմամբ իր ստանձնած պարտավորությունները։
Իսկ հասարակության մի ստվար հատված այն կարծիքին է, թե իշխանություններն իրենց գործառույթներն իրավիճակին համահունչ չեն իրականացնում, իսկ առկա ձախողումների մեղքը փորձում են բարդել հասարակության, ընդդիմության և ում վրա ասես, մենակ իրենց սխալները չընդունեն։
Եվ, ըստ այդմ, իշխանություններն այնպիսի միֆ են կառուցել, թե իրենք միշտ ժողովրդի վստահությունն ունեն, հետևաբար իրենց կողմից առաջ քաշվող նախաձեռնությունները բխում են միայն ժողովրդի շահերից։ Իսկ ովքեր քննադատում են իշխանությունների ծրագրերը, ապա նրանք ժողովրդի դեմ են հանդես գալիս։
Սակայն ընդդիմությունը բարձրաձայնում է առկա խնդիրները, որոնց վրա իշխանությունները պետք է ուշադրություն դարձնեն, բայց իշխող ուժը դրան ի պատասխան հանրության շրջանում ատելություն է գեներացնում ընդդիմադիրների նկատմամբ՝ նրանց պիտակավորելով՝ «թալանչիներ», «դավաճաններ», «ծախվածներ», ովքեր չեն ցանկանում, որ իշխանությունները հաջողություններ արձանագրեն։
Դրանից էլ սկսվում է ներքաղաքական դաշտի պղտորումը, խորանում է «սևերի ու սպիտակների» բաժանումը, քաղաքական դաշտը վերածվում է փոխադարձ մեղադրանքների հարթակի, բայց մեծ հաշվով պետության համար դրանից ոչ մի օգտակար արդյունք չի լինում։
Եթե իշխանությունները ցանկանում են ցույց տալ իրենց արդյունավետությունը, ապա պետք է աշխատեն կուտակված խնդիրներին լուծում տալու ուղղությամբ, զարգացնեն տնտեսությունը, զարկ տան հավասարակշռված արտաքին ու ներքին քաղաքականությանը, ինչը կնշանակի, որ քննադատությունները գործնական առումով տեղ են հասնում, այլ ոչ թե ամեն մի հարց պրիմիտիվացվում է՝ հասնելով լուտանքներ տեղալու մակարդակի։
Միայն այսպիսի իրավիճակում հնարավոր կլինի ընդդիմության և իշխանության համար գործակցության ընդհանուր եզրեր գտնել, իսկ դա էլ իր հերթին ազդեցություն կունենա հասարակական մթնոլորտի փոփոխության վրա և միասնականության համար նախադրյալներ կստեղծի։
Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում
