Պահանջվում է... «Պետրակով». «Փաստ»
Society
«Փաստ» օրաթերթը գրում է
Որքան էլ սրտամոտ ու ընկալելի են մեր ֆուտբոլասեր հայրենակիցների հույզերը հատկապես երկու գեղեցիկ հաղթանակներից հետո, այս անդրադարձը ֆուտբոլի մասին չէ: Ազգային հավաքականի մասին էլ չէ: Չնայա՜ծ...
Հազվագյուտ անտեղյակների համար նշենք, որ ֆուտբոլի Հայաստանի ազգային հավաքականը Եվրո-2024-ի ընտրական մրցափուլի մեկնարկում Թուրքիային ցավալիորեն տանուլ տալուց հետո վերջին երկու խաղում հաղթեց Ուելսին ու Լատվիային: Բայց կրկնենք, որ անդրադարձը ֆուտբոլի մասին չի: Այդքան հույզեր, բուռն ու դրական զգացողություններ հարուցած մեր ազգային հավաքականի հաղթանակների հիմնական «մեղավորներից» մեկն, անկասկած, թիմի նոր գլխավոր մարզիչ, Ուկրաինայի երիտասարդական հավաքականն աշխարհի չեմպիոնի բարձունքին հասցրած Ալեքսանդր Պետրակովն է: Վերջին ասուլիսներից մեկի ժամանակ մարզական թղթակիցներից մեկը հետաքրքրվեց, թե ինչպե՞ս է Ալեքսանդր Վասիլևիչն այդքան կարճ ժամանակում այդպես վերափոխել Հայաստանի ֆուտբոլային ընտրանու տղաներին: Հարցին Պետրակովը քիչումիչ անդրադարձավ:
Բայց պատասխանը, կարծում ենք, ճիշտ է փնտրել ինքնուրույն՝ փորձելով հասկանալ այն սկզբունքներն ու գաղափարները, որոնց վրա հիմնվում է մարզիչը: Գլխավոր «բանալին», կարծում ենք, նրա արտահայտած հետևյալ մոտեցումն է: Մի առիթով նա ասաց, թե ցանկանում է, որ մեր հավաքականի ֆուտբոլիստները, հատկապես՝ երիտասարդները, եթե չասենք՝ պատանիները, չվախենան երազանք ունենալ, չվախենան գնալ իրենց երազանքի ետևից, չվախենան պայքարել դրա համար, ձգտեն ու հասնեն հաղթանակի: Հարկավ, կգա ժամանակ, և մարզական մեկնաբաններն ու մասնագետներն ավելի հանգամանորեն միգուցե կխոսեն Պետրակովմարզչի կարողությունների ու Հայաստանի հավաքականում տարած աշխատանքի նրբերանգների ու արդյունքների մասին: Նախ՝ դրա համար դեռ շատ շուտ է, առջևում երկար ու ծանր մրցաշրջան է:
Եվ հետո՝ մեր անդրադարձում նման խնդիր էլ չենք հետապնդում: Մարդը եկել է, ստանձնել է պատասխանատվություն, ծանոթացել է հավաքական հրավիրված ֆուտբոլիստների հետ, որոնց շարքում, քավ լիցի, մի ամբողջ շարք երիտասարդ, տաղանդավոր, անգամ՝ պատանի ու չափազանց խոստումնալից տղաներ կան, «կարգաբերել» է նրանց՝ իր խիստ ու սկզբունքային, բայցև՝ ընկալելի ու մոտիվացնող մոտեցումներով, ու իր գործն է անում: Ինչպես տեսնում ենք, գոնե այս պահի դրությամբ դա անում է բարեխղճորեն ու մեծ նվիրվածությամբ: Պարզ երևում է. մարդը ոչ թե եզրից «կառավարում» է թիմի խաղը, այլ բառացիորեն տառապում է, ապրում է այդ խաղի ամեն մի պահը, դրվագը, միկրոդրվագը: Մեր հավաքականին ու մարզիչ Պետրակովին մաղթելով նոր նվաճումներ ու հաղթանակներ, այնուամենայնիվ, ոչ ֆուտբոլային իրողությունները դիտարկենք: Գիտե՞ք, մեր հասարակական-քաղաքական կյանքում, մեր այսօրվա կործանումային ցնցումների պայմաններում պահանջվում է...
Պետրակով: Լավ, այսպես գրենք՝ «Պետրակով»: Ոչ թե այն իմաստով, թե դրսից պետք է մեկը գա ու մեզ «խելքի բերի», այլ պահանջվում է այնպիսի մի գործիչ, այնպիսի մի ուժ, այնպիսի մարդկանց խումբ, որը չի՛ վախենա պատասխանատվությունն իր վրա վերցնելուց, չի՛ վախենա բարձր նպատակ առաջադրելուց, չի վախենա երազանք ունենալուց ու հատկապես չի վախենա այդ երազանքի համար պայքարելուց և այդ պայքարն առաջնորդելուց: Նայում ես, կարծեք թե, կան առաջնորդներ, կարծեք թե՝ կան «առաջնորդող ուժեր», բայց իրավիճակում, երբ առավել քան ժամանակն է, եթե չասենք՝ մի բան էլ ուշ է, խոսքից գործի անցնելու, ոչինչ ու ոչ ոք տեղից չի շարժվում, իսկ եղած փորձերն էլ հուզումներ չեն հարուցում ու մեծամասնության համար մնում են աննկատ:
Նայում ես մեր առօրյա անցուդարձին, այնպիսի տպավորություն է, թե ո՛չ աղետային պատերազմ է եղել, ո՛չ այնտեղ Արցախն է թշնամական օղակի մեջ առնված ու շրջափակված, ո՛չ հազարավոր զոհեր ենք ունեցել, շատ ներողություն, բայց ինչպես Փաշինյանի տիկինն է ասել՝ «հանուն ոչնչի» (հա՞, հանուն ոչնչի՞), ո՛չ Հայաստանի ղեկավար համարվողն է բացեիբաց ուրացել Արցախն ու Արցախի հայությանը: Նայում ես, ու թվում է, որ մարդկանց դարդուցավը «գինու փառատոնն» է, «ոչխար խուզելու փառատոնն է», սուպերմարկետի ակցիան է, ծիրանի կուտն ու վերջին կարկուտը...
-Ե՞րբ Ձեր դեմքին ժպիտ կտեսնենք,
-Ուելսի նկատմամբ հրաշալի ու ոգևորիչ հաղթանակից հետո հարցրեցին Պետրակովին:
-Երբ իմ երկրում ավարտվի պատերազմը,«մեխեց» նա:
Եվ իսկապես, ինչպես ասվում է՝ սիրելի՛ հայրենակիցներ: Էս ի՞նչ բանի ենք մենք, էս ինչո՞վ ենք զբաղված: Թշնամին ուր որ է՝ տրորտակ է տալու Արցախի բեկորները՝ կոտորելով մեր քույրերին ու եղբայրներին, թշնամին օր օրի սողոսկում է մեր երկիր, երկրի կառավարիչ համարվողը թշնամու ուզածն է «երգում», մենք նստել թամաշա՞ ենք դիտում:
Ուտում-խմում-ուրախանո՞ւմ ենք: Ինչների՞ս վրա: Էդպես երջանիկ բա՞ն է, հա՞, պարտված ու նվաստացված լինելը, միայն թե փորներս կուշտ լինի՞: Մեր երկրում ի՞նչ է, պատերազմն ավարտվե՞լ է:
Չէ՛, մեզ «Պետրակով» է պետք...
Մանրամասները՝ «Փաստ» օրաթերթի այսօրվա համարում
