«Հայը հանձնվող տեսակ չէ». «Փաստ»

«Փաստ» օրաթերթը գրում է

Մոտ մեկ տարի յոթ ամսվա ծառայող էր Նարեկը, երբ սկսվեց Արցախյան երկրորդ պատերազմը: Ծառայել է Արցախում՝ Մատաղիսում: «Երբ զորակոչվեցի բանակ, սովորում էի Ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի պետական ինստիտուտում՝ առաջին կուրսում: Նպատակս կինեզոլոգ դառնալն էր, այս առումով ոչինչ չի փոխվել»,-«Փաստի» հետ զրույցում ասում է Նարեկը:

Բայց նախքան ներկայի մասին խոսելը զրուցում ենք ոչ վաղ անցյալից՝ պատերազմից: Նշում է՝ պատերազմից առաջ երազկոտ էր, կյանքին լրիվ այլ գույներով էր նայում: «Բայց պատերազմը, ընկերոջ մահը իմ մեջ շատ բան փոխեցին: Կյանքին ավելի ռեալ սկսեցի նայել, այն դադարեց ինձ համար բազմերանգ լինել, հիմա սև ու սպիտակի մեջ է, չնայած շուրջս ուրախալի իրադարձություններ տեղի են ունենում: Ընկերներիս կորցրեցի, բայց չեմ ուզում մտածել, որ նրանց մահն անտեղի էր: Կռվել ենք հանուն հողի, ինչպես Արցախյան առաջին պատերազմի ժամանակ, այնպես էլ հիմա: Մենք շարունակեցինք այն, ինչ սկսել էին մեր հայրերն ու եղբայրները, չթողեցինք մարտի դաշտը, չփախանք: Չեմ համարում, որ պարտված ենք, բայց նաև պետք է դասեր քաղենք այն ամենից, ինչ եղավ մեզ հետ: Պետք է շարունակենք ուժեղանալ, գործով ապացուցենք, թե ով ենք մենք: Մեր բանակը պետք է շատ ուժեղ լինի, մեր տղերքի ուժն անսպառ է, բայց միայն դրա վրա չպետք է հույսներս դնենք, բանակը պետք է զինված լինի ցանկացած տեսակի հարվածի դիմագրավելու համար: Թիկունքը ևս պետք է ամուր լինի»,- ասում է մեր զրուցակիցը:

Հավելում է՝ քաղաքականության մասին խոսել չի սիրում, չի էլ ցանկանում, իրեն շատ է մտահոգում այն, թե մարդիկ ինչպես են վերաբերվում իրար: «Պարզ օրինակ. սոցիալական ցանցերում հայը հային հայհոյում է, բայց այդպես չպետք է լինի: Եթե խոսում ենք համախմբվածության մասին, առաջին նախապայմանն իրար սիրելն ու հարգելն է»,-հավելում է Նարեկ Պողոսյանը:

Ծառայել է Մատաղիսի երրորդ գումարտակում: «Շատ վնասներ ենք պատճառել թշնամուն՝ 38-ից ավելի տանկ ենք խփել, թշնամին բազմաթիվ զոհեր է ունեցել: Բայց այնպես ստացվեց, որ հինգերորդ օրը մնացինք «Յաշմայի» շրջափակման մեջ: Արդեն զոհվել էր մեր գումարտակի հրամանատարը՝ Մանվել Կարապետյանը, այդ ժամանակ ամբողջ պատասխանատվությունը ստանձնեց շտաբի պետը՝ Սարգիս Ավետիսյանը: Դիրքը պահում էինք՝ ոչ մի քայլ նահանջ որոշմամբ, բայց շրջափակման մեջ հայտնվելուց հետո կա՛մ պետք է մնայինք ու զոհվեինք, կա՛մ այլ ելք գտնեինք: Կարողացանք դուրս գալ «Յաշմայի» շրջափակումից, նահանջել: Հրետանիով սկսեցին հարվածել մեզ, այդ ժամանակ էլ վիրավորվեցի, աջ ուսագոտիս, խնձորակը… ոչինչ չկա: Այդ ժամանակ տղերքից երկուսը զոհվեցին, չորսը վիրավորվեցին: Տղերքը եկան օգնության, վիրակապեցին մեզ, «իջանք» Մատաղիսից, հաջորդ օրը Մատաղիսը և Թալիշը գրավեցին: Հաշվի չառնելով վիրավորումը, ցավը՝ ուզում էի նորից գնալ տղերքի մոտ, ոչնչից չէի վախենում, ընկեր էի կորցրել և լցված էի վերժխնդրությամբ: Բացի դա, մեր հողն էր, ո՞նց չպայքարեինք, թողնեինք, որ գային, հասնեին մեր տների՞ն»,-նշում է նա:

Շեշտում է՝ երբեք չպետք է մոռանալ, որ հայը հանձնվող տեսակ չէ, որքան էլ փորձեն հակառակն ասել: Նարեկն այսօր հաշմանդամության երրորդ կարգ ունի: «Ձեռքս չի աշխատում, ու բնական է, որ հիմա չեմ կարողանում աշխատել այդ պատճառով: Պետությունն, այո՛, տարբեր ոլորտների հետ կապված ծրագրեր է ներկայացնում, բայց եթե, օրինակ՝ մարդը չի սիրում IT ոլորտը, իրեն դա հետաքրքիր չէ, նա ուղղակի չի մասնակցի այդ ծրագրին: Այս առումով պետք է ավելի ճկուն ծրագրեր լինեն: Շարունակում եմ ուսումս Ֆիզիկական կուլտուրայի և սպորտի պետական ինստիտուտում, ապագա կինեզոլոգ եմ: Սիրում եմ իմ մասնագիտությունը, իմ առջև նպատակ եմ դրել ու կհասնեմ դրան: Հուսով եմ՝ ձեռքս լիարժեք կապաքինվի, և որևէ խոչընդոտ չի լինի»,- ընդգծում է Նարեկը:

Ասում՝ մտադիր է նաև «կառավարում» մասնագիտություն սովորել, երկրորդ մասնագիտություն ունենալը հաստատ չի խանգարի: «Կոտրվել, նահանջել չկա, շարունակում եմ ուսումս: Շատերը զարմանում են, բայց անգամ ձեռքի այս վիրավորումով մասնակցում եմ կրակային պատրաստությունների: Պետք է պատրաստ լինել: Ես իմ վրեժը վերցրել եմ, բայց ընկերներինս՝ ոչ: Մենք միշտ կռվել ենք հողի համար, իսկ հողը մեղավոր չէ, որ դրա վրա ապրում են շատ դավաճաններ: Այս հողը սուրբ է մեզ համար: Ամեն անգամ Եռաբլուր գնալիս ու մեր տղերքի դեմքին նայելիս ամոթ ենք զգում: Ցավալի է՝ ոմանք, փոխանակ մտածեն, թե ինչ անեն, որ ոտքի կանգնենք, իրար դեմ են դուրս գալիս: Սրանով ոչնչի չենք հասնի, պետք է համախմբվենք, մի բռունցք դառնանք, այդ պահը եկել է: Մի բան էլ կա. երբ սահմանին անհանգիստ է, ասում են՝ գնանք, մեր հողի համար մեռնենք: Նման տրամաբանությունը սխալ է, հակառակը՝ մտածենք հաղթելու և այդ հողում ապրելու, արարելու մասին: Հայրենիքն, այո՛, մեր սուրբ հողն է, մեր ընտանիքը, մեր ծնողը, դրա համար արժե մեռնել, բայց այդ մտածելակերպը պետք է հանենք մեր միջից: Պետք է հաղթենք ու ապրենք»,-եզրափակում է Նարեկ Պողոսյանը:

Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում